رستا با حرص خودش را جدا کرد و با برآشفتهت نگاه امیر کرد.
-دیوونه شدی…؟!
مرد متعحب اظهار کرد: خب پریود نیستی دیگه… نوار بهداشتی هم نذاشتی…!
رستا دست به سرش گرفت.
-آخ خدا مثلا می خوام یکم توی حال خودم باشم اما ببین نمیذاره…!
امیر اخم کرد.
-مواظب رفتار و حرفت باش… دارم سعی می کنم حالت رو خوب کنم نه اینکه تو بهم بی احترامی کنی…!!!
امیر خودش هم حال و روزگار خوبی نداشت و رفتار رستا بدتر او را هم غمگین کرده و بی آنکه حرفی بزند، عقب گرد کرد و سمت اتاقش حرکت کرد…
رستا با دیدن رفتنش بغض کرد و از کارش پشیمان شد.
نمی میل داشت او را آزرده کند ولی کف دست خودش نبود و یک لحظه خشمش باعث کدورتشان شد…
به فکرش رسید که برود منت کشی کند اما خود هم زیاد حوصله نداشت…
در کل آدمی نبود که به خاطر حرف کسی غمگین شود ولی حرف های حلیمه خانوم درست نقطه ضعفش را هدف گراهی شده بود…
رستا بی نهایت روی نام پدرش حساس بود… هیچ وقت حرفی نمیزد چون نبودنش، نمشاهده کردنش بزرگترین ضعف زندگی اش بود و وقتی صحبتش به میان می آمد این درد آنقدر پررنگ می شد که همه نفسش را می گحرکت کرد…
ولی اینجا قرار گرفتن و غصه خوردن برای آدمی که عقل و شعوری نداشت، خب خریت بود…
پس تصمیم گرفت، منت کشی کردن بهترین راه ممکن هست که حداقل سرگرمش هم می کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن