النا از حرکت ایستاد و قدم در آن جمعیت انبوه نگذاشت. گونههایش گلگون شدهبود؛ انگار که کمی خشمگین بود. خاطره متعجب نگاهش کرد و او شتابزدهسریع بیان کرد:
– بسه بسه بسه! دیگه برگردیم، من نمیتونم، نگاه کن چقدر آدم اینجاست! من… من دیگه دارم عصبی میشم.
خاطره به کف دستان لرزان او و حرکات عصبی و تندش نگاه کرد. کمی به او نزدیک شد و سریع بیان کرد:
– هیهی آروم باش، ببین هیچی نیست… هیچکس با ما کاری نداره، ولی وقتی اینقدر جلب توجه میکنی باعث میشی همه مثل دیوونهها بهمون خیره بشن. اصلاً میدونی چیه؟ فکر کن اینا همه بُزن.
چشمهای النا گرد شد و آهسته و حیرتزده گفت:
– چی؟!
یاد تبسمی بزرگ زد، دستانش را باز کرد و با قِر کمر از پلههای مقابلشان، پایین راهی شد. همانطور که پشتش به النا بود، داد زد:
– فکر کن حنا دختری در مزرعه هستی و یه عالمه گوسفند دورت جمع شدن.
خندهی ناگهانی روی لبان دخترک نشست و این خندهاش زمانی افزایش یافت که جمعیت یکآوا و هماهنگ، آرهای کشیده گفتند. یادگار نیز با خنده برگشت و به او اشاره کرد که همجادهش برود.
النا سرش را پایین انداخت و بهسرعت خودش را به او رساند. یاد کف دستش را روی شانهی او انداخت و با ذوق گفت:
– دختر شجاع کی بودی تو؟
تبسم النا با گوش دادن کلمهی شجاع از بین رفت. او شجاع بود؟ نگاهی به نیمرخ خاطره انداخت. او دختری شجاع و سرزنده و مهربان بود. شاید همین دوستی کوتاه مدتشان باعث شدهبود که او نیز، کمی آن پیلهی سفت و سختش را بشکافد. بار دیگر تبسم زد. تبسمی لرزان؛ ولی با اعتماد به نفس! سرش پایین بود. به زمین نگاه میکرد، نه به دختران و پسرانی که میرقصیدن . سعی میکرد به حرف خاطره گوش دهد و تصور کند آنها آدمیزاد نیسشتابزده… البته بُز هم نیستند؛ جایش گل باشند، زیرا او گل عاشق شد. وقتی که به پایین رسیدند، آوای هیجانزدهی یادگار را شنید:
– وای افشین خره رو ببین!
سرش را قد بلند کرد و به قفس وسط سالن نگریست. زنجیری از بالا قفس را بلند میکرد و گروه افشین وسط سکوی سفید، ابزار آلات موسیقی خود را میچیدند. به سیمای افشین نگریست. همانند آریا بود؛ اما اندکی سبزه و لاغرتر. کت مشکیاش را در آوردهبود و مدام بین جمعیت دنبال فردی میگشت. یاد سریع پشتش را سمت او کرد و آرام گفت:
– این بشر اگه منو ببینه کارم تمومه… میره تند کف کف دست آریا میذاره.
النا کمی از اطرافیانش فاصله گراهی شد و خود را به یادگار چسباند. سپس کنجکاو رو به او جویا شد:
– خوب چرا نمیخوای آریا بدونه؟
– زیرا نمیذاره دوباره پام رو اینجا بذارم. دفعهی پیش آب شنگولی مصرف کردم و راهی شدم تو فضا… انگار که روی سه نفر بالا آوردم و یه دختر رو هم کتک زدم. آخر سر هم پلیس تو خیابون دستگیرم کرد و یک شامگاه تو بازداشتگاه بودم.
چشمای الناچنان گرد شدهبود که خاطره با خنده دستانش را روی آن گذاشت و اظهار کرد:
– هیهی الان نگاهات میفته بیرون.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن