اول از راهی شدار و نوع حرف زدنم تعجب کرد اما بعد بهشدت زودتر از اونچه که فکرش رو میکردم کاملا برخلاف شیلان با این موضوع و مدل اخلاقی و راهی شداریم کنار اومد و بی ناز و ادا اضافه کرد:
-باشه! باشه! توضیح میدم!
پدرم همه ی مبارزه های تورو دنبال میکنه.
میگه تو یکی از بهترینهایی.
جوون و پر زور و آینده دار.
میخواد اسپانسر تو بشه و کاری بکنه که پول های شرطبندی بیشتر سمت اسم تو بیاد!
این درواقع هم برای ما و هم برای تو یه پیشنهاد ویه معامله دو سر برده…
هم به شما نفع زیادی میرسه هم به ما!
و اینکه تو سه تا مبارزه داری و ما واسه هر سه مبارزه حامی تو میشیم و کاری میکنیم که اکثرا رو تو شرط ببندن و اون پول رو پنجاه پنجاه تقسیم میکنیم!
مکث کرد. تا اینجای توضیحاتش تاحدودی واضح بود!
اونا میمیل داشتن رو اسم من مانور بدن تا بیشتر مردم رو من شرط ببندن و اینجوری یه درصد پول رو خودشون بردارن و یه درصد رو من!
با دقت به صورتم خیره شد و در ادامه بیان کرد:
-امیدوارم توضیحاتم کوتاه و مختصر و مفید بوده باشه
سری تکون دادم و اظهار کردم:
-ای ! بود!
جوابم رو که گوش داد مجدداً دستشو به سمتم دراز کرد:
-با ما همکاری میکنی آرمین؟
عمیقا دوست نداشتم اینکارو بکنم ولی وقتی یادم میومد گحرکت کرداری هام رو نه با زور بازوی خودم بلکه با پول یه دختر رفع کردم اون هم واسه موقت و درازای علاقمند نشون داون خودم به اون، حاضر شدم پیشنهادش رو بپذیرم .
به کف دستش که بازهم به سمتم دراز شده بود نگاه کردم.
شاید اینبار نباید نامشاهده کرده اش میگحرکت کردم.
همون لحظه تلفنم زنگ خورد.
باز رو لبه ی دیوار و از روی لوله ها برداشتمش و نگاهی بهش انداختم .
شیلان بود و من نه حوصله و حال و تمایلی واسه قرار داشتم و نه وقتی واسه لاس زدن.
تلفن هممسیرم رو سایلنت کردم و اینبار باهاش کف دست دادم و اضافه کردم:
-قبوله!
لبهای سرخش از هم کش اومدن.انگشتهان رو فشار داد و اضافه کرد:
-پشمیون نمیشی آرمین!
ابرو بالا انداختم و با شل کردن انگشتهام گفتم:
-ببینیم و تعریف کنیم…
با اینکه انگشتهام رو شل نگه داشته بود ولی هنوز دستمو گراهی شده بود.
به خودش اومد و رهام کرد و بیان کرد:
-راستی…ما فردا شامگاه یه مهمونی داریم…شاد میشم شماهم به این مهمونی بیای .اونجا میتونید یه ملاقات با پدرم داشته باشید
پوزخندی زدم و گفت:
-اگه وقتشو داشتم باشه…
***
*شیلان*
کمرم رو تا کرده بود و درحالی که ساعد دوتا کف دستمو رو نرده ها گذاشته بودم و از اون اوج کف سالن رو نگاه میکردم گوشی به کف دست منتظر موندم آرمین جواب تماسمو بده اما نداد!
مایوس شدم و نفسم رو اه مانند بیرون فرستادم و به خونه ی بدون مامان و شایان نگاهی انداختم!
به خونه ای که پرنده هم توش پر نمیزد!
چقدر خسته بودم از این شرایط…
از تنهایی! از خونه ی بدون مامان و شایان…
حتی از خدمتکارایی که فقط تمیزکاری و آشپزی بلد بودن نه صحبت کردن!
یا حتی از بابا که گاهی یادش میرفت دختری به اسم شیلان داره!
با قامت خمیده کف دستهام رو از نرده ها آویزون کردم که یکی از خدمتکارا از پایین گفت:
-شیلان خانم! راننده منتظرتونه تا شمارو برسونه آموزشگاه!
قامتم رو صاف نگاه داشتم.فکر کنم حالا که اینجا همصحبتی جز درو دیوار نداشتم و آرمین هم جوابمو نمیداد همون بهتره که سرگرم آموزشگاه و اون کتابهای مسخره بشم…
سرم رو تکون دادم و بیان کردم:
-باشه! بگو منتظر بمونه الان میام
از نرده ها فاصله گراهی شدم و به سمت اتاقم رفتم.
آماده شدم و بعد از پوشیدن لباس کیف و مابقی وسایلم رو برداشتم و از اتاق زدم بیرون.
خودمو که رسوندم پایین بابا که انگار حتی حالا هم قصد بیرون حرکت کردن از خونه رو داشت اومد سمتم.
کف دستشو دور گردنم انداخت.
گونه ی منی که قیافه ام عین آویزونها شده بود رو ماچ کرد و بیان کرد:
-فردا شامگاه به مهمونی دعوتم! میخوام تو هم هممسیرم بیای!
حتما اون مهمونی حالتد جا میاره!
بی رمق و خسته از این پارتی های مسخره گفتم:
-نه بابا! لطفا دور منو خط بکش! من واقعا حوصله ندارم!
دستشو از دور گردنم برداشت.لپمو کشید و گفت:
-چراااا…تو میای! من اینجا تنهات نمیزارم! از همین حالا به فکر لباس و میکاپ باش پرنسس…
نمیدونم چرا وقتی گفت پرنسس یهو از این رو به اون روشدم و ریز خندیدم اخه ناخوداگاه یاد ارمین و حتی ژستش موقع زدن همچین حرفی افتادم.
سرش رو برگردوند به سمتم و سؤال کرد:
-به چی میخندی!؟
درواقع داشتم آرمین رو تو ذهنم تجسم میکردم وقتی که خیلی مصنوعی و غیر طبیعی با اون قیافه ی مغرور و ابروی بالا رفته اش بهم میاظهار کرد پرنسس اما سرمو بالا گحرکت کردم جواب دادم:
-هیچی همینطوری!
مسرور و خرسند جویا شد:
-این خنده رو بزارم پای رضایت واسه اومدن آره ؟
کلی لباس زیبا استفاده نشده داشتم و برای آرایش هم که میتونستم مادر آرمین رو به اینجا دعوت کنم.
خب…فکر کنم راهی شدنم به اون مهمونی بسیار هم بد نمیشد واسه همین گفتم:
-شاید!
رو کلاس قرار گرفته بودم و آروم آروم سر خودکار توی دستمو به به جزوه می کوبیدم و هموقت جاوید رو تماشا میکردم که تقریبا یک ساعتی میشد یه بند درحال فک زدن بود!
حرفهاش برام خسته کننده بودن و حوصله ی خودش و توضیحات زیادی جدیش رو نداشتم برای همین تا کلاسش تموم شد فورا جزوه ها و وسایلم رو جمع کردم و قد بلند شدم که هممسیر فرانک بزم بیرون.
باید اعتراف کنم بیشتر داشتم به این فکر میکردم که تماس با مادر آرمین واسه انجام میکاپ فردا شب کار درستیه یا نه تا حرفهای خسته کننده ی استاد جاوید در مورد یه مشت فرمول لعنتی…
هممسیر فرانک میل داشتم برم که صوتی جاوید متوقفم کرد:
-فروزنده…تو بمون! البته فقط خودت!
وقتی بیان کرد فقط خودت دقیقا منظورش این بود که فرانک هم باید بره.کیفمو روی دوشم انداختم و نگاهی پرسشی به فرانک انداختم.
یه دیدهک زد و با گذاشتن کف دستش روی شونه پچ پچ کنان اضافه کرد:
-این بهتربن فرصت واسه زدن مخ بهترین و خوشتیپترین استاد جهانه!
یه نگاه غره بهش رفتم که خیلی زود از کنارم رد شد و راهی شد.
از تنها شدن با استاد جاوید حس خوبی نداشتم.
خوشتیپ و دلپذیر و مغرور وبه گمونم پولدار بود و خیلی ها حتی به خاطر همین خصلتهاش توکلاسهاش ثبتنام میکردن ولی با داشتن همه ی این ویژگی ها اصلا واسه من خواستنییتی نداشت!
قدم زنان به سمتش رفتم و سؤال کردم:
-با من کاری داشتین!؟
سر خودنویس توی کف دستش رو بست و بعد از پشت میز بیرون اومد.
دستهاش رو تو جیبهای شلوار مشکی رنگش فرو برد و اظهار کرد:
-آره…یه کار مهم باهات داشتم!
با گفتن این حرف تکیه اش رو به میز خودش داد و بهم خیره شد.نگاه هاش روی صورت و بدنم به گردش دراومد.
دسته ی کیفمو سفت و محکم نگه داشتم و جویا شدم:
-چه کاری!؟
نگاهش سنگین بودن و عمیق.لبم رو زیر دندونهام فشردم و منتظر موندم تا ببینم چی میخواد بگه.
اول خیلی طولانی نگاهم کرد و بعد اومد سمتم و در کمال تعجبم زیر لبم رو گرفت تا از حصار دندونام آزادش بکنه و وقتی اینکارو انجام داد اظهار کرد:
-اینکارو با لبهات نکن شیلان…حیف این لب دلبر نیست زیر دندونات مچاله بشه هاااان ؟!
اولین بارش نبود که سعی میکرد اینجوری بهمنزدیک بشه و با حرفهاش قلبمو به دست بیاره.
اما خب هیچوقت موفق نمیشد.درست مثل الان …
عقب رفتم و اظهار کردم:
-اگه کاری دارید بگید اگه نه من باید برم خونه.عجله دارم…
کف دستش رو پس نکشیداینبار گستامنزل تارهای موج دار موهام رو که از زیر شالم بیرون اومده بود پشت گوشم جمع کرد و جویا شد:
-میتونم من برسونمت !؟
با داشتن آرمین یا کف دست کم با داشتن احساس بودن با آرمین دیگه قلبم نمیخواست با کس دیگه ای تیک بزنم.
در واقعا من اونو به هر مرد دیگه ای ترجیح میدم برای همین جواب دادم:
-نه!مرسی با فرانک میرم
شونه بالا انداخت و گفت:
-حالا یه بار با اون نرو…چی میشه!؟
بازمموافقت نکردم و جواب دادم:
-نه اونومنتظرمه…ببخشید…باید برم
چرخیدم که برم از پشت کف دستمو گرفت و کشیدم تو آغوش خودش .
باور نمیشد اون از فرصت خالی بودن کلاس اینجوری سو استفاده ببره.
نفسم تو سینه حبس شد وقتی کف دستهاش آروم آروم بالا اومدن.
آب دهنمو قورت دادم و بهآرامی گفتم:
-من باید برم استاد…
منو به خودش فشرد و گفت:
-چطور میتونی منو نادیده بگیری شیلان!؟
اونم منی که دارم به همه دور و بری هام ترجیحت میدم!
قلبم نه مثل همیشگی آروم بلکه سریع تند و کوبنده تو سینه ام می تپید.
داشتم حرفهای جمشاهده کردی از استاد میمتوجه شدم.
حرفهایی که اثبات میکرد استاد مغرور ما بالاخره قصد کرد اعتراف به خاطرخواهی بکنه….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن