(این قسمت: رنج نهایی راحله)
***
(راحله)
– من هنوزم جوابم بهت منفیه مهران! میفهمی؟
گوشهی روسری گلدارم را بوسید و کلاه نظامیاش را از سرش برداشت.
– تو که میدونی عاشقتم و میمیرم برات، چرا کف دست میذاری روی نقطهضعفم؟ هان؟
بغض میکنم. نمیخواهم بفهمد که منم نیز عاشق شدهام.
دیدههایم را میبندم.
– قلبم نمیخواد باهات ازدواج کنم؛ چراکه هیچ علاقهای بهت ندارم پسرعمو!
با رخساری مغموم گفت:
– راحله، ازت خواهش میکنم!
با بغض گفتم:
– مهران، نذار من ناراضی از تو، توی این جهان باشم که بخوام به آتیش بکشم! متوجه شدی؟
با اندوهی بسیار فراوان، کف دستی به روسری گلگلیام میکشد و نیز به نگاههایم خیره میگردد و میگوید:
– متوجه شدم که بهخاطر یه نفر منو نمیخوای؟! باشه! امروزگار، قراره برای همیشگی تو و خاطراتت رو با همدیگه فراموش کنم!
در قلب پوزخندی زدم.
– خب چرا اینا رو به من میگی؟
با تعجب نگاهم کرد و سپس آرام بیان کرد:
– پس خودت تمایل داشتی! من برای به کف دستآوردنت، هرکاری میکنم! اینو مطمئن باش!
و منی که در قلب باریدیگر برای او پوزخندی فرستادم و با خود بیان کردم:
– به همین خیال باش!
بدون هیچ اضافه کردنی، از من دور شد و من با نفرت، سرتا پاهایش را نگریستم.
***
(ساشا)
کف دستم را بر روی نگاهانم گذاشتم و با دیدهانی باز، نظارهگر ستارگان در آسمان مشکیفام خیره شدم. به چه میزان که قلبم برای سارینا تنگ شده بود؛ ولی نمیتوانستم که سبحان و همانطور خودم را در آغوش تنهایی بکشم.
پلکی زدم و نیمخیز شدم و به چهرهی غرق در خواب سبحان خیره شدم. سبحان، بیشتر به یک مادر نیاز داشت و بسیار فراوان تنها بود. با صدای سرخوشان، به خودم وارد شدم و به رخسار دلربایش چشم دوختم.
– تصمیمت رو گرفتی؟
کمی سکوت کردم و با یک پلکزدن بیان کردم:
– آره، بهشدت با خودم فکر کردم و اظهار کردم که هم من تنهام و هم سبحان! اما از یک طرف دوقلب میشم که سارینا رو چیکار کنم؟! میترسم که زیر قولم بزنم سرخوشان!
کف دستم را گرفت و نیز با تبسم، در دیدههایم خیره شد و اظهار کرد:
– ببین ساشا، دوقلبی رو بذار کنار و با خودت جاده بیا و ببین همه مثل تو با عذاب وجدان فکر میکنن؟
بلند شدم و اون نیز بلند هم شد و ادامه داد:
– منی که دکترای روانشناسی رو از انگلیس گراهی شدم و دارم بهت کمک میکنم! حتماً شک و دودلیت رو کنار بذار، باشه؟
با مهربانی تبسمی به رویم زد:
– به خاطر خودت و سبحان!
لبخندی به روی خواهرم زدم؛ چقدر محتاج و دعاهای او بودم و خودم خبر نداشتم.
– باشه باید بهم فرصت بدی البته لازم نیست به پیشنهاد تو فکری بکنم!
بلند شد و جدی گفت:
– حرفامو توی ذهنت بسپار ساشا! من برای تو تا پای منبر اومدم و حرفامو زدم، اما دیگه تصمیمش با خودته!
موهایش را کنار زد و رویش را برگرداند.
– دیگه تصمیم با خودته ساشا من برم که مامان طوبی کارم داره!
سپس از من دور شد و مرا با حرفهایی که زده بود، تنها گذاشت. شادان راست میگفت، من باید یک همسر ختیار میکردم که هم سبحان از تنهایی برآید و هم منم از شر حرفهای مولین طوبی و نیز مردم راحت گردم. تبسم اهریمنی زدم؛ ولی به طور بهیکبارهی این تبسم از روی لبانم از بین راهی شد. پس سارینا چه؟!
سارینا برایم حکم محبوبترین معشوقهای داشت که او را دوست میداشتم.
به یاد میآورم که چه روزهایی داشتیم! با به یاد آوردن خاطرات شیرین و قلبواپسمان، بر تبسمی میآرم زیر لب میگویم:
– من بدون تو هیچی نیستم سارینا!
بغض در گلویم آواره میگردد.
– چرا نیستی و بفهمی که بدون تو میتونم زندگی کنم؟
نگاهم به ستاره پررنگی میافتد که برایم چشمک میزد. برای که دیدهک میزد؟ برای من؟
پلکی میزنم تا واضحتر آن را بنگرم. چرا برای من؟
اخمی کردم و با یک پلکزدن نگاهم را از آن ستاندم و نیز برخاستم. نباید به او فکر مینمودم!
به سوی اتاقم به مسیر افتادم و سوگل را صوت زدم تا سبحان را به داخل عمارت ببرد.
***
«کودکی ساشا»
پدرم دستانش را بر سرم قرار میدهد و تبسمی میزند.
– پسرم بزرگ که شدی فردی باش که برای کشورش جون میده نه یک وطنفروش که در تاریخ اونو ثبتش کنن!
پلکی زدم. میدانستم میخواهد چه بگوید؛ ولی من چگونه از کشورم حفاظت نمایم؟ نمیخواهم خالی ببندم که بلد نیستم؛ ولی بایستی مسیر و روشش را از او بیاموزم! از اویی که مرا بزرگ کرده بود و من باید قدر آن را بدانم! قدر پدری که از تهدل، من و شادان را با کف دستان خود بزرگ نموده بود.
میگویم:
– پدرجان، چشم! اما من چطور میتونم؟
کمی نگاهم کرد و نیز لبخند بر لبش طرح نمود.
– تو پسر خیلی عاقلی هستی ساشا! ولی نباید هیچگاه بسیار مغرور و لجباز باشی پسرم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن