اگر واقعا دوست پسرم بود و این را پذیحرکت کرده بودم، احتمالا باید برای حرکتش غش و ضعف میحرکت کردم و آنقدر میبوسیدمش که جبران بشود ولی فقط تبسم میزنم و لپش را میکشم:
– هالک بودن چه حسی داره؟
با غرور، بادی به غبغب میاندازد و برایم فیگور میگیرد:
– اینارو میبینی؟ اینا همهاش عضلهاس! هالک نگاییدم بابا.
نمیتوانم جلوی خندیدنم را بگیرم، ولی خودم را به آن مسیر میزنم:
– ها؟ کدوما؟ چیا؟
بازویاش را بیشتر به رخم میکشد و اخم میکند:
– قدر بدوووون!
کف دست جلو میبرم برای لمس کردنش و مظلوم میگویم:
– یعنی از این عضلهها یه گاز سهم من نمیشه؟
دندانهایم را نشانش میدهم و او با خنده، به کل عقب میکشد:
– هر حرکت کردی یه اومدی دارهها دریا خانم!
تهمشاهده کردش هیچ به مذاقم خوش نمیآید!
چینی به بینیام میاندازم:
– نخواستم اصلا، خسیس!
رو برمیگردانم و او لبش را نزدیک گوشم آورده و پر از نیاز میگوید:
– گاز بگیری، چی به من میرسه؟
کف دست به سینه میزنم و سرم را عقب میکشم تا از نفسهای داغش دور بشوم و تخس میگویم:
– عاشقی و علاقهام که با دندونام بهت تزریق میشه!
عضله ساخته برای چه اگر یک گاز سهم من نشود؟ به هرحال، بعدا میتوانم این خسیسیاش را جبران کنم!
نچی میکشد:
– خوشم نیومد.
پشتنگاه برایش نازک میکنم و غر میزنم:
– بریم دیگه من گرسنمه!
خندهاش میگیرد و دست روی دیدهش میگذارد:
– به روی چشم، جایی نظرته؟
اه از این پسرها که خودشان برنامه ندارند؟
خشک میگویم:
– تو منو آوردی بیرون! من برنامه بریزم؟
حداقل برای قرار اولمان که خودش باید برنامه داشته باشد!
– برنامه دارم، میمیل داشتم نظرتو بدونم چیزی رو بهت تحمیل نکنم!
اوهوع چه باکلاس!
– نه تحمیل چیه؟ سورپرایزم کن.
خونسرد اکی میگوید، در سمت من را میبندد و از طرف دیگر پشت فرمان مینشیند.
– داشامگاهردو باز کن.
#پانصدوبیستوهفت
به حرفش گوش میدهم. یک شاخه گل رز صورتی در داشامگاهرد قرار دارد. لبخند میزنم.
– مرسی، گل امروزگارمو که گراهی شده بودم.
گل را نزدیک بینیام میکنم و او خونسرد میگوید:
– نمیشد کف دستخالی بیام، هرچقدرم فکر کردم چیزی به ذهنم نرسید. بقیهاشم ببین، همهاش مال توئه.
لبم را میگزم تا لبخندم را قورت بدهم. کنارش که هستم، احساسات بد و منفیام جرات خودنمایی ندارند انگار!
نمیدانم باید به تپشهای دلم اجازهی رخ نمایی بدهم یا ترسها و سوالات و چراهایم را مدام مرور کنم!
یک باکس کوچک مشکی در داشبرد قرار دارد، بیرون میکشمش و قبل از باز کردنش، کاوه به سمت عقب ماشین برمیگردد و چیزی برمیدارد:
– گفتی گرسنته؟
لبهایم آویزان میشود:
– بهشدت! خوابمم میآد.
یک اسسریع که روی آن دو لیوان کاغذی با درپوش قرار دارد و پاکت کاغذی با لگوی شلوغترین کافهی این اطراف را روی زانوهایم میگذارد:
– با این سرگرمشو تا برسیم به شام.
دیگر نمیتوانم تحمل کنم. اصلا اینهمه خوب بودن را برنمیتابم!
درحال باز کردن مهر و موم پاکت، ملایم میگویم:
– من نمیخوام تو ذهنم قضاوتت کنم، نمیخوام چیزی رو سخت کنم، اما نمیتونم خودمو قانع کنم که همهچیز عادیه.
یک کروسان و یک چیز کیک بستهبندی شده در آن قرار دارد.
کروسان را برمیدارم و ادامه میدهم:
– هیچی عادی نیست کاوه. منظورم اینه که، همهی اینا بهشدت خوبه، بسیار زیباه، بهشدت زیادیه! من… من نمیتونم انقدر توجه رو از آدمی که تو گذشته میشناختم بپذیرم و وانمود کنم همهچیز درسته! اینهمه خوبی، هیچجاش درست نیست!
درحالیکه یک پایش را بالا آورده و به در تکیه داده، کاملا ریلکس رانندگی میکند و از پارکینگ خارج میشود، خونسرد میگوید:
– همهچیز عادیه و سرجای خودش قرار داره، تو لیاقتشو داری و من دارم مثل دختری که هستی باهات حرکت کردار میکنم.
درپوش یکی از لیوانهای قهوه را برمیدارم تا بفهمم محتویات داخلشان چیست و به طعنه میگویم:
– چرا الآن لیاقتشو دارم و اونموقع نداشتم؟ میدونی، نه تو نه امیرعباس، هیچکدومتون تو هفده سالگیم واقعا منو نتمایل داشتین! تو حتی از من متنفر بودی، حالا چیشده که انقدر عجیب رفتار میکنی؟ من دیگه سروستانی نیستم یا کینهی تو تموم شده؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن