چهارصدوهفتادوشش
مولین از روی مبل تک نفرهاش که کنار تختم قرار دارد، کشیده میشود و هول میگوید:
– بیا تو امیر آقا.
چشمهایم گرد میشوند، دستم را پایین میاندازم و خشدار جیغ میکشم:
– نمیخوام ببینمش! نمیخوام ببینمت امیر گمشو بیرون.
اطراف را به امید پیدا کردن چیزی میگردم و تنها چنگال و قوطی کمپوت دم کف دستم هسشتابزده. همانها را برمیدارم، به سمتش پرت میکنم و جیغ میکشم:
– برو بیرون، برو بیرون کف دست از سرم بردار، چی میخوای از جونم؟ دیگه چی میخوای که بعد سه روز اومدی؟
جاخالی داده و هیچکدام از چیزهایی که سمتش پرتاب کردهام، درست به هدف نخوردهاند! بیشتر حرصم در میآید، جیغ میکشم:
– تف به اونروزگاری که پاتو تو حیاتم گذاشتی امیر! تف به اون روزی که نجاتم دادی تا الآن اینطوری ناقصم کنی، تف به روزگاری که گذاشتی زنده بمونم اما با پای شل و لنگ!
مولین سعی میکند با بغل کردنم، جلویام را بگیرد و من همچنان در تقلا هستم خودم را آزاد کنم.
– نمیخوام ببینمش، تاحالا کجا بوده؟ چرا اومدی؟ اومدی ببینی از من فقط یه تیکه گوشت فلج مونده؟ اومدی ببینی به تمایل داشتهات رسیدی و دیگه به درد هیچ مردی نمیخورم؟
های های گریه میکنم و امیرعباس در دفاع از خودش هیچچیز نمیگوید! سرش را پایین انداخته و با صورتی سرخ و منقبض، فقط میشنود!
خسته و زار، به مامان که حالا او هم پا به پایم گریه میکند، تکیه میزنم و میگویم:
– بهش بگو بره بیرون، بگو طلاقم بده، توروخدا مولین! توروخدا یکبار بهخاطر من!
صوتی بم شدهی خودش را میشنوم:
– طلاق میخوای؟
نگاهش نمیکنم، سرم را در سینهی مادرم پنهان کردهام، هیچکس را نمیخواهم ببینم!
امیرعباس با همان آوای بم و خفه میگوید:
– من اشتباه کردم، راهو عوضی رفتم، نباید بهشدت کارارو انجام میدادم و الآن بابتشون پشیمونم، ازت عذر میخوام.
چهارصدوهفتادوهفت
عذرخواهیاش آبی است روی آتش گریههایم ولی خشمم کم نمیشود. مولین همچنان که کمرم را ماساژ میدهد و هنوز در آغوشش هستم، میگوید:
– دریا الآن خشمگینه امیر آقا مطمئنم از ته قلب نمیگه، شما حرکت کردی بچهام تنها موند. من میدونم چقدر بهت وابستهاس.
امیر چیزی نمیگوید و من با فشاری به پهلوهای مولین سعی میکنم، از او جدا بشوم.
نگاهم را از او میدزدم و فین فین میکنم:
– فقط میخوام تو دادگاه ببینمت! ما دیگه هیچ حرفی برای اضافه کردن و هیچ رابطهای برای نجات دادن نداریم! همهچیز تموم شد…
مستاصل آوایم میزند:
– دریا؟
– دریا مرد!
خشمگین میتوپم و مولین آرام میگوید:
– من میرم بیرون، شما باهم حرفاتونو بزنید.
با نگاههایم التماس میکنم من را با او تنها نگذارد ولی بدون نگاهی به من، بیرون میرود. امیرعباس از جایاش یک سانت هم تکان نخورده. آهسته نفس میکشد و دستهایش را جلوی بدنش درهم کرده، سرش را پایین انداخته و ژست آدم نادمی را گحرکت کرده که منتظر تنبیهاش هست! من ولی با او دیگر هیچ حرفی ندارم، به اندازهی کافی با صحنههای در ذهنم در جنگ هستم!
قدمی جلو میآید و میگوید:
– هرکاری تو بخوای انجام میدم.
بدون اینکه لحظهای شک به قلبم جاده بدهم، میگویم:
– طلاق میخوام.
قدمهایش مردد میشوند، کف دستی توی موهایش میکشد و ناله میکند:
– نمیتونم با وجدانم کنار بیام!
جوابی به او نمیدهم، مشکل خودش است!
– نمیتونم اسم خودمو بذارم مرد اگه درست توی این روزای سخت تنهات بذارم!
هنوز هم همهچیز در مورد اوست!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن