همان لحظه آریا با گامهایی کشیده، از طرف دیگر سالن، وارد شده و به طرف قفس قدم برداشت. افشین بهسمتش حرکت کرد. گیتاری به او داد و با تاکید چیزی را یادآوری کرد. آریا نیز با لبخند جوابش را داد. سپس بهسمت دیگر اعضا رفته و روی صنقلبی نشست. النا متعجب به او نگریست. آخرین چیزی که احتمالش را میداد، نواختن توسط آریا بود. افشین نیز روی صنقلبی گرد کنار برادرش نشست. جیغ و سوت تماشاگران به اوج خودش رسید و همه از این سوپرایزِ یاسر پرشور بودند. افشین میکروفون را گحرکت کرد و با تبسمی جذاب، جمعیت را به خاموشی دعوت کرد:
– دوستان عزیز قبل از اجرای مسابقهای که همه به خاطرش جمع شدیم… میخوام یکی از جمتوجه شدترین اهنگهامو براتون اجرا کنم، امیدوارم لذت ببرید.
صوتی تشویق قد بلند شد و بعد از چند ثانیه سکوت سالن را فرا گرفت. تمام لامپها خاموش شد و تک نور سفیدی روی صورت افشین افتاد. در کنارش صوتی ملایم و جذابی گیتار کشیده شد. تاریک بود و چهرهی دیگر اعضا محو و نامشخص؛ اما هالهای از نور روی نیمرخ آریا افتاده بود. حرکات حرفهای انگشتانش روی تارهای گیتار، آن دیدهان بسته و اخمِ ریزِ بین ابروهایش، تپشِ قلب النا را بالا برد. خاموشی سالن باعث شدهبود که فکر کند فقط خودش هست و آریا و بومبوم قلب لرزانش. کمی بعد صدای پیانو، ویولن و فلوت به نوای گیتار اضافه شد و صوتی بم، ولی دلنشینشِ افشین سالن را فرا گحرکت کرد. آریا با لبخند به حرکت انگشتانش شتاب داده و زیر لب با برادرش هم خوانی کرد. النا خیره و به گونهای که طلسم شده باشد، قدمی به جلو برداشت و به دیدهان بستهی آریا خیره شد. آن تبسم ملیح و کوچک قلبش را لرزاند. افشین به نوای عاشقانهاش اوج داد و النا کف دست لرزانش را مقابل دلش گراهی شد. دلی که با افساری پاره شده، خود را چنان به قفسهی سینهاش میکوبید که انگار قصد خارج شدن دارد. افشین به برادرش نزدیک شد و دست روی شانهاش گذاشت و با لبخند ادامه داد. آریا نیز مغرورانه از جایش بلند شد و همچون راکاستارها، چنان سیمهای نازک گیتار را به بازی گرفت که همه هیجانزده شروع به تشویق کردند. سپس رقص نورها از انتهای سالن به وسط سکویِ سفید، متمرکز شد و صوتی طبل پایان اهنگ را اعلام کرد. با اتمام آهنگ، همه شروع به جیغ کشیدن و تشویق کردن. افشین نیز با صورتی که هیجان در آن بیداد میکرد، تعظیمی کوچک کرد. سپس خندان چیزی به آریا گفت و آریا با لبخند دست بر شانهاش کوبید. خاطره ذوقزده کف دست النا را گحرکت کرد و در حالی که به سختی خود را کنترل میکرد که بالا و پایین نپرد، اظهار کرد:
– متوجه شدی؟ نه خدایی مشاهده کردی؟ خدا این پسر شاهکاره! چه آوایی داره!
النا گیج تبسمی زد و با نگاهی که هر دَم و هر لحظه بهسمت آریا میرفت و برمیگشت، تایید کرد:
– آره … آره صوتش خیلی خوب بود.
چند دقیقه بعد آن مرد یاسر نام، میکروفون به کف دست جلو آمد و خندان و پر انرژی اظهار کرد:
– دم آقا افشین گرم که شامگاهمون رو با صدای خفنش ساخت… افشین داداش چاکریم.
افشین که از سکو پایین آمدهبود با خنده دستش را روی سینهاش گذاشت و سری خم کرد. مرد ادامه داد:
– اما اگه بیان کردید الان وقت چیه؟
همه قد بلند و یکآوا فریاد زدند:
– فایت(مبارزه)
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن