سیگار به ته رسیده بود و حس کشیدن آن را از من سلب نموده بود.آن را زیر پاهایم له کردم و نیز پوزخندی زدم.
– خودم اون جواد رو با خانوادهی برادرش، همه رو در قعر چاه خودم میکشونم سارینا! حالا بیا و تماشا کن!
پساز آن باریدیگر پوزخندی در گوشهی لبانم سروسولین دادم و نیز از پرتگاه دور میشوم.
تلفنم که به صوت در میآید، نیشخندی از جنس تمسخر بر بالین لبهایم شکل میگیرد. چهقدر من فرد مهمی برای اطرافیانم هستم که بر من زنگ میزنند.
جواب تلفنم را میدهم:
– بفرمایید!
مانند همیشگی، سوگل پشتخط بود و برای اظهار کردن حرفش ممانعت داشت.
– قربان سلام! قربان راستش… راستش آقاسبحان نیمساعت پیش گم شدن و انگار آب شدن و حرکت کردن توی زمین!
تعجب و اخمی کردم و فریادی دلخراش زدم:
– سوگل! من تو رو که امین خودم بودی، برای پرستاری از سبحان انتخابت کردم! حالا تو میگی که سبحان نیمساعت پیش آب شده و رفته توی زمین؟ هان؟
گریهای کرد و با ضجه و شیون گفت:
– ساشاخان، من براتون پیداش میکنم، اینو بهتون قول میدم!
پوزخندی زدم و زیر لب گفتم:
– همون بهتر که همهتون برین بمیرین!
گوشی را بهرویش قطع کردم و با سرعت هرچه تمامتر، بهسوی عمارت راهم را کج کردم.
«هان» را بلند و عظیم بیان کرد که کل خانهی عمارت به صدا در وارد شد.
با همان اخمهای درهمشدهام، اضافه کردم:
– مولین، بسه دیگه! چیز دیگهای نمیخوام بشنوم!
پوزخندی از این حرفم میزند.
– تو اصلاً میدونستی که سبحان هر از گاهی، آرزوشه که مولین داشته باشه و مدام تنهاست؟
حرفش را قطع میکنم:
– سبحان غلط کرده که چنین آرزوهایی رو داره!
با لحن شتابزدهخویانه بیان کرد:
– ساشا!
در عمارت گشوده میشود و سبحان با سرفکنده میگوید:
– مامان بزرگ راست میگه بابا! من… من… .
بر سرش فریاد زدم:
– تو غلط میکنی سبحان! همین الآن میری داخل اتاقت تا تکلیفت مشخص بشه!
سبحان گریهاش میگیرد و در آن حین، با گستاخی تمام فریاد میزند:
– چیه؟! منم قلبم یک مولین میخواد که هرشب سرمو بذارم و رو پاهاش تا برام لالایی بخونه، برام شعر بخونه، داستان بخونه! نه اینکه با یک مولینِ خیالی هرشب پاشم و ببینم که نیست! میفهمی بابا؟ من قلبم مولین میخواد!
با سیلی که در گوشهایش نهادم، متوجه شدم که چهکار عظیمی را در حقش کردم. اشتباه بزرگ! بسیار بزرگ!
با تعجب نگاهی به من و بعد به مولین انداخت و زیر لب اضافه کرد:
– ازت متنفرم بابا!
سپس بهسوی اتاقش راهی شد و من ماتمزده به مولین طوبی که همچنان با اخم و تعجب خیره نگاهم میکرد، خیره شدم.
مولین طوبی: برات متأسفم ساشا! واقعاً برات متأسفم!
او هم مرا ترک کرد و من چشمهایم را از فرط اینکارِ عجق و وجقم بستم.
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن