رمان بامداد خمار پارت ۱۰

با نگاهانی که می تمایل داشت از حدقه بیرون بزند، به او نگاه کردم و فریاد زدم:
– حرکت کردی که رفتی؟ حیا نمی کنی؟ زنت را گذاشته ای راهی شده ای معلوم نیست کجا! تازه گردن کلفتی هم می کنی؟ به تو نبیان کرد برو گمشو؟
– نه که نبیان کرد. خاطرم را می خواهد.
پشت به او کردم و ادایش را درآوردم:
– خاطرم را می خواهد. بس کن رحیم، شرم نمی کنی؟ این زن خجالت نکشید؟ حیا نکرد؟
– مگر تو خجالت می کشیدی؟ تو هم که مثل او بودی!
– مگر چه کار کردم؟ به اتاقت رسیدم؟
– آب گیر نیاوردی، وگرنه شناگر ماهری بودی.
تیر به هدف خورد. آه از نهادم بررسید. خودم کردم که لعنت بر خودم باد. اظهار کردم:
– راست می گویی. لیاقت زن پست فطرتی مثل من شوهری مثل توست.
صدایش به فریاد بلند شد:
– زبانت دراز شده؟ هار شده ای؟ چی شده؟ چه از جانم می خواهی؟
چشمانش دریده، مثل حیوان نری بود که ماده اش را از او جدا کرده باشند.
آه که چه قدر از جزء جزء بدن او و از آن دست های زمخت و بدقواره نفرت داشتم. آیا این همان رحیم بود؟ بیان کردم:
– هیچ. از جانت هیچ نمی خواهم. برو هر غلطی می خواهی بکن. دیگر نمی خواهم حتی ریختت را هم ببینم.
مادرش سر رسید:
– پس می خواهی ریختش را نبینی؟ زیر سرت کشیده شده؟
رو به رحیم کرد.
– اگر دو تا بچه دیگر توی دامنش گذاشته بودی، این طور زبان در نمی آورد. زن اگر اسیر بچه نباشد، هوایی می شود. اگر هر روزگار مجبور باشد کهنه عوض کند و کثافت بشوید، دیگر فرصت نمی کند هزار ننگ به کس و کار شوهرش ببندد و شوهرش را حاضر و غایب کند.
با حرص به حیاط رفت تا پسرم را آهسته کند. از پنجره گفتم:
– خانم، شما دخالت نکنید. احترام خودتان را حفظ کنید.
باد بهار با لبه دامنش و گوشه های چارقدش بازی می کرد. من بهار را احساس نمی کردم. بوی پیچ امین الدله را احساس نمی کردم. لطافت این فصل و شکوه طبیعت را نمی دیدم. به سوی پنجره چرخید و بیان کرد:
– تو احترامی هم باقی گذاشته ای؟ من که می دانم دلت از کجا پر است. می دانم چرا بهانه می گیری. می خواهی رحیم برود توی نظام. قلبت برای او نسوخته. فقط می خواهی او لباس نظامی بپوشد. چکمه به پا کند. شمشیر ببندد و صاحب منصب شود تا تو هم بتوانی پیراهن کرپ بپوشی و به این و آن فخر بپوشی. نترس، پیراهن کرپ داشین را که دوخته ای. صاحب منصبش را هم پیدا می کنی. آن قدرها هم بی کف دست و پا نیستی.
دست ها را با استیصال قد بلند کردم و بیان کردم:
– وای، خدایا.
ازهر طرف در محاصره افتاده بودم. حالا گناهکار هم شده بودم. رحیم مثل خرس تیر خورده از جا کنده شد.
– کو؟ کجاست این پیراهن.
فریاد زدم:
– نکن رحیم. به پیراهنم چه کار داری؟
پیراهنم را به‌شدت عاشق شدم. آن را پشت پرده به میخی آویخته بودم و رویش چادرنماز کهنه ای کشیده بودم که کثیف نشود.
با چند قدم کشیده به اتاق خواب حرکت کرد. نتوانستم به او برسم. پرده را کنار زد و پیجادهن را برداشت. یقه آن را با دو کف دست کشید تا پاره کند. زورش نرسید. مثل حیوانی با دندان به جان پیراهن افتاد و بعد با دو کف دست از دو طرف آن را کشید و پاره کرد و از پنجره توی حیاط انداخت و گفت:
– بیا، این هم پیمسیرن کرپ داشین. صاحب منصبی مرا هم خواب ببینی.
از او سیر شده بودم. بیزار شده بودم. در حالی که قدم به قدم به او نزدیک می شدم، در چشمش خیره شدم و با کلماتی شمرده بیان کردم:
– غلط کردم زن تو شدم. برو و دیگر اسم مرا هم نیاور. برو پیش همان کوکب جانت. تو لیاقت همین زن ها را داری. اصلا برو بگیرش. بر من لعنت اگر بگویم چرا.
نمی خبر داشتم آیا قیافه من هم در چشم او همان قدر زننده است که چهره او در نگاه من می نمود؟ همان قدر کریه؟ همان قدر نفرت انگیز؟ فریاد زد:
– می روم می گیرمش. به کوری چشم تو هم که شده می گیرمش.
– به جهنم.
تا وسط تالار راهی شده بود که بازگشت و گفت:
– زن گراهی شدن پول می خواهد. پول ها را کجا گذاشته ای؟
دنبال پول روی طاقچه گشت. آن جا نبودند. فریاد زد:
– گفتم پول ها را کجا گذاشته ای؟
– آخر ماه است. چه پولی؟ همه را پلو و خورشت کردی، قاب قاب میوه کردی چپاندی توی شکم فامیل محترمت.
– خوب کردم. تا دیدهت در بیاید. کجاست؟ این صاحب مرده کجاست؟
کلید در صندوقم را می خواست که به کف دستور خودش، از وقتی که مادرش نزد ما رسیده بود، همیشگی در آن را قفل می کردم و زیر فرش می گذاشتم و هر وقت از خونه خارج می شدم، با خودم می بردم.
لبه فرش را بالا زد و کلید را برداشت. در صندوق را باز کرد. مقدار ناچیزی پول در آن بود. آن را برداشت. و وقتی مبلغ اندک آن را متوجه شد، نگاهی به چپ و راست کرد و شال کشمیر را برداشت. فریاد زدم:
– آن را کجا می بری؟
– هر جا دلم بخواهد.
جلو وارد شد:
– آن را در بیاور ببینم.
– چی را؟
– النگو را.
– در نمی آورم. خجالت بکش.
– گفتم در بیاور.
دیوانه شده بود. باور نمی کردم که بیدار باشم. با خشونت کف دستم را گراهی شد و النگوها را کشید. همان النگوهایی که خواهرم سر عقد به من داده بود. پوست دستم خراشیده شد. اضافه کردم:
– صبر کن. خودم در می آورم.
دستم را رها کرد:
– در بیاور. به زبان خوش در بیاور.
النگوها را بیرون کشیدم و به طرفش پرتاب کردم:
– بگیر و برو گمشو.
– پدرت گم شود.
این بار من دیوانه شدم. به طرفش دویدم:
– خفه شو. اسم پدرم را نیاور. دهانت را آب بکش. تو لایق نیستی کفش های پدرم را هم جفت کنی. اسم پدرم را تو این منزل خراب شده نبر، مرتیکه بی همه چیز بی آبرو.
– بی همه چیز پدرت است. بی آبرو پدر پدرسوخته ات است که اگر آبرو داشت، دختر پانزده ساله اش پاشنه دکان مرا از جا نمی کند. همان پدر پدر سگت که ….
فریاد زدم:
– پدرسگ تو هستی که دنبال هر سگ ماده هرزه ای می دوی. که به خاطر راهی شدن کوکب به مادرت پارس می کنی.
ضربه ای که به صورتم زد چنان شمتوجه شد بود که اول چیزی ندرک کردم. تلو تلو خوردم و دست به دیوار گرفتم. انتظار این یکی را دیگر اصلا نداشتم. شاید هنوز از ته دل امیدوار بودم که پشیمان شود. با این ضربه از آسمان به زمین افتادم. پر و بالم سوخت. این سیلی نگاه مرا به روی واقعیات گشود.
درد کمتر از سوز دل آزارم می داد. مدتی با حیرت به روی او نگاه کردم. یک کف دستم به دیوار و کف دست دیگرم به صورتم بود. اضافه کردم:
– حق داری. تقصیر من است. این سیلی حقم بود. بد غلطی کردم که زن تو شدم. ولی دیگر یک لحظه هم توی این منزل نمی مانم.
مادرش با مضطربی دم در اتاق ظاهر شد. پسرم در آغوشش بود که لب ورچیده و با بغض به ما نگاه می کرد. چانه اش می لرزید و آماده گریه بود. به شدت وحشت کرده بود. رحیم بیان کرد:
– برو ببینم کجا می روی؟
اظهار کردم:
– بنشین و تماشا کن.
مادرش با لحنی که یک‌باره نرم شده بود گفت:
– محبوب جان، بیا و از خر شیطان پیاده شو.
رحیم گفت:
– ولش کن. بگذار ببینم چه طور می رود.
با سرعت به اتاق خواب رفتم. چمدان کهنه ام را برداشتم. یک مقدار از رخت و لباس هایم را در آن ریختم. گردن بند پدرم را به گردن بستم. انگشتری را که مادرم داده بود به انگشتم کردم. اشرفی را که برای تولد پسرم به من داده بود برداشتم. رحیم اظهار کرد:
– آن را بده به من.
مادرش بیان کرد:
– رحیم ول کن.
– خودم داده ام. می خواهم بگیرم.
اشرفی را به طرفش پرتاب کردم که فورا برداشت و با النگوها در جیبش گذاشت. به در اتاق راهی شدم و بچه ام را از بغل مادرشوهرم کشیدم. چمدان را برداشتم. چادر به سر افکندم و در حالی که زیر سنگینی بار پسرم و چمدان به چپ و راست متمایل می شدم از اتاق خارج شدم. کفش هایم را به پا کردم.
یک لنگه کفش رحیم جلوی پایم بود. پشت آن را خوابانده بود. با حرص به آن لگد زدم. من هم مثل خود او شده بودم. لنگه کفش در حیاط افتاد و کنار حوض متوقف شد. باید زودتر می راهی شدم. تا به نسخه دوم این مادر و پسر تبدیل نشده ام باید بروم. تا پیش از این که سراپا غرق شوم باید بروم. من نتوانسته بودم رحیم را آدم کنم. اما خودم داشتم مثل او می شدم.
وسط پله ها بودم که از اتاق بیرون آمد. با پای برهنه دنبالم دوید و چراکه متوجه شد که به خاطر سنگینی بار ملایم آرام از پله ها پایین می روم، از وسط پلکان به میان حیاط جست زد و دوید جلوی پله دالانی که به در کوچه منتهی می شد.
جای گرفت و جادهم را بست. کف دست ها را به سینه زده بود. مادرش بیان کرد:
– محبوبه جان، ول کن. کوتاه بیا.
رحیم اضافه کرد:
– تو کار نداشته باش.
به مقابلش رسیدم. به آن چهره آشفته، به آن لات بی سر و پا خیره شدم. در چشم من حالا او یک رذل اوباش بود. اظهار کردم:
– ردشو. بگذار بروم.
جوابی نداد. همچنان که نیش خود را وقیحانه باز کرده بود به من خیره شد. گفتم:
– برو کنار. می خواهم بروم.
– می خواهی بروی؟ به همین سادگی؟ خونه مرا بار کرده ای و می خواهی بروی؟
نگاهی به چمدان کردم و آن را محکم به زمین کوبیدم.
– حالا رد شو، می خواهم بروم.
– خوب، این از نصفش. اما نصفه اصل کاری مانده!
مبهوت به او خیره شدم.
– اصل کاری.
به آرامی از جا برخاست. پسرم را از آغوشم بیرون کشید و آهسته روی زمین کنار دیوار گذشت. از جلوی پله و دالان کنار راهی شد و با دست به در اشاره کرد:
– حالا بفرمایید تشریف ببرید. هری …..
دلم از جا کنده شد. پسرم گریه می کرد. مثل سنگ بر جای خشک شدم. چادر از سرم افتاد. اگر لبه های آن در دو کف دستم نبود، بر زمین می افتاد. به سوی دیوار راهی شدم. مدتی به آن تکیه کردم. مات و مبهوت و مستاصل به فضای خالی خیره شده بودم اما نگاهانم جایی را نمی دید. آن گاه از دیوار جدا شدم. آرام ، آهسته، در حالی که پا بر زمین می کشیدم و چادر به دنبالم کشیده می شد، به سوی اتاق تالار روانه شدم. اسیر او شده بودم. پسرم مرا بندی کرده بود که تمام این جار و جنجال ها فقط باعث شده بود که پرده حیا بین ما از هم دریده شود. صدای او را از پشت سرم می متوجه شدم که به مادرش می بیان کرد:
– ننه، خوب گوش هایت را باز کن. دیگر حق ندارد این بچه را از خانه بیرون ببرد. الماس باید حمامش را هم با تو برود. درک کردی؟ دستت سپرده. یا علی ما حرکت کردیم. و راهی شد.
قلبم می خواست از خواب بیدار شوم و خونه پدرم باشم. همان وقتی که پسر عطاالدوله مرا خواستگاری می کرد. همان روزی که منصور مرا میل داشته بود یا هر کس دیگر، هرکس دیگر که مثل خودم بود. در این خونه من غریب بودم. بیگانه بودم. خواسته ها و اصول اینها را نمی درک کردم. با فرهنگ این مردم ناآشنا بودم. عجب غلطی کرده بودم.
رحیم تا سه ماه به منزل نیامد و مادرش را برای من باقی گذاشت تا مانند زندانبانی خشن و سنگ دل مراقب من باشد. سگ پاسبان پسرم باشد و دائم بگوید:
– پسره آلاخون والاخون شد …. دعا کن زودتر از کوکب سیر بشود و برگردد سر منزل و زندگیش. نترس، عقدش نمی کند. آن قدرها هم خام نیست. یک چند صباحی صیغه اش می کند و آب ها از آسیاب می افتد.
اعتنا نمی کردم. مرگ و زیستن رحیم برایم تفاوتی نداشت. مرگ و زیستن خودم هم برایم تفاوتی نداشت. اگر می مردم، راحت می شدم. ولی در آن صورت، چه بر سر پسرم می آمد، چه جور آدمی بار می آمد؟ یک رحیم دیگر؟ نسخه دوم پدرش؟ درمانده بودم و کسی نبود که به دادم برسد؟
شامگاه ها تا دیروقت بیدار می جای گرفتم و گلدوزی می کردم. خوابم نمی برد.
صبح ها که هوا روشن می شد، با اندوه آسمان آبی را نگاه می کردم که چه قدر در دیده من خاکستری می نمود. رمق به تن نداشتم. نمی توانستم از رختخواب برخیزم. انگار شامگاه تا صبح کوه کنده بودم. دلگیر بودم. از این که باز روزگاری دیگر آغاز شده و من باید سر از بستر بردارم. باز باید چهره مادرشوهرم را ببینم که مشاهده کردنش کفاره می خواست.
کاش نزهت این جا بود و یادم می داد چه کنم. یادم می داد که در جواب مادرشوهرم چه باید بگویم. ولی نه. او از پدرم اجازه نداشت. از شوهرش ملاحظه می کرد. آیا ابداً مجدداً او را می متوجه شدم؟ به خود می اظهار کردم که در این خونه چه کنم؟ تنها، خسته، قلبمرده، دور از پدر و مادر، حتی شوهرم هم نبود. آیا خونه پدری را ترک گفته بودم تا با پیرزنی زندگی کنم که از عذاب من لذت می برد؟ از پشیمانی دیوانه می شدم.
دایه رسید و برایم پول آورد.
– محبوبه جان، چه شده؟ حالت خوش نیست؟
– دایه جان به کسی چیزی نگویی ها! با رحیم حرفم شده.
دلم می خواست با کسی درد قلب کنم. یکی مرا تسکین بدهد. دلداریم بدهد و اشک هایم را که تا زبان می گشودم فرو می ریخسریع، از چهره ام پاک کند.
با غصه به چانه ام که می لرزید نگاه کند و از سر افسوس و تحسر آه بکشد. دایه برای همین آن جا بود و با اندوه سر تکان می داد. اظهار کرد:
– ول کن بیا منزل پدرت ….
– پسرم را چه کنم؟ بچه پدر می خواهد.
– پس می خواهی چه کنی؟
– صبر می کنم. سرش به سنگ می خورد. درست می شود. باید بسوزم و بسازم. خوب، همه زن و شوهرها مرافعه می کنند.
– این قدر مظلوم نباش. این قدر با آدم نانجیب نجابت نکن محبوبه. از دیدهان این زن شرارت می بارد. نجابت زیادی هم کثافت است ها! …. از من بیان کردن بود.
به دایه ناظهار کردم سه ماه می شود که رحیم رفته. ناظهار کردم مرا کتک زده. ناظهار کردم اسیرم کرده. فقط اظهار کردم حرفمان شده و التماس کردم که به پدرم چیزی نگوید و از مادرم پنهان کند.
*****
بهار نمی گذشت. این فصل لعنتی به پایان نمی رسید. هر شامگاه و روزگار آن با درد و عذاب یادآور یاد هایم بود. هر لحظه اش با شکنجه و اندوه سپری می شد. کی این بهار تمام می شود؟ کی بوی پیچ امین الدوله دست از سر من برمی دارد؟ بوی خاطره هایی که این همه تلخ شده بودند. خواب می مشاهده کردم که در دکان رحیم ایستاده ام، مشتاق و شیفته.
و او به روی من تبسم می زند، مهربان و عاشقانه. و باران گرمی بر صورتم می بارد، دکان که سقف داشت. نه، باران که نبود. گریه می کردم. اشک های من بودند که این همه داغ بودند. فقط اشک من می توانست این همه سوزنده باشد.
اول تابستان شد. شامگاه بود. در گوشه اتاق نشسته بودم. همان اتاقی که آن را به حسرت تالار می گفتم. چراغ گردسوز را روشن کرده بودم. پایه اش را بالا کشیده بودم تا بهتر ببینم. گلدوزی می کردم. الماس در کنارم خوابیده بود. مادرش از پله ها بالا رسید و جویا شد:
– نمی خواهی بخوابی؟
– نه. شما می خواهید بچه را ببرید یا می گذارید امشامگاه پیش من بماند؟
اسم بچه ام را بر زبان نمی آوردم. از اسم الماس چندشم می شد. برای من او فقط پسرم بود. اظهار کرد:
– حالا که خوابیده. همین جا بماند.
و حرکت کرد.
روی پسرم را پوشاندم. زیر لب زمزمه می کردم. نوعی بی خیالی عارفانه کم کم مرا در بر می گرفت. اندوه مانند درد شراب در دلم ته نشین می شد. اما از بین نمی رفت. حضور داشت. آماده آن که باز برخیزد و آتش به جانم بزند.
کلیدی در قفل در آوا کرد. در کوچه باز و بسته شد. آوای پا رسید. قلبم فرو ریخت. نه از عشق، از کمسیرت. از نفرت.
رحیم بود. شاد و شنگول. انگار نه انگار که اتفاقی رخ داده. از پله ها بالا وارد شد. رو به روی در ایستاد. سر و وضعش نو نوار بود. یک جفت کفش تازه به پا داشت و با نهایت حیرت متوجه شدم که پاشنه آن را نخوابانده است. گفت:
– سلام.
اضافه کردم:
– سلام.
یک پایش را روی چهارچوب در گذاشت. خم شد تا بند کفش هایش را باز کند. به ملایمت گفتم:
– رحیم!
سر کشیده کرد و لبخند زد. قلبزده روی از او برگرداندم و همان طور که سرم پایین بود و گلدوزی می کردم جویا شدم:
– تا حالا کجا بودی؟ هر جا که بودی حالا هم برو همان جا.
اظهار کرد:
– چشم.
دوباره بند کفشش را محکم کرد و راهی شد.
این دفعه شش ماه نیامد. وقتی که آمد پسرم نزدیک به سه سال داشت و دیگر حرفی از کوکب به میان نیامد. می اطلاع داشتم که صیغه او را پس خوانده است.
می دانستم که از او هم سیر شده است.
این دفعه هم شب به خانه رسید. مادرش بیدار بود. پسرم بیدار بود و به صورت پدرش نگاه می کرد. با وقاحت به مادرش بیان کرد:
– نمی خواهی بروی بخوابی؟
مادرش از جا بلند شد. رحیم گفت:
– این زنگوله را هم ببر.
پسرمان را می اضافه کرد. تنها شدیم. دل من مملو از نفرت بود. آمد کنارم نشست:
– محبوب جان، هنوز قشنگی ها ! …..
ساکت بودم.
– صیغه اش را پس خواندم. قلبت خنک شد؟
از ساده لوحی و حماقت او تعجب می کردم. نمی دانست که ابداً هیچ چیز نمی تواند قلب زنی را که خیانت متوجه شده خنک کند. هیچ چیز مگر انتقام. مگر آن که از عهده اش برآید و بتواند سر آن مرد را به سنگ بکوبد.
اگر ساکت می ماند، اگر اغماض می کند، اگر تجاهل می کند، بنا بر ملاحظاتی است که از میل به انتقام قوی تر هسشتاب‌زده و مهم ترین آن ها وجود فرزند یا فرزندانی است که وابسته به مادر و پروانه وجود او هسشتاب‌زده محتاج حمایت او هسشتاب‌زده. با این همه، یک زن خیانت مشاهده کرده آتش فشان خاموش خطناکی است که اگر بتواند و فوران کند، خشک و تر را می سوزاند. چه بسا خود نیز به آن آتش خاکستر شود. آتشی که از قلب برمی آید. و سراپای وجود را در کام خود می کشد.
به من نزدیک تر شد و زیر گوشم گفت:
« قلب می رود ز دستم، صاحبقلبان خدا را. »
می لرزیدم. از اشمئزاز. از این که او در آغوش یک زن کثیف بوده. از این که مرا این همه ساده تصور کرده بود. که می میل داشت بار دیگر از طلسمی استفاده کند که با آن مرا فریفته بود. از او قلبزده بودم. از این شعر دلزده بودم. از زمین و آسمان قلبزده بودم. کف دست او را که به سویم دراز کرده بود پس زدم:
– ولم کن رحیم. دست به من نزن.
صدایش را قد بلند کرد:
– باز می خواهی قشقرق جاده بیندازی؟ خوب، مرا می تمایل داشتی، حالا برگشته ام دیگر!
ابله تر از آن بود که زخم عمیق مرا ببیند. چه قدر دلم می تمایل داشت به او بگویم دیگر تو را نمی خواهم. رحیمی که می میل داشتم مرده. من آن جوانی را می تمایل داشتم که پاک و صادق بود. شوریده عاشقی من بود. معصوم و بی آلایش بود. بی شیله پیله بود. مثل خودم بود. و این را که به جای او می بینم، این گرگ را، این کفتار مردار خوار را که این جا در مقابل نگاهانم نشسته و این طور وقیحانه می خندد، هیچ‌گاه نمی خواهم. سیرم. بیزارم. ولی جرئت نداشتم. قدرت نداشتم. حال کتک خوردن نداشتم. از جار و جنجال گریزان بودم. پس زیرا گوسفندی که به سلاخ خونه می رود، مطیع و بی صدا با او به اتاق بغلی راهی شدم.
دیگر کسی خنده مرا نمی متوجه شد. بزرگ ترین سرخوشی من – اگر سرخوشیی در کار بود – با تبسم تلخ به نمایش در می وارد شد. پسرم دائم در کوچه ولو بود و با دو سه بچه مثل خودش در خاک و خل می لولید. من حریف او و مادربزرگش نمی شدم. قافیه را سخت باخته بودم. از افتخارات مادربزرگ یکی هم این بود که نوه اش همبازی پسر آقا سید سقط فروش بود که خانه نسبتا بزرگی در کوچه کنار خانه ما داششتاب‌زده. از صبح کلفتشان را می فرستادند در خانه ما:
– الماس را بگویید بیاید با آقا مرتضای ما بازی کند.
می اضافه کردم:
– نه، نباید برود. مگر بچه من بچه دایه است؟ مگر لله است که برود سر مرتضی را گرم کند؟ نگذارید برود.
پشت چشم نازک می کرد:
– وا! چه اداها؟! افاده ها طبق طبق، سگا به دورش وق وق. آقاش بیان کرده برود. خود رحیم اجازه داد. یارو سقط فروش بازار است. همچین آدم کمی هم نیست. لولهنگش به‌شدت آب برمی دارد. مگر خود ما کی هستیم؟ چرا نرود تا سر من هم کمی فارغ شود و به کارم برسم؟
– خانم، خودم نگهش می دارم.
– اگر بچه نگه دار بودی قلبم نمی سوخت.
و پسرم خوشحالی کنان می رفت و دردناک تر آن که ذوق زده با جیب پر از قند و نبات برمی گشت. مادرشوهرم از او می سؤال کرد:
– ببینم، چی بهت دادند؟
لج می کردم. می رفتم مقدار زیادی نبات و قند می خریدم. تنقلات و مراباجاتی را که دایه از منزل پدرم آورده بود می آوردم در ظرف می چیدم و میان اتاق می گذاشتم. بعد از ناهار یا دم غروب می خوردند اما انگار هیچ کدام سیر نمی شدند. انگار ابداً از این همه تنقلات به اندازه آن یک مشت قند و نبات لذت نمی بردند. من از آینده پسر خودم بیمناک بودم.
*****
دایه رسید:
– دایه جان تازه چه خبر؟
– خبر سلامتی. نزهت عاقبت زایید. دو قلو. دو تا دختر مثل کف دسته گل. خجسته جانم پیانو می زند آدم کیف می کند. بیا و تماشا کن. منوچهر آن قدر شیرین شده که نگو، هزار ماشاالله. آقا جانتان می گویند پایت را روی زمین نگذار بگذار روی چشم من. بچه به این کوچکی انگار چهل سال از عمرش می رود. چه قدر با ادب، چه قدر با کمال …..
قلبم برای همه شان تنگ شده بود. برای متوجه شدنشان قلبم ضعف می حرکت کرد. برای نزهت و بچه هایش. برای پیانو زدن خجسته. برای منوچهر که هنوز منظره دست و پا زدن و خنده های خوشحالش در باغ عمو جان جلوی دیدهم بود.
– دیگر چه دایه جان.
– دیگر این که پسرخاله ات حمید خان تریاکی شده. شامگاه و روزگار پای بساط منقلو هر چه گیرش می آید، توی حقه وافور و دود می کند به هوا.
خود را کمی جلوتر کشید.
– راستی برایت نگفتم؟
– چی را نگفتی؟
– که منصور آقا زن گراهی شد؟
– زن که خیلی وقت است گراهی شده. پسردار شدنش را هم برایم اضافه کردی.
با بی حوصلگی سرش را به عقب برد:
– نه بابا. آن زنش را نمی گویم. یک زن دیگر گراهی شده. سر دختر گیتی آرا هوو آورده. اسمش اشرف السادات است. پدرش آدم محترمی بوده، اداره جاتی بوده، ولی مرحوم شده.
دهانم از حیرت باز ماند:
– راست می گویی دایه جان؟
– اوهوه …. دو سه ماهی می شود. یادم حرکت کرده بود برایت بگویم.
با حیرت اظهار کردم:
– از منصور بعید است! حالا زنش چه کار می کند؟
– بیچاره منصور. خودش که نمیل داشته، نیمتاج به زور وادارش کرده. به منصور آقا گفته الا و بالله باید زن بگیری. هرچه منصور بیان کرده والله به پیر و پیغمبر من زن نمی خواهم، اضافه کرده نه نمی شود. باید زن بگیری. من دلم می خواهد تمام وقتم را به نماز و روزه بگذرانم و عبادت کنم. نمی توانم برای شما زن درست و حسابی باشم – بیچاره نه که آبله رو است! این طور اضافه کرده تا خودش هم زیاد سبک نشده باشد. آخر سرهم خودش کف دست و آستین بالا زده و اشرف خانم را پیدا کرده و برای منصور آقا گرفته. یک دختر قد کوتاه سفید تپل موپول. نیمتاج خانم شد خانم بزرگ و اشرف هم شد خانم کوچیک. آن اوایل هیچ کس اشرف را به حساب نمی آورد. خانم بالا و خانم پایین نیمتاج خانم بود. ولی از بخت بد او زد و دختره حامله شد. بین خودمان بماندها ! …. دختره از آن ناتوها از آب در رسیده. می گویند آبش با خانم بزرگ توی یک جوی نمی رود. اظهار کرده چرا نیمتاج خانم باید همه کاره و کیا بیا باشد؟ من به این زیبای و آن وقت او سوگلی باشد؟! خلاصه روزگار را برای آقا منصور بیچاره سیاه کرده. هرچه می گوید من که از اول با تو شرط هایم را کرده بودم، می گوید من این حرف ها سرم نمی شود. من یکی نیمتاج هم یکی. زندگی را به کام شوهرش زهر کرده. حالا هم که نزدیک به سه ماهش است. منصور خان مرتب به نیمتاج خانم می گوید تقصیر توست که این بلا را به روزگارگار من آوردی.
– خوب، نیمتاج چه می گوید؟
– هیچ، لام تا کام حرف نمی زند. آن قدر خانم است که نگو. همین خانمی اوست که زبان منصور آقا را بسته است. فقط یک دفعه به خانم جان شما درد دل کرده و اضافه کرده اند که من شرمنده منصور هستم. این تکه را من برایش گحرکت کردم.
پس منصور هم عاقبت به خیرتر از من نبود. ای پسر عموی بیچاره! دلم خنک شد. سبک شدم. نمی خبر داشتم چرا ته قلبم قند آب می کنند.
باز اول تابستان شد. خورشید بر همه چیز پرتو افکند و بوی چوب خشک را قد بلند کرد. بوی چوب توام با رنگ در و پنجره به هوا برخاست. باز رحیم بوی چوب می دهد. باز بوی سرخاب حالم را به هم می زند. باز مادرشوهرم قرمه سبزی پخت. از بوی آن هم بدم می آید. باز خسته هستم. باز کسل هستم. باز حالم از بساط صبحانه به هم می خورد. می روم کنار پنجره که به خاطر گرمای تابستان باز گذاشته ایم. حصیرها آویزان هستند. حصیرهای نئی.
بوی خاک می دهند. نفس می کشم. نفس عمیق. می روم کنار حوض و استفراغ می کنم. قلبم انار می خواهد. رحیم می خندد. مادرشوهرم می گوید مبارک است انشاالله. انگار آسمان با تمام سنگینی بر سرم سقوط می کند. آه خدا نکند. دیدی! باز حامله هستم!
به دایه نمی گویم. نمی خواهم درد پدر و مادرم را سنگین تر کنم. دردم برای خودم کافی است. رحیم جسورتر شده. حالا خوب می داند کف دست و پا بسته اسیرش هستم. آخ! پس دعای خیر پدرم چه طور شد؟ من که کف دست و پا بسته در بند این دیو اسیر مانده ام. هر روزگار شریرتر می شد. صبح ها سرکار نمی راهی شد. ظهرها ناهار به خانه نمی رسید. شامگاه ها دهانش بوی مشروب می داد. می ترسیدم عاقبت تریاکی هم بشود.
– رحیم ظهر کجا بودی؟
– کجا بودم؟ دنبال بدبختی. سرکار. باغ قلبگشا که نرفته بودم!
– تو که ظهرها توی دکان نمی ماندی!
– یادت حرکت کرده؟ پس آن وقت ها کی به سراغم می رسیدی؟ یک بعدازظهر نبود؟ از وقتی تو زنم شدی ظهرها پایم را از دکان بریدی.
– پس چرا صبح ها تا لنگ ظهر می خوابی؟ خوب، زود بلند شو برو به کارت برس. عوضش ظهرها بیا خونه.
– بیایم که چی؟ تو را تماشا کنم که یا عق می زنی یا مثل عنق منکسره بق کرده ای؟
– خوب، حامله هستم. حال ندارم.
– حامله نبودنت را هم دیدیم … با هفت من عسل هم نمی شود خوردت.
– تو سیر شده ای.
– می زنم توی دهانت ها! آن قدر سر به سر من نگذار. آقا بالا سر من شده!
وقتی تنها می شدم گریه می کردم. محبوب متوجه شدی چه به سر خودت آوردی؟ متوجه شدی چه غلطی کردی؟ ذره ای رحم و مروت در دل رحیم نیست. اصلا انصاف ندارد. مردانگی ندارد.
تازه یک ماهم تمام شده بود. از صبح زود بقچه حمامم را بسته بودم.
مادرشوهرم پرسید:
– کجا؟
– می روم حمام. بیا پسرم. می خواهم او را هم ببرم.
– نخیر، نمی شود.
دست بچه را کشید و او را در آغوش گحرکت کرد:
– الماس با خودم حمام می آید. پدرش غدقن کرده که با تو بیاید.
بی حال از استفراغ صبح، از استسصال، از سختی حاملگی و فشارهای روحی به مسیر افتادم و از منزل خارج شدم. دیگر از حمیم رفتن با بقچه زیر بغل، از خرید کردن، از رد شدن از کوچه های تنگ و سر و کله زدن با این و آن عار نداشتم. عادت کرده بودم. کم کم در لجن زاری فرو می حرکت کردم که نامش زناشویی بود. از هر دری وارد می شدم، باز رحیم درست نمی شد. قلبم می میل داشت ترقی کند. پیشراهی شد کند و برای خودش کسی شود. او قلبش نمی خواست. زجرم می داد. عذاب می کشیدم. این بود زندگی زناشویی من.
می رفتم و غرق در تخیل بودم. با وجود حال نزاری که داشتم، هوای بخار گرفته حمام شلوغ را تحمل کردم. سربینه رسیدم و قرار گرفتم. لباس پوشیدم. لچک چلوار سفید بر سر کردم تا آب موهایم را بگیرد. بعد، یک‌باره حالم بار دیگر به هم خورد. دیگر نمی توانستم خودداری کنم. به یکی از کارگرهای حمام که روی لنگ چادری به سر افکنده و رد می شد اشاره کردم. متوجه حالم شد. برایم لگنی آورد تا استفراغ کنم. بعد لبخند زد و بیان کرد:
– مبارک است انشالله. ویار داری؟
سرم را به علامت مثبت تکان دادم. ریز خندید.
– این مسروری شیرینی هم دارد ها! …..
با دلی گراهی شده گفتم:
– این که برای من خوشحالی نیست. عزاست.
– چرا؟ خدا نکند. با شوهرت نمی سازی؟
یک‌باره اشکم سرازیر شد. کسی را یافته بودم که درد قلب کنم. لازم نبود از او احتیاط کنم. چون مادرشوهرم نبود. لازم نبود به دروغ در برابرش بخندم زیرا دایه ام نبود. چون به گوش خانم جانم نمی رسید. چراکه او نمی دانست تا غصه بخورد. دیگر ملاحظه ای در کار نبود. این زن که مرا نمی شناخت، چه خوب غم و اندوه را تشخیص داده بود! چه طور با یک جمله همه چیز را حلاجی کرد! با او می شد درد قلب کرد. می توانستم پیش او سفره دل را بگشایم و امیدوار باشم که صبح فردا بلوا به پا نخواهد شد. اشک ولینم نمی داد.
اذیتت می کند؟
سر تکان دادم.
– کتکت می زند؟
– آره.
هق هق می کردم. من، دختر بصیرالملک، مثل بچه ای که شکایت همبازیش را پیش مادرش می برد، گریه می کردم و اشکم را با گوشه چارقد پاک می کردم که بی فایده بود چون که اشکم قطره قطره نبود سیلاب بود.
– پس چرا گذاشتی حامله بشوی؟
– چه کنم، دست خودم که نبود! اگر بدانی چه قدر چیز سنگین قد بلند می کنم! دیگ سه منی را پر از آب می کنم از پله های مطبخ بالا و پایین می برم. گل گاوزبان می خورم که روی خون بیفتم. از قد بلندی پاین می پرم. هر کار که هرکس بیان کرده کرده ام. هر حیله و ترفندی را به کار بسته ام. هرچه به کف دستم رسیده خورده ام. افاقه نکرده. نمی دانم تریاک بخورم درست می شود یا نه!
– تریاک بخوری چی چی درست می شود؟ خودت از بین می روی دختر.
نگاهی به چپ و راست انداخت و آهسته بیان کرد:
– این کارها فایده ندارد. این طوری درست نمی شود. باید یک نفر بچه را برایت پایین بکشد.
سر کشیده کردم. روزنه امیدی در قلبم پیدا شد. اشکم بند وارد شد و پرسیدم:
– کی باید پایین بکشد؟
– آره، راستی راستی می خواهم. مگر تو کسی را می شناسی؟
– آره. آدمش را سراغ دارم.
از شوق و هیجان کف دستش را گحرکت کردم:
– کی هست؟
– تو چه کار داری کی هست؟ یک زن است که کارش همین است. ماهی ده تا بچه می اندازد.
– بیا همین الان پیشش برویم.
با هراس دو طرف را نگاه کرد:
– الان که نمی شود زن. باید اول با او حرف بزنم. ولی دندان طمعش خیلی گرد است.
– باشد. هرچه باشد قبولش دارم. شیرینی تو هم پیش من محفوظ است.
اظهار کرد:
– وای، من وجود خودت را می خواهم. این حرف ها چیست؟ صد کرور پول فدای یک موی سرت.
ریز خندیدم. یک ساعت بیشتر نبود که مرا مشاهده کرده بود و کرور کرور پول را فدای یک تار موی من می کرد. جویا شدم:
– کی با او حرف می زنی؟
– یکی از همین روزگارها می روم سراغش. اگر قبول کند، دفعه دیگر که می آیی حمام با هم می رویم پیش او.
– ای وای، دیر می شود. همین الان هم یک ماهم تمام شده. کف دستم به دامنت، نمی شود فردا به سراغش بروی؟
– آخر من این جا گحرکت کردارم. مشتری دارم.
سه تومان کف کف دستش گذاشتم. مبهوت به پول خیره شد. گفتم:
– پول تمام مشتری هایت را می دهم. پول یک روزگار کارت را می دهم. برو و با او قرار بگذار پس فردا برویم پیشش کار را تمام کنیم.
نرم شده بود. با این همه بیان کرد:
– آخر با این عجله که نمی شود! من فردا عصر می روم با او قرار و مدار می گذارم. امروزگار چند شنبه است؟
– یکشنبه.
– می توانی صبح چهارشنبه بیایی اینجا؟
– آره. هرطور شده می آیم.
– دیر نکنی ها! چهارشنبه منتظرت هستم.
آوایش کردند رقیه بیا. مشتری داشت. خداحافظی کرد و راهی شد.
سه روز بعد چهارشنبه بود. باید بهانه ای برای حرکت کردن به حمام جور می کردم.
شامگاه با رحیم و مادرش و پسرم شام خوردیم. از شوق نقشه ای که داشتم، اشتهایم باز شده بود و سعی می کردم خوب غذا بخورم. می تمایل داشتم فردا جان داشته باشم. رمق داشته باشم. مادرشوهرم از زیر دیده با تعجب مرا می پایید. در عین شوق، وجودم خالی از وحشت نبود. می وحشت کردم.
می خواستم فردا صبح اختیار حیات و زندگی خود را به کف دست یک زن عامی که او را نمی شناختم، بسپارم.
قلبم برای پسرم می سوخت. نگاهش که می کردم، قلبم مالش می رفت. دلم از فکر بی مادر شدن او فشرده می شد. بغض گلویم را می گرفت. شاید بیست بار او را در آغوش کشیدم و بوسیدم. کف دست هایش را. موهایش را. آن صورت گرد و تپل را که از خاک بازی پوستش خشک شده بود سؤال کردم.
– الماس جان، دیگر کف دست به خاک نزنی ها! …. ببین چه قدر کف دست و صورتت خشکه زده؟ یک وقت خدای نکرده کچلی می گیری. الماس جان، دیگر با آب حوض بازی نکنی ها! آب را به دست و صورتت نزن مادر، آب حوض کثیف شده لجن بسته. یک وقت خدای نکرده تراخم می گیری.
انگار به او وصیت می کردم.
مادرشوهرم به طعنه بیان کرد:
– آره ننه، هر روز از آب شاهی برایت یک سطل آب می خرم که با آن طهارت بگیری!
منتظر بود که مثل ترقه از جا بروم. اما من از کلاهی که می رفتم بر سر او و پسرش بگذارم، شادولین تر از آن بودم که خشمگین شوم. به علاوه راستی که حرف با مزه ای زده بود. غش غش خندیدم. من هم جفت خود او شده بودم. هنوز پسرم بیدار بود و داشت بازی می کرد که رویم را به رحیم کردم و اضافه کردم:
– رحیم جان، من خوابم می آید. نمی آیی برویم بخوابیم؟
مشغول نوشتن خط بود. بی توجه جواب داد:
– خوب، تو برو بخواب.
– بی تو؟
سر بلند کرد و به چشمانم که خمار کرده بودم نگریست و گفت:
– تو که حالت از من به هم می خورد!
دندان هایش را با تبسمی وقیح به نمایش گذاشت. من هم به زحمت لبخند زدم:
– خوب، ویار همین است دیگر. آدم امروز از یک چیز بدش می آید و فردایش همان را می خواهد.
مادرشوهرم با اشمئزاز سر تکان داد و بچه را با خشونت بغل زد و در حالی که از اتاق بیرون می حرکت کرد اظهار کرد:
– قباحت دارد به خدا! این زن اصلا شرم و حیا سرش نمی شود.
بقچه حمام را بستم. یک کف دست لباس اضافه برداشتم. مقداری تکه پارچه یک چادر اضافه و هر چه پول که در خانه داشتیم. حدود شصت هفتاد تومانی می شد. دایه تازه رسیده و ماهیانه را آورده بود. بقیه آن هم از پس انداز خودم بود. مدت ها بود که رحیم دیگر پاما برای خرجی به من نمی داد. گه گاه سری هم به صندوق من می زد و پول های مرا برمی داشت. اگر این کار را نمی کرد، من باید به‌شدت بیش از این پول ها پول می داشتم. پول را در بقچه ام پنهان کردم. چادر به سر افکندم و به مسیر افتادم. مادرشوهرم مطابق معمول بر سر راهم سبز شد:
– کجا؟
بر حسب کف دستور رحیم و بعد از آن دعوا و مرافعه کذایی، من باید برای خروجم از منزل به او توضیح می دادم.
– می روم حمام.
با تعجب کف دست به دندان گزید:
– ا ، چه طور؟! تو که سه روزگار پیش حمام بودی!
خنده جلفی کردم و با وقاحت پاسخ دادم:
– چه طورش را دیگر باید از رحیم بجویا شد. تقصیر من که نیست!
یکه خورد و کنار رفت:
– به‌شدت بی حیا شده ای محبوبه.
مثل پرنده ای از قفس بیرون پریدم.
– با او حرف زدی؟ بیا برویم.
– صبر کن یک مشتری دارم. باید راه بیندازم.
عجله داشتم. اضافه کردم:
– ولش کن. من پولش را می دهم.
– نه، نمی شود. از اعیان است. اگر نروم به سراغش، یک کارگر دیگر می گیرد. فقط چرکش مانده. می گیرم و می آیم.
در حمام به انتظار نشستم. مسرور بودم که می روم تا از شر بچه او خلاص شوم. رویم را بسته بودم. اما تنم می لرزید. از آن می وحشت کردم که کسی سر برسد و مرا بشناسد. حمامی ها می راهی شدند و می وارد شدند و چپ چپ نگاهم می کردند. عاقبت رقیه وارد شد. پیجادهن چیت کهنه و وصله داری به تن داشت و چادر مربوطش را به دور خود پیچیده بود. گفت:
– زود باش برویم. دیر شده.
– درشکه می گیریم.
از کوچه پسکوچه ها گذشتیم. به جنوب شهر نزدیک می شدیم. منزل ها فقیرانه، محقر و به یکدیگر فشرده تر می شدند. اغلب مردم سر و وضع نامناسبی داشسریع. با لهجه مخصوص صحبت می کردند. برخی از جوان ها پاشنه ها را خوابانده، کف دست ها را از بدن دور نگه داشته، با پاهایی گشاده از یکدیگر راه می حرکت کردند. زانوهایشان خمیده بود و هنگام مسیر حرکت کردن انگار که پا بر فنر می نهند، بدن خود را حرکت می دادند. برخی دیگر کت ها را به دوش افکنده دستمالی در کف دست داششتاب‌زده. به تدریج که به جنوب تهران نزدیک تر می شدیم، راهی شدار و عادات مردم تغییر می کرد. همه چیز برای من نولینوس بود و با این همه با اشتیاق می حرکت کردم.
بدنم یخ کرده بود. به دستور رقیه درشکه بر سر کوچه ای توقف کرد. پیاده شدیم. نفسم تنگی می کرد. می لرزیدم. نفس عمیقی کشیدم. رقیه پرسید:
– می ترسی؟ اگر پشیمان شده ای برگردیم.
انگار خود او نیز می ترسید. اضافه کردم:
– نه، نه. تو جلو برو.
یادم هست که در چوبی آبی رنگی بود. رقیه کف دستگیره را گراهی شد و در را کوبید. فریاد زد:
– گلین خانم!
زنی با لهجه عامیانه پاسخ داد:
– بی تو. در وازه.
ازپله ای پایین رفتیم و وارد حیاط آجری شدیم. خونه کوچک و محقری بود. در مقابل ما ایوانی قرار داشت که مسقف بود و با دو ستون گچی به رنگ آبی محافظت می شد. در آن ایوان دو در وجود داشت که هر یک به اتاقی منتهی می شد. حوض کوچکی در کنار دیوار حیاط نزدیک آشپزمنزل قرار داشت که از یک طشت رختشویی اندکی بزرگ تر بود. زنی حدود سی سال که چارقدی به سر داشت و پیمسیرن آبی گلدار آستین قد بلندی پوشیده بود و روی هم راهی شده قیافه تر و تمیز و خوشایندی داشت، سر بیرون آورد و با دست به ما اشاره کرد. خواستم وارد اتاق رو به رو شوم اظهار کرد:
– این جا نه.
اتاق کنار حیاط و جنب آشپزمنزل را نشان داد که کثیف و تیره بود. اندازه یک انباری کوچک. بوی تریاک از در و دیوار اتاق به مشام می رسید. وارد آن شدیم. گلین خانم می حرکت کرد و می رسید و بلند کشیده با پیره زنی که نمی اطلاع داشتم در حیاط بود یا توی زیرزمین راجع به کارهای روزگارمره حرف می زد. کف دستور می داد مواظب باشد آب دمپخت که تمام شد دم کنی را بگذارد. من معذب بودم. این تصور را داشتم که در منزل افرادی غریب مزاحم هستم. عاقبت وارد اتاق شد و خنده کنان به من اضافه کرد:
– خوب، هرکی خربوزه میخوره پا لرزشم میشینه.
یک دندان طلا داشت. ناگهان تکان خوردم. به نظرم رسید نباید سر و کارش با زن های نجیب باشد. او هم به من خیره شد و خطاب به رقیه بیان کرد:
– زکی، این که از اون آدم حسابیاس!
و رو به من سوال کرد:
– شوور داری؟
– باهاس بت بگم من حوصله عر و تیز شوور تو رو ندارم ها! نخاد برا ما قال چاق کنه ها! …..
رقیه به میان حرف او پرید:
– شوهرش ولش کرده راهی شده یک زن چهارده ساله گحرکت کرده. مطمئن باش هیچ خبری نمی شود.
– پول مول چقد داری؟
جویا شدم:
– چه قدر می خواهی؟
– خوب، من ا سی چل تومن کمتر نمی گیرم.
رقیه آهی از سر شگفتی کشید. من اضافه کردم:
– باشد، قبول دارم.
چراکه دیدهان نگران مرا دید، گفت:
– قبوله؟ به خواب قشنگه. نترس. درد نداره. اگه می ترسی، یه عدس تریاک بخور تا هیچ چی نفهمی.
احتیاط را از قابله مادرم که پسر خودم را نیز به جهان آورده بود یاد گرفته بودم. پارچه های تمیزی را که آورده بودم به او دادم و به دستور او گوشه اتاق روی یک مشمع بزرگ که پارچه ای بر آن افکنده بود دراز کشیدم. این وسائل و آمادگی او نشان می داد که در این کار تجربه دارد و تازه کار نیست. از اتاق خارج شد و با یک کاسه آب وارد شد و چیزی را کف کف دست من گذاشت و اظهار کرد:
– بخور.
سؤال کردم:
– این چیه؟
– تریاکه دیگه. بخور تا دردت نیا.
بدون تامل تریاک را خوردم. او منتظر جای گرفت و خونسرد به صحبت با رقیه پرداخت.در میان صحبت هایش مرتب از من می جویا شد:
– خوابت نیومد؟
من دلواپس خونه بودم. نزدیک ظهر بود. کم کم خوابم می گراهی شد. دیدم که پر مرغی در کف دست دارد. با بی حالی پرسید:
– این چیه؟
با تمسخر آن را بالا گحرکت کرد و در حالی که ادای مرا در می آورد گفت:
– هان! چیه؟ لولوخورخوره نیست، پر مرغه.
دردی احساس کردم و نالیدم. کف دستش از حرکت باز ماند:
– چیه ناز نازی خانوم؟ من که هنوز کاری نکردم!
درد را حس می کردم ولی بی رمق تر از آن بودم که حال فریاد زدن داشته باشم. به خود اظهار کردم الان تمام می شود. الان تمام می شود. رقیه نیز تماشا می کرد و نچ نچ می کرد.
گلین خانم بیان کرد:
– خب، به گوشت چسبیده. با چسب که نچسبوندن. کمرتو کشیده نکن. اضافه کردم آروم بتمرگ. کمرتو کشیده نکن.
درد ولینم را برید. مثل گاو نعره ای زدم.
گلین خانم بیان کرد:
– خب، تموم شد. انقدر کاما بازی نداشت!
پر در دستش غرقه به خون بود. خوابیدم.
یک نفر آوایم می کرد:
– پاشو. پاشو. نمیخای بری خونت؟
ظاهرا رقیه و گلین خانم ناهار خورده و قلیانشان را کشیده بودند و چای نوشیده بودند. کشیده شدم. بی حال بودم.
چیزی می خوری بیارم؟
– نه. می خواهم بروم خونه. ساعت چند است؟
– دو ساعت بعدازظهر. اگه ولت کرده بودم تا شامگاه می خوابیدی.
با صدایی کشیده و بی حال اضافه کردم:
– آخ … دیر شده.
از جا برخاستم و نشستم. انگار مثل بچه ها قنداق شده بودم. به محض این که نشستم، لخته خون از بدنم خارج شد. از قنداق بودن خودم خرسند شدم. به زحمت از یقه پیراهنم کیسه ای را که پول را در آن نهاده بودم و در درشکه به گردنم آویخته بودم بیرون کشیدم و سی تومان به گلین خانم دادم. نگاهش به بقیه پول ها افتاد و پاما را که به او داده بودم پس زد.
– نه جونم. کمه.
– ولی تو گفتی سی چهل تومان.
– شومام باهاس سی تومنو بدی؟ یه روز لنگ کار تو شدم. صب کی حالا کی؟ زنای دیگه میان این جا. کارشون فوری تموم میشه و بلند میشن میرن خونه. تو خیلی ناز نازی هستی.
بی حال تر و مسرورمان تر از آن بودم که جر و بحث کنم. سؤال کردم:
– حالا شما مطمئن هستی که کار تموم شده؟
– به، دس شوما درد نکنه. شانس آوردی یه مات بیشتر نبود. چیزی که نبود. یه لخته خون. پس نمشاهده کردی من چیکارا می کنم!
ده تومان دیگر را از من گرفت و پرسید:
– درشکه میخای؟
– بله.
چادر سرش کرد و با کمک او و رقیه تا سر کوچه وارد شدیم. برایم درشکه گحرکت کرد. با هر حرکت درشکه یک مشت خون از بدنم خارج می شد. تا نزدیک حمام محله خودمان برسیم، داشتم از حال می حرکت کردم. ترس رقیه را گحرکت کرده بود. به‌آرامی پانزده تومان کف دستش گذاشتم. اضافه کرد:
– خانوم جون من همین جا پیاده می شوم.
مکثی کرد و جویا شد:
– حالتان خوب است؟
– نترس. حالم به‌شدت هم خوب است. برو به سلامت.
پیاده شد. از کف دست و قلببازی من تعجب می کرد. ذوق زده شده بود. نمی دانست این کمک او چه قدر برای من گرانبها بوده است. وارد حمام شد و در حال حرکت کردن با ترمشاهده کرد به عقب برگشت و مرا برانداز کرد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان قو

مشاهده و دانلود ←