رمان بوسه فرانسوی پارت ۱۸۴

474

سعی می‌کنم بی‌تفاوت باشم و نشان ندهم که درونم چه آشوبی برپاست!

– سلامت باشن، من درک می‌کنم که خانواده‌اش هم بهش نیاز دارن.

مولین نفسش را کلافه بیرون می‌دهد:

– آره عیب نداره، مهم اینه باهم خوشین.

نیشخند زهرداری می‌زنم و دیگر لزومی نمی‌بینم خانواده‌ام را از مسائلم جدا کنم.

آناناسی که مقابل دهانم گرفته را پس می‌زنم و می‌پرسم:

– امیرعباس اومده؟

– بخور مادر… نمشاهده کردیش؟ پریشامگاه اومد در ذهنش گذراندم اول به تو سر زد! بیمارستان بود.

نیشخندم پررنگ‌تر می‌شود:

– روش نشد بیاد شاهکارشو ببینه یا چراکه ناقص شدم دیگه منو قلبش نمی‌خواد؟

مولین بالاخره چنگال و کمپوت آناناس را رها کرده و اخمی می‌کند:

– این چه حرفیه دریا؟ سرش شلوغه طفلی هم تو، هم باباش! یکم درک کن مادر.

رک می‌گویم:

– شما از هیچی خبر ندارید مامان! لطفا انقدر رو کاراش ماله نکشید.

حرصم می‌گیرد! مولین کارش همین است! ماله کشیدن روی اشتباهات همه!

هاج و واج می‌گوید:

– چه ماله‌ای دخترم؟ زشته اینطوری حرف می‌زنی شوهرت خیلی مرده!

نگاهم هنوز به در است که باز شود و امیرعباس داخل بیاید. بغضم هرلحظه سنگین‌تر می‌شود و می‌گویم:

– آره! بسیار مرده مولین! به‌شدت! مردونگیشو همه‌جوره نشونم داده! برید بهش بگید دیگه نمی‌خوام ببینمش، تا الآن نیومده از این به بعدم من نمی‌خوام ببینمش! یک‌بار تو عمرت مادر من باش، به حس من اهمیت بده و برو بزن تو دهن همون مردی که باعث شده من بقیه‌ی عمرمو لنگ بزنم و خودش حتی نیومده بپرسه حالم خوبه یا نه؟ برو بهش بگو دریا طلاق می‌خواد! برو بگو مشاهده کردارمون به قیامت! من ازش گذشتم زیرا در حقم خوبی کرده، اما دیگه نمی‌خوام ببینمش.

#چهارصد‌وهفتادوپنج

مامان گیج از خروش یک‌باره‌ام، سعی می‌کند کف دستم را بگیرد:

– چی‌شده؟ چرا اینطوری می‌کنی؟ ازدواج که اینطوری نیست تقی به توقی بخوره بگی طلاق!

دستش را پس می‌زنم، تمام خشمی که این چند روزگار بروزگارش نداده‌ام و در خودم ریخته‌ام، به یک‌باره خودش را نشان می‌دهد!

– ازدواج؟ هه! زن و شوهر برای هم، برای بدن و عقاید و زیستن هم احترام قائلن، امیر هیچ احترامی برای من قائل نیست! می‌دونی چرا مامان؟ چراکه منم که خودمو بهش تحمیل کردم! منم که با دوز و کلک کشوندمش پای سفره‌ی عقد و‌ خودمو بهش انداختم! امیر هیچوقت قرار نیست به من به نگاه زنی نگاه کنه که قابل احترامه!

اشک در چشم‌هایم جای گرفته و مولین اخم می‌کند:

– به‌خاطر اون پسره‌اس نه؟ باز اومده هواییت کرده دم از طلاق می‌زنی، دریا بخدا این‌دفعه بابات منم می‌کشه!

چانه‌ام می‌لرزد، نگاهش می‌کنم و او می‌گوید:

– زنی غمگینی، می‌دونم دلت گراهی شده، حق داری، درکت می‌کنم! من می‌رم گوششو می‌پیچونم می‌آرمش اینجا! از این به بعدم خودم پشتتم که یک‌وقت فکر نکنه بی‌کس گیر آورده هر بلایی سرش بیاره!

هر کلمه‌ای که می‌گوید، بیشتر دلم مچاله می‌شود. من چه می‌گویم و او چه! هیچوقت قرار نیست ما به یک وجه مشترک برسیم!

صورتم را پشت کف دست‌هایم پنهان می‌کنم و از ته قلب زیر گریه می‌زنم. مولین هول می‌کند، در تلاش است کف دست‌هایم را از صورتم کنار بزند و مرتب صوتیم می‌زند تا بپرسد چرا گریه می‌کنم؟

میان گریه‌هایم، تقه‌ای که به در کوبیده می‌شود را نمی‌شنوم، ولی مامان بی‌حال می‌گوید:

– کیه؟ بفرمایید؟

هنوز زار می‌زنم که در باز می‌شود و صوتی مردانه‌ای که خفه می‌گوید:

– دریا بیداره؟