تپش دلم کم کم روی روال افتاد و گر گراهی شدگی را در جاهایی از بدنم به شدت حس میکردم و بنظرم خاموشی اختیار کردن در این وضعیت مغول گونانهی تن و بدنم بهتر بود!
– آخه از اون جهت که این خانم دکتر ما تخس و مغرورن سرش بره عمرا لو بده این خرگوش کوچولو میتونه ناز نازی و کیوت باشه واقعا.
نگاهانم از طرز تعریف اخلاقم گرد شده بود.
ماشاالله آنا مدت خوبی را برای تیکه انداختن انتخاب کرده بود.
فراز نگاهش اینبار روی صورتم نشست و منی که سعی داشتم به بازیگوشی دیدهانم شدت دهم تا برنگردد و دیده در نگاهش نشود…همین کم بود!
– جالب بود!
از گوشهی چشم سر تکان دادنش و آن نگاه عجیبش به هر دویمان را دیدم و بعد حرکت کردنش…
زیر بازوی آنا را گرفته و او را به سمت خودم کشیدم در حالی که یک دیدهم به مسیر راهی شدنش بود لب باز کردم:
– معلوم هست داری چه زری میزنی؟
قیافهاش حالت زاری گراهی شد.
– صد درصد باور نکرد…نگاه آخرش داد میزد که خر خودتی!
حرص زده نیشگونی از کف دستش گرفتم که به خود آمده آخی اضافه کرد.
– تو چه فازی دقیقا؟ دارم میگم این چه جمع کردنی بود که به عقل خر هم نمیرسید؟
مظلوم پلکی زد.
– حس میکنم از اول پشتمون بود همه چیو درک کرد!
پوکر فیس نگاهش کردم و انگار در وادی عجیبی سیر میکرد که اصلا متوجه صحبتهای من نمیشد.
سری به تأسف تکان دادم که یکهو به حرف رسید:
– قول میدم همه رو شنیده و منتظره اعتراف کنی…بعدش…
یکهو نگاهانش برقی زد که ابرو به بالا پراندم.
– بعدش بادا بادا مبارک بادا ایش…
مشتی به بازویش کوبیدم و پر حرص زهرماری نصیبش کردم.
– اون صوتتو انداختی رو سرت که فقط آبروی منو ببری…بیا برو سرکارت کم مونده عقدمون هم بخونی همین وسط!
کف دست در جیب روپوشش فرستاد و با تبسمی که سعی میکرد کمش کند لب باز کرد:
– باشه منم گوشام دراز که اصلا قلبت قیلی ویلی نراهی شد!
دیده گرد کردم.
– کدوم قیلی ویلی حرکت کردن؟ برو بابا!
نیشخند دندان نمایی زد.
– کل صورتت قرمز شده بود اون وسط دیگه چه فکرایی تو سرت بود رو فقط خدا میدونه!
کف دستم را بالا بردم تا بار دیگر مورد عنایتش قرار دهم که جنگی از زیر کف دستم در رفت و جلوتر راه افتاد.
پوفی از دست این کارهای غیر قابل تحملش کشیدم و به قطع یقین اگر کف دستم میرسید که…
کف دست به کمر با چشمانی که تهدیدش میکرد نگاهش کردم که آوایی مرا به خود آورد:
– متوجه شدم کیش و مات شدی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن