با خیالی راحت، شال را کنار میاندازم و موبایلم که زنگ میخورد، خیره به نامش که روی صفحهام افتاده، تبسمی موذی به نادیا میزنم:
– دلبسته شدم، بریم ببینیم تو آزمون اولیه قبول میشه یا نه؟ زرت و پرت کنه دکمهاشو میزنم.
یک لایک نشانم میدهد و من جواب کاوه را میدهم.
– بله؟
– کی قراره بهم بگی جانم؟
نگاههایم را در حدقه میچرخانم، پرروی متوقع! همچین حرف میزند و اعتراض میکند انگار چندسالی از رابطهمان گذشته و من با تو سرد برخورد میکنم!
بیجواب میگذارمش و میگویم:
– اومدی؟
صدایش کمی شاکی میشود:
– بله، بفرمایید جلوی در سرکار علیه.
– اومدم.
تماس را قطع کرده و نادیا کمکم میکند بدون عصا از مقابل چشمهای کنجکاو مشتریها رد بشوم.
در را باز میکند و به کاوه سلام میدهد. در ادامه میگوید:
– داره میآد، عصاشو برداره میاد بیرون.
و آوای گرم کاوه را میشنوم:
– دریا؟ بیا بیرون عزیزم من کمکت میکنم، چرا عصا؟
حتی صدایاش هم در گذشته سرد و بیرحم بود و الان حرف زدنش اینطور گرم و مشتاق است؟ لجم میگیرد!
عصاها را زیر بغلم زده و بیرون میروم، نگاهش از فرق سر تا نوک پایام را در یک ثانیه میکاود و تبسمی میزند:
– سلام جوجه. خوبی؟
دست دراز میکند موهای فر کردهام را لمس کند و من نامحسوس سرم را عقب میکشم:
– قربونت بد نیستم، بریم زودتر پایین؟
نگاههای آدمهای داخل سالن را روی خودمان حس میکنم و عرق از کمرم جاده گرفته. نادیا داخل میرود و در را نیمهباز میگیرد.
– برید دیگه، خوش بگذره.
و به شوخی به کاوه میگوید:
– قبل تاریکی دخترمو بیار خونه!
کاوه میخندد و با شیطنت میگوید:
– ما قبل تاریکیام کارمون جاده میافته، خدانگهدار!
و پشتسرم میایستد تا نامحسوس مراقب جاده حرکت کردنم باشد. از حرکتش خوشم میآید و تبسم محوی روی صورتم مینشیند.
– چه خوشگل کردی، دلواپس نیستی من از حسودی سکته کنم یکی نگاهت کنه؟
پشتنگاهی برایش نازک میکنم تا خط نگاهم را به رخش بکشم:
– نه نیستم.
خندهاش را آزاد میکند و من حتی عقدهی اینطور خندیدنش را هم دارم!
– دلواپس اینم نیستی با یکی کف دست به یقه بشم بندازمش گوشهی بیمارستان، خودمم برم زندون؟
در کابین آسانسور میایستیم و او شاسی پارکینگ را میفشارد. چشمغره میروم:
– وا من اصلا از این بزن بهادرای چاله میدونی خوشم نمیآدا، من دختریام که مرد کنارم بره با مردم کف دست به یقه بشه؟ چندش!
دوباره و اینبار کشیدهتر میخندد:
– واقعا دلم میخواد بگیرم بغلم بچلونمت، حاضر جواب پررو!
محو خندههایش، صورتم وا میرود و ناخودآگاه میگویم:
– قدیما حتی نمیریز خندیدی، چرا؟
این اخلاق و راهی شدارها را که میبینم، بیشتر دنبال چرایی گذشته میافتم. در برههای از مدت حتی برایم مهم نبود و این روزها تیتر یک ذهنم این شده، چرا قبلا نه و چرا حالا آره؟
#پانصدوبیستوپنج
خیره به صورتم، کم کم خندهاش محو میشود. سرش را زیر میاندازد و با نوک پا، روی کف کابین ضرباتی میزند. هرچه نگاهش میکنم، چیزی نمیگوید!
پوف کلافهای میکشم و منهم نگاهم را از او برمیدارم تا در آینه به خودم خیره بشوم. اخمهایم که درهم شده را با نوک انگشت کوچکم باز میکنم ولی نمیتوانم تبسمی مصنوعی روی صورتم بکارم!
آسانسور در پارکینگ میایستد و با باز نگه داشتن درب آن، کنار میایستد و خفه میگوید:
– کمک لازم داری؟
چشمغرهای میروم و از کنارش رد میشوم:
– نخیر!
اصلا چرا انقدر سوال میپرسد؟ سوال من را هم که جواب نداد!
مجدداً پشتم مسیر میرود و زمزمهی آرامش را میشنوم:
– چرا هنوز ازم فاصله میگیری؟
– چرا جواب سوالامو نمیدی؟
– به وقتش!
پوزخند میزنم:
– باشه، منم به وقتش فاصلههارو کم میکنم.
میخواهم به سمت خروجی ساختمان بروم که میگوید:
– ماشین پارکینگه.
راهم را به آن سمت کج میکنم و او دوباره زمزمه میکند:
– امروزگار چیکارا کردی؟
در ذهنم، عصای کف دستم را بر سرش میکوبم ولی در جوابش میگویم:
– هیچی، شاگرد داشتم فقط، کارای سالنم که همهاشو نادیا طفلی هنقلب میکنه.
– کی قراره به حیات برگردی؟
– هروقت براش آماده بودم جلوی بقیه با عصا جاده برم!
عصبی و روراست حرفم را میزنم!
با ریموت، درهای ماشین را باز میکند. در عقب را باز کرده و عصاها را داخل میگذارم، از بدنهی ماشین استفاده میکنم و خودم را جلو میکشم و میخواهم با هن هم بالا بروم که دستهایی از پشت تنم را میگیرد.
– اجازه بده یه لحظه.
میدانم سنگین شدهام، روی ترازو نحرکت کردهام ولی شلوار و کراپهایی که برایم تنگ شده مطمئنم میکند چاق شده ام ولی کاوه همانطور که از پشت بغلم کرده، با یک حرکت قد بلندم میکند و روی صنقلبی شاگرد مینشاندم. صدای نفسهای سنگینش را میشنوم و میگوید:
– بههرحال اینهمه وزنه زدن باید به یه درد بخوره یا نه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن