به خانه که میرسیم، یکراست راه اتاقم را طی میکنم و میشنوم مولین از دانیال میپرسد حالم چطور است؟ بهتر شدم؟
کاش توانایی این را داشتم که بگویم خودت بپرس. خودت جای تو دهنی زدن، بپرس ببین درچه حالم!
ولی فقط در اتاقم را میبندم و نفس زنان، به آن تکیه میزنم.
از استرسی که از سر گذراندهام، هنوز کف دست و پایم میلرزد و نفسم بهزور بالا میآید.
پشت به در، روی زمین مینشینم و خیره میمانم به صفحهی خاموش موبایل.
دقایق در انتظار تماسی از کاوه، به کندی میگذرد. صبرم دارد تمام میشود و فقط بیست دقیقه گذشته.
در اتاقم قفل ندارد، همانروزگاریکه به منزل برگشتم، مولین کلیدش را برداشت.
قد بلند میشوم و صنقلبی چرخدار را تا زیر در هول میدهم، بعد روی تخت، زیر پتو چمباتمه میزنم.
بیست و پنج دقیقه از انتظارم گذشته. اگر فاصلهی بین خونه و پارک را در نظر بگیرم، حدودا یکساعت شده.
بیتاب و بیطاقت، به سراف مخاطبین میروم و شمارهاش را میگیرم. کف دستهای عرق کردهام را به پایم میکشم و بعد از چند بوق، صوتی سردش در گوشی میپیچد.
– بفرمایید؟
پچ میزنم:
– منم.
سکوتش طولانی میشود و به خود جرات میدهم تا بگویم:
– چیکارم داشتی؟
نمیتوانم ذهن خیالپردازم را ساکت کنم. این همه سختی را به خودش تحمیل نکرده که هیچکاری نکند.
#پارتصدوشانزده
– میتمایل داشتم بدونم زندهای یا نه.
مکثی میکند و در ادامه، خونسردتر میگوید:
– ظاهرا هستی.
لحظهای شوکه دهانم باز میماند. همین؟
حتی نمیتوانم طعنه بزنم!
سکوتم طولانی و کشدار میشود و کاوه میگوید:
– اینجا پایان راه ماست.
اشک توی چشمهایم جمع شده و دهانم مزهی زهرمار میدهد ولی زبانم تکان میخورد:
– دارن شوهرم میدن.
خاموشی تنها جوابم است. التماس میکنم:
– کاوه! توروخدا نذار! اینا میخوان شوهرم بدن.
آوایش عاری از هر احساسیست وقتی میگوید:
– ازدواج با یکی دیگه برات بهتر نیست؟
وحشت دنیا به قلبم ریخته، نمیخواهم، حتی اگر بهتر باشد، اجبار است!
سرم را به چپ و راست تکان میدهم و صوتی گریههایم را کنترل میکنم تا بیرون نرود.
– نمیخوام، نمیخوام. توروخدا منو نجات بده کاوه.
حتی نمیدانم چرا به او التماس میکنم. کاوه میخواهد چه کند؟
– میخوای با من زندگی کنی؟
خاموشی میکنم. نمیدانم کدام جهنم بدتری است. جهنم خودمیل داشته یا جهنمی که میخواهند من را در آب بیندازند.
خاموشیم اجازه میدهد که او با شماتت بگوید:
– با من زندگی نداری! دختر خوبی باش و به حرف مامانت گوش کن.
#پارتصدوهفده
از بیرحمیاش تمام تنم میلرزد، هق میزنم و جلوی دهانم را میگیرم تا صدایم بیرون نرود.
– تو باعث شدی من به این حال و روزگار بیفتم و حالا گردن نمیگیری!
پوزخند شماتت بارش مو به تنم سیخ میکند. میتوانم حالت نگاه متاسفش را حدس بزنم و بیشتر حالم بهم بخورد!
– من؟ یا حماقت خودت؟ قصدت از خودکشی تو خونهی من چی بود دریا؟ هوم؟
خاموشی بهتزدهام اجازه میدهد کاوه بیرحمانهتر بتازد:
– میمیل داشتی منو به دردسر بندازی و حالا ببین! خودت ته چاهی و هنوز امیدواری من بهت کمک کنم!
یک چشم و گوشم پی در است که مبادا کسی داخل بشود و من را گوشی به کف دست ببیند.
کف دستم را روی ران پایام میگذارم تا حرکات ناخودآگاهش را کنترل کنم.
بینیام را بالا میکشم و کاوه تلختر ادامه میدهد:
– امیدوارم بزرگشی دریا، بزرگشو و بفهم نباید از قاتل زیستنت کمک بخوای!
حرفش مثل پتکی است که روی سرم فرود میآید. حق با اوست.
زمزمه میکنم:
– پس چیکار کنم؟
– وقتی کاری از کف دستت بر نمیآد، تسلیمشو. آروم بگیر و بشین سرجات! اجازه بده همچی سرجای خودش قرار بگیره، دختر خوب حاجی باش! همونی که ازت انتظار میره. ازدواج کن و کف دست از سر من بردار.
میگوید و قطع میکند.
نگاه اشکبارم، همچنان که موبایل در کف دستانم خشکش زده، خیرهی گوشهای میشود. ساعتها میگذرند و من توان تکان خوردن ندارم. کاوه آخرین امیدم برای رهایی از این ازدواج اجباری بود و حالا او هم حرف مادرم را میزند. میخواهد من مثل تمام دخترهای سنتی دیگر، طبق میل خانوادهام ازدواج کنم و تشکیل خانواده بدهم!
و من نمیخواهم و نمیتوانم طبق خواستهی دیگران، تن به ذلت بدهم!
نمیخواهم در گردابی که به اسم ازدواج گیر بیفتم. هرکاری که از دستان ناتوانم بربیاید انجام میدهم تا از این وضعیت نجات پیدا کنم.
نمیخواهم سرنوشتم را همینقدر راحت بپذیرم، بدون جنگیدن!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن