رمان الفبای سکوت پارت ۱۳۱

_ شیرین جون همه راضی ان. البته اگه این خواهر زنم
سنگ نندازه جلو پامون.
شیرین به شوخی او لبخند کوتاهی زد. حالا دیگر
مطمئن شده بود آرش شوخی میکند تا حال و هوای
آنها عوض شود.
_ هر که طاووس خواهد جور هندوستان کشد. دست
گذاشتی رو یه دختر مهربون و همه چی تموم بایدم ناز
خانوادهش بخصوص خواهرش که عید مادر بوده
براش رو بکشی تا رضایت بدن.
آرش سر تکان داد.
_ دیدهم کور دندم نرم… هر چی خانم مهندس بگه من
میگم دیده.
نگاهش را از شیرین گراهی شده و به افرا دوخت.
_ اینطوری خوبه؟
افرا غرق در دنیای خودش بود که صدای او را نگوش داده
بود. آرش کمی در جایش جابهجا شده و سرش را
نزدیک گوش افرا برد.
_ افرا حالش خوبه. خودخوری نکن.
افرا نگاه پر ترمشاهده کردش را به دیدهان آرش دوخت. از
این فاصله میتوانست غم پنهان شده در نگاهان آرش
را تشخیص دهد.
_ از نزدیک مشاهده کردیش؟
آرش نگاهانش را باز و بسته کرد.
_ اوهوم… خوب بود.
افرا آب دهانش را چند بار پشت سر هم قورت داد تا
گریهاش را کنترل کند.
_ آرش چطوری قراره تحمل کنیم؟ سخت نیست
برات؟
آرش آرنجهایش را به زانوانش تکیه داد.
_ سخت؟ افرا تارخ بهترین رفیقیه که من تو کل عمرم
داشتم. از خانوادهم برام عزیزتره. تحمل نبودنش از
سختی گذشته. دارم جون میکنم، ولی وقتی برمیگردم
و به گذشته فکر میکنم، وقتی میبینم چطوری هر
ثانیهی زندگیش جهنم بود… وقتی یادم میاد گاهی
چطوری از خودش بیزار میشد اونوقت میگم آدم
باش آرش. محکم بمون. تارخ بهترین تصمیم رو
گحرکت کرده.
نگاه مطمئنش را به صورت افرا دوخت.
_ تارخ مرد قویه افرا… بیدی نیست که با این بادا
بلرزه. به شرطی که خیالش از بابت تکتک ما راحت
باشه. بخاطر تارخم که شده باید خودمونو کنترل کنیم.
افرا در سکوت به حرفهای آرش گوش داد. تا اینکه
صوتی شیرین به گوشش رسید.
_ لحظهی سال تحویله بچهها… بابای خدابیامرزم
میاضافه کرد موقع سال تحویل هر چی از خدا بخوای بهت
میده. گوش بدین به دعای تحویل سال و طلب عافیت
کنین از خدا…
جمع در خاموشی راهی شد. شیرین صوتی تلویزیون را زیاد
کرد و خودش به صفحهی آن دیده دوخت. نگاه افرا
روی شمارش معکوس گوشهی تصویر تلویزیون مات
ماند.

آوای دعای تحویل سال را که گوش داد چشمانش را
بست.
” یا مدل القلوب و الابصار یا مدبرالیل و النهار
یا محول الحول و الاحوال حول حالنا الی احسن الحال”
با تمام وجودش فقط یک چیز را از خدا میل داشت.
رهایی تارخ و بازگشتش به سلامت… حس کرد بجز
او بقیه هم آرزوی مشابه او را کردند و بعد صوتی
انفجار تحویل سال و موسیقی خوشحال بهاری به گوش
رسید و مجری که آغاز سال جمتوجه شد را تبریک میاضافه کرد.
سال تحویل شده بود و ورقی جمشاهده کرد در زندگی او باز
شده بود.
درست بود که نبود تارخ حالی برایشان نگذاشته بود،
ولی با این وجود همگی تلاش کردند که بخاطر سفارش
تارخ با لبخند به همدیگر تبریک بگویند. وقتی شیرین
مشغول تعارف کردن شیرینی به آنها بود گوشی منزل
زنگ خورد. همگی با دلواپسی و اضطراب نگاهی بهم
انداخسریع و شیرین بعد از گذاشتن ظرف شیرینی روی
میز گوشی بیسیم را برداشت و نگاهی به شمارهی
روی صفحهی آن انداخت.
_ از عمارت نامی خانه.
تینا از کوره در حرکت کرد.
_ گه خوردن زنگ زدن اینجا.
آرش با اخم گفت:
_ آروم باش تینا… تارخ اینهمه مصیبت نکشیده که ما
با ندونم کاری گند بزنیم تو برنامههاش. تا اطلاع
ثانوی اونا باید فکر کنن که تارخ تنهایی راهی شده
مسافرت.
با جدیت شیرین را مخاطب قرار داد.
_ جواب بدین خاله شیرین.
شیرین سر تکان داد و تماس را وصل کرد.
_ سلام…
صدای آشنای نامیخان در گوشش پیچید. آرام گوشی
را روی بلندگو گذاشت تا بقیه هم آوای او را بشنوند.
_ سلام شیرینجان. خوبی؟
شیرین با اخم روی پیشانی جواب نامیخان را داد.
_ خوبم بسیار ممنون. عیدتون مبارک باشه.
نامیخان با لحن نرم و منعطفی جواب داد:
_ عید تو هم مبارک شیرینخانم. تینا خوبه؟
شیرین با صوتقت جواب داد:
_ داداشش نیست یکم بدقلقی میکنه ولی اونم خوبه سلام
میرسونه.
نامیخان تشر زد:
_ بدقلقی برای چی؟ مگه تینا بچهس؟ تارخ یه مسافرت
کوتاه راهی شده. به این استراحت نیاز داشت. تینا دیگه باید
این چیزارو درک کنه.
نگاه شیرین روی تینا که از شدت خشم دندانهایش را
روی هم میسایید قفل شد و مضطرب گشت.
_ بله شما درست میفرمایین. ولی خب این دختر به‌شدت
به تارخ وابستهس. همواره همینطور بوده. تا تارخ یه
جا میره بهونهگیر میشه.
_ تو این بچههارو خیلی لوس کردی شیرین. حتی به
حرفشون قید عمارت و راحتی خودت رو زدی. هر
کسی دیگه جای تو بود قبول نمیکردم. میدونی که
خاطرت برام خیلی عزیزه. نتونستم ححرکت کردو رد کنم.

شیرین لب گزید و زیردیدهی به تینا و آرش و افرا
نگاهی انداخت. اخمهای هر سه درهم بودند. امیدوار
بود که تارخ از ارتباط او و نامیخان به دوستانش
چیزی نگفته باشد.
_ تینا و تارخ بچههای منن… لازم باشه جونمم
براشون میدم.
برای لحظاتی کوتاه خاموشی برقرار شد و بعد نامیخان
با خلقی تنگ و جدیت زمزمه کرد:
_ پاشین بیاین عمارت. تینا بیاد اینجا سرگرم میشه با
علی و درسا و دیگه بهونهی تارخ رو نمیگیره. خودتم
تو اون آشپزخونه کمر و پاهات رو خسته نکن بخاطر
آشپزی…
با نارضایتی غر زد:
_ سن و سالت حرکت کرده بالا شیرین، اما مثل قدیما لجبازی.
باید قبول میکردی گلی همراهت بیاد تا کمک کف دستت
باشه.
شیرین با اخم و نارضایتی دندانهایش را روی هم
سایید. یادش میآمد یکبار در گذشته و در روزگارهایی
که مرد پشت خط با توجهاتش یک ثانیه هم رهایش
نمیکرد با جدیت به او تذکر داده بود که حق ندارد به
او توجه نشان دهد. آن هم جلوی همسر خدابیامرزش.
توجهات او در آن زمان بیش از آن که برایش قلبپذیر
باشد آزار دهنده بودند. محمود جوان آن روزها که کم
از اقتدار امروزگار نداشت میل داشتهاش را پذیراهی شده بود، اما
این پذیرش فقط تا وقتی بود که همسرش در قید حیات.
بود بعد از آن همه چیز دوباره سر جای اولش بازگشته
بود.
بار دیگر روز از نو و روزگاری از نو. با این تفاوت که این
توجهات به اوج خود رسیده بودند، ولی نه دیگر برای
شیرین ارزشی داشسریع و نه برایش اهمیت داشت. نه
تنها اهمیت نداشت که بلکه گاهی در چنین
موقعیتهایی او را عصبی میکرد.
وقتی برای بار دوم به نامیخان تذکر داده بود اینبار
دیگر صاحب آن عمارت بزرگ برای حرفش تره هم
خرد نکرده بود. از نظر او حالا که همسرش فوت
کرده بود قلبیلی نداشت علاقهاش به شیرین پنهان بماند
و حتی به خودش اجازه داده بود تا از او تمایل داشتگاری
کند، اما با مخالفت شمشاهده کرد عاشقی روزگارهایی جوانیاش
مواجه شده بود. با این وجود توجههایش به شیرین
همچنان پابرجا بودند.
شیرین کلافه از مرور خاطرات گذشته در ذهنش پوفی
کشید.
_ مهمون داریم. نمیتونیم بیایم..
تعجب نامیخان را حس کرد.
_ مهمون؟ کی هست؟
شیرین نگاهش را به افرا دوخت.
_ افرا اینجاست.
نامیخان پوزخندی زد.
_ اون دختره اونجا چیکار میکنه؟ مگه بازم با تارخ
در ارتباطه؟ رحمان که میبیان کرد تارخ عذرش رو
خواسته از مزرعه.
شیرین بیپروا و انگار که فراموش کرده بود سه نفر
دیگر شاهد مکالمهاش هستند غرید:
_ به لطفت رابطهشون بهم خورد.
در اثر عصبیت فعلهایش از حالت جمع خارج شده
بودند.
نامیخان نرم آوایش زد:
_ شیرین جان…
شیرین با خشمگینت میان حرف او پرید. جلوی جمع
همیشه حرفهایش را در قلبش میریخت. با اینکه فکر
میکرد بچههای نامیخان چیزهایی را از گذشته
میدانند با این حال دوست نداشت با حرف زدن و
مخالفت کردن با نامیخان جلویشان طوری به آنها القا
کند که انگار برای پدرشان طور خاصی عزیز است
که نامیخان مقابلش کوتاه میآید. هر چند که در
واقعیت هم همین بود.

_ در برابر همهی کارایی که با تارخم کردی خاموشی
کردم. چشم بستم رو کارات… نادیده گراهی شدم. ریختم تو
قلبم. قدرتش رو نداشتم جلوی نامیخان بزرگ وایستم.
مطئنم میدونستی تارخ افرارو با جون و قلب دوست
داره. دلش میتمایل داشت باهاش ازدواج کنه. تو اینو
میدونستی و دونسته رابطهشون رو خراب کردی.
دلواپس نباش … تو بردی… افرا میدونه که تارخ
نیست و با حال خراب اومده اینجا تا بلکه من تونستم
کمکش کنم. میدونم حرفاش راسته و تو براش پاپوش
درست کردی. منتها نمیدونم چطوری باید به تارخ
ثابت کنم افرا راست میگه… به هر حال این مشکل
منه محمودخان. خودم حلش میکنم ولی از این به بعد
حتی اگه تارخم بیاد تو عمارتت من پامو اونجا
نمیذارم.
تهدید انتهای جملات شیرین که باعث حیرت و
ناباوری افرا و بقیه شده بود نامیخان را به اوج
خشمگینتش رساند. پیر شده بود ولی علاقهاش به شیرین
عین روزگارهای اول جوانیاش که عاشق شده بود پابرجا
بود.
_ شیرین تو زن عاقلی هستی. چطوری خام یه دختر
بچه شدی؟ در ذهنش گذراندی تارخ رو کمتر از تو دوست
دارم؟ افرا وصلهی تن تارخ نیست. خودم براش یه زن
خوب پیدا میکنم. اصلا حالا که مهستا از امریکا
برگشته و قصد داره بمونه میتونن دوباره پیش هم
برگردن. مطمئنم تارخ بهت گفته چرا قبلا مخالف
ازدواجشون بودم. حالا که دیگه مانعی نیست. مگه
عاشق هم نبودن خب چه بهتر…. ازدواج کنن.
افرا با برآشفتهتی بیسابقه چشمانش را بست.
نفسهایش منقطع شده بودند. شیطان صفت بودن
نامیخان او را در حیرت فرو برده بود. هنوز هم
آوای او را بخاطر داشت که چگونه با جدیت به او
اطمینان داده بود که رابطهاش با تارخ به حالت قبل
برخواهد گشت و حالا…

نتوانست تحمل کند کشیده شد و از پذیرایی بیرون زد.
میوحشت کرد با ماندن در آن جمع و گوش دادن مابقی
حرفهای نامیخان تلفن را از کف دست شیرین گرفته و
او را به رگبار فحش و ناسزا ببندد.
شیرین به راهی شدن افرا خیره شد.
_ آره من خیلی چیزارو میدونم. همهی حرفایی که به
تارخ اظهار کردی… اینم میدونم که گاهی وقتا یاد یه چیزایی
میافتم برای خودم و حال و روزم تاسف میخورم.
در لفافه حرف زد، اما نامیخان کاملا متوجه منظور
او شد که بلافاصله گفت:
_ من صلاح تارخ رو میخوام. به اجبار از
گذشتهمون حرف زدم براش.
شیرین جدی زمزمه کرد:
_ منم اضافه کردنیارو بیان کردم. دیگه حرفی نمونده. خداحافظ.
بلافاصله تماس را قطع کرد، ولی وقتی سرش را بالا
آورد با نگاه کنجکاو تینا و آرش مواجه شد. نگاههای
کنجکاوی که پر از سوال بودند. قطعا آنها میمیل داشتند
بفهمند که شیرین چگونه برخلاف راهی شدارهای
همیشگیاش با نامیخان آنگونه شتاب‌زده حرف زده بود؟ و
از همه حیرتآورتر اینکه نامیخان نه تنها از راهی شدار
شتاب‌زده شیرین تعجب نکرده بود که بلکه انگار که به این
رفتار او عادت کرده سعی در آهسته کردنش داشت.
نگاه آنها روی شیرین زوم بود تا جواب معماهای
پیش رویشان را بیابند و نگاه شیرین درمانده بود زیرا
انگار تازه درک کرده بود موقع تند حرف زدن با نامیخان
برخلاف همواره تنها نبودهاند و حالا مجبور بود
رفتارهایش را توضیح دهد.

به تابلوی بزرگ روبهرویش خیره شد.
” آموزشگاه موسیقی سپید”
لبخند دلگیری گوشهی لبهایش جا خوش کرد. تارخ
برنامهی خوبی برایش چیده بود. روزگارهای نبودنش
چنان قلبگیر و طاقت فرسا بودند که هر ثانیهاش برای
افرا هزار سال میگذشت و در هر ثانیه از این لحظات
حس خفگی داشت. انگار خودش هم میاطلاع داشت باید قبل
از رفتنش برای او برنامهای تدارک میدید تا سرش
گرم شود.
آهی کشید و با فشار دادن در نیمهباز وارد ساختمان
شد.
خودش را به طبقهای که مربوط به آموزشگاه بود
رساند و به کمک تابلوها بالاخره توانست واحد
مربوطه را در ساختمان بزرگ پیدا کند. در سفید
رنگ را باز کرد و وارد آموزشگاه شد.
اامان چیزی که توجهش را جلب کرد چندین و چند
گلدان بزرگ کاکتوس در فضای مستطیل شکل مقابلش
بود. با ابروهایی بالا رفته نگاهش را از کاکتوسهای
غول پیکر گرفته و به دیوار دوخت. تابلوهایی از
اساتید بزرگ موسیقی و نقاشی سازهای مختلف روی
کل دیوارها به چشم میخورد و یک ساعت دیواری
بزرگ طرح پیانو وسط تابلوها بود. نگاهش را که از
ساعت گراهی شد آوایی توجهش را جلب کرد.
_ بفرمایین.
افرا چرخید و نگاهش را به پسر جوان پشت سرش
دوخت.
_ سلام.
پسر مو بور که شیطنت از چشمهایش میبارید تبسمی
زد.
_ سلام به روی ماهتون! بازمشاهده کرد از اطراف تموم شد
بفرمایین در خدمتم.
افرا با اخم به چشمان رنگی او چشم دوخت. قیافهاش
هیچ شامگاهاهتی به ایرانیها نداشت! مو بور بود و نگاه
رنگی! لحنش بامزه بود و حس بدی به آدم نمیداد، ولی
او حوصلهی شوخی نداشت.
_ با شما کاری ندارم. برای ملاقات با استاد دارا
اومدم.
پسر جوان یک تای ابرویش را بالا داد.
_ امین خودمون؟
افرا بیحوصله جواب داد:
_ نمیدونم امین کیه! شما یا کس دیگه. با آقای امین
دارا قرار دارم.
پسر جوان متفکر لبهایش را جلو داد.
_ هوم… نیست که. من خبر ندارم اصلا امروزگار میاد یا
نه.
_ میان صبح باهاشون هماهنگ شدم.
پسر سر تکان داد. راحت بیان کرد:
_ خب باشه اگه میاد که بشین منتظر بمون.
افرا بیهیچ حرفی روی یکی از راحتیهای طوسی
رنگ نشست. پسر جوان پرسید:
_ چیزی میخوری؟
افرا چپچپ نگاهش کرد که پسر لبخند زد.
_ خب باشه غلط کردم شما کافه نیومدین!
لحنش چنان بامزه بود که بعد از چندین روزگار تبسم
محوی روی لبهای افرا جای گرفت. لبخندش از چشم پسر
جوان دور نماند که باعث شد راحت از قبل خودش را
معرفی کند.
_ اسم من سامه… رفیق و شریک و همکار و همیار و
همغار استاد دارایی که دنبالشی.
افرا کوتاه خودش را معرفی کرد.
_ من افرام. افرا ملک…
با معرفی خود بلافاصله یاد روزگاری افتاد که در مزرعه
با تارخ روبهرو شده و خودش را مهندس افرا ملک
معرفی کرده بود. چقدر آن روزها دور بنظر
میرسیدند…
_ افراجان چایی چیزی میخوری؟ کیکم داریم… به
لطف عید شیرینی هم داریم البته اگه این هنرجوهای
نفله دزدکی بهشون دستبرد نزده باشن.
افرا سرش را به نشانهی منفی تکان داد.
_ نه…
بلافاصله با یادآوری خاموشی آموزشگاه سؤال کرد:
_ امروزگار تعطیلین؟ ظاهرا کسی جز من و شما اینجا
نیست.
سام مقابل او قرار گرفت.
_ تعطیل که نیستیم. خرسای تنبل به مناسبت عید
خودشون تعطیل کردن. البته خب یه سری خود شیرینم
ممکنه برای تمرین بیان. بعد سیزده بدر کنسرت داریم.

واسه همینم من مجبورم علیرغم میل باطنیم برای
خوابیدن بیام و اموزشگاه رو باز کنم.
افرا مردد پرسید:
_ اینجا برای شماست؟
سام به کاکتوسهای اطرافشان اشاره کرد.
_ این درختا که میگن مال امینه اینجا! منتها من
گوشت قربونیم دیگه… زور همه به من میچربه! امین
دارام که یه ستمگر واقعیه… منم مظلوم هر بلایی دلش
تمایل داشت سرم میاره.
قبل از اینکه افرا بتواند چیزی بگوید. صدای بم و
قلبنشین مردانهای بینشان فاصله انداخت. امین از جاده
رسیده بود.
_ باز که داری غیبت میکنی پشت سر من.
افرا به سرعت سرش را به سمت آوا چرخاند و با
دیدن مرد قد بلند مقابلش حیرت کرد. واقعا خودش
بود. این صدای گرم… این چهرهی آشنا… متعلق به
امین دارا بود. برای یک ثانیه انگار همهی اتفاقات تلخ
را فراموش کرده و با هیجان از جایش بلند شد.
_ استاد… باورم نمیشه خودتونین…
سام با تمسخر به امین چشم دوخت.
_ عزیزم مطمئنی این دراکولارو با یه چهرهی
سرشناس اشتباه نگحرکت کردی؟ استاد؟
امین بدون توجه به سام تبسم آهستهی زد.
_ تو باید افرا باشی… یار و همراه تارخ… ببخشید
دیر کردم. باید همسرم رو سر جادهم میرسوندم جایی.
نگاه افرا در چشمان سیاه مرد مقابلش قفل شد. شنیدن
اسم تارخ هیجان را از او گرفته و دوباره اسیر غم و
دلهرهاش کرده بود. بیاختیار نجوا کرد:
_ تارخ رو میشناسین؟
امین تبسم یکوریاش را تکرار کرد.
_ مدت زیادی نیست. چند ماه پیش برای اولین بار با
هم ملاقات کردیم. به لطف تارخ و زمزمههاش افرا
رو بیشتر از خود تارخ میشناسم!

لبخند یکوری امین با مشاهده کردن غم چشمان افرا از بین
رفت. کمابیش میاطلاع داشت چه اتفاقی بین این دختر و
مردی که چند ماه قبل سراغش آمده بود افتاده بود.
وقتی هیچ رقمه در برابر تارخ کوتاه نیامده بود او
مجبور شده بود با توضیح شرایطش مجبورش کند تا
تدریس ویولن به دختری که اسمش افرا بود را بر
عهده بگیرد. سالها بود که این آموزشگاه را داشت و
تنها شاگردش همسرش نگار بود، ولی یک چیز باعث
شده بود کوتاه بیاید. میان او و تارخ نامدار یک وجه
اشتراک وجود داشت. یک وجه اشتراک یک کلمهای و
سه حرفی! دلدادگی!
تارخ نامدار مثل او عاشق بود و برای معشوق خود را
به آب و آتش میزد. نمیتوانست یک آدم عاشق را
ناامید رهسپار کند.
هنر موسیقی نیز آمیخته به دلدادگی و احساس بود و بعد
از کلی صحبت با تارخ حس کرده بود اگر به او نه
بگوید پیش خودش و هنرش شرمنده خواهد شد. وقتی
با نگار راجع به این موضوع مشورت کرده بود نهایتا
با تشویق نگار پیشنهاد تارخ را پذیحرکت کرده بود.
آوای سام حواسش را به خود معطوف ساخت.
_ حالا که اینهمه افرارو خوب میشناسی به ما هم
معرفیش کن.
امین در دیدهان رنگی سام خیره شد.
_ افرا از این به بعد هنرجوی منه!
نگاهان سام گرد شدند.
_ جلل الخالق! سر صبحی سرت به جایی نخورده؟
امین نمایشی کف دستی به پشت سرش کشید.
_ طبق شواهد سالمم.
سام بشکنی در هوا زد.
_ میرم به او استاد پیرت خبر بدم مژدگونی بگیرم.
پیرمرد سکته نکنه از متوجه شدن این خبر خوبه.
بعد دستانش را به حالت دعا بالا برد.
_ خدایا بخت این دراکولا باز شد اخلاقشم درست شد.
یه مرحمتی بکن و بخت من و اون استاد پیرمون که یه
پاش لب گورهرو هم باز کن.
امین سرش را با افسوس تکان داد و با اشاره به در
اتاقی که سمت چپشان قرار داشت به افرا بیان کرد:
_ بفرما افراجان… بهتره بریم جلسهی اولمون رو
شروع کنیم.
افرا با ناباوری آمیخته به غم به سمت اتاق راهی شد. امین
هم پشت سرش وارد اتاق شد و کت خوش دوخت
مردانهاش را از تن بیرون کشید. بعد از تعارف به افرا
برای نشستن سؤال کرد:
_ خب خانم افرا از خودت بگو یکم… چند سالته؟ چه
سازایی بلدی؟ موسیقی کار کردی نکردی؟
افرا روی یکی از راحتیهای لیمویی رنگ نشست.
_ اضافه کردین منو به لطف تارخ خوب میشناسین.
امین مقابلش نشست. آرنج کف دستانش را به زانوهایش
تکیه داد.
_ توفیر داره با اینکه از زبون خودت بشنوم.
نگاه افرا سوالی شد.
_ چطور؟
امین به چشمانش نگاه کرد.
_ تارخ به‌شدت دوستت داره… آدم عاشق هم نمیتونه
ضعفای طرف مقابلش رو خوب تشخیص بده. هر چی
ازت گفت فقط تعریف بود.

افرا بیهوا پرسید:
_ چرا قبول کردین بهم آموزش بدین؟ قبلا از هر جا
سراغتون رو گرفتم اضافه کردن بجز همسرتون هنرجوی
دیگهای نداشتین و تدریسم نمیکنین.
امین با قاطعیت جواب داد:
_ اگه خودت میومدی سراغم قبول نمیکردم. کسی که
دوستت داره این خواهش رو ازم کرد. این چیزی
نیست که بتونم رد کنم. عاشقی و عاشق شدن تو این
دوره زمونه بسیار قیمتیه. هنر منم تلفیق احساساته…
تارخ با عشقش قانعم کرد زیرا عاشقی و علاقهی

همسرم مجدداً بعد از سالها منو به موسیقی پیوند
زده.
_ چرا هنرجو قبول نمیکنین؟
امین اندکی مکث کرد و بعد با ملایمش جواب داد:
_ ببین دخترم همهی آدمای این دنیا حتی اونایی که
فکر میکنیم خیلی خوش و خرم دارن زیستن میکنن
داستان خودشونو دارن. منم داستان خودمو داشتم.
شانه بالا انداخت.
_ کسی چه میدونه… شاید این تنبیه منه!
افرا از صحبتهای او چیز زیادی نمتوجه شد. امین هم این
بحث را بیش از آن ادامه نداد. بجایش جویا شد:
_ ویولن نداری؟ تا جایی که میدونم تارخ برات
سفارش داده بود.
افرا آهی کشید. بهترین هدیهی زندگیاش را از تارخ
گحرکت کرده بود.
_ چرا دارم… منتها فکر نمیکردم واقعا بخواین بهم
آموزش بدین. نیاوردمش!
امین از جایش قد بلند شد.
_ عجب… پس بیا امروزگار تست بگیرم ازت ببینم در
چه حدی! تارخ که مدام از صدات و ساز زدنت
تعریف میکرد.
به گوشهی اتاق که سازهای مختلفی را در آن قسمت
چیده بود راهی شد و پرسید:
_ کدومشون؟
افرا که اندکی مضطرب شده بود ملایم جواب داد:
_ گیتار…
امین گیتار به دست کنارش بازگشته و آن را با احترام
به کف دستش سپرد.
_ خب افراجان من منتظرم…
افرا گیتار را از دست او گراهی شد و سعی کرد تا جایی
که میتواند استرسش را کنترل کند. ساز زدن مقابل
امین دارا کار کوچکی نبود. بیشک او یکی از بهترین
نوازندههای کشور بود. آوای عادی حرف زدنش
دلپذیر بود چه رسد به صدایی که بخواهد با آن ترانهای
را هم هممسیر صدای دلنشین یک ساز زمزمه کند.
مشغول کوک کردن ساز شد که امین ساکت اظهار کرد:
_ استرس نداشته باش. نه قراره کنسرت بذاریم فردا
نه چیزی.
دوتا رفاقتم که قراره پیش هم یاد بگیریم.
افرا نفسش را آهسته بیرون فرستاد و شروع به نواختن
یکی از قطعههای معروف به اسم الحمرا کرد. اول
کمی لنگ میزد، ولی کمکم مثل همیشگی که هنگام ساز
زدن از زمین و وقت جدا میشد استرسش رنگ
باخت و انگار که گیتار یکی از اعضای بدنش است به
نواختن با تسلط ادامه داد. ساز زد بدون اینکه حواسش
به امین دارا باشد که شوکه و با نگاهی پر از تحسین
خیرهاش بود.

تارخ او را خوب میشناخت که برای سرگرم کردنش
او را به ساز و موسیقی پیوند زده بود. موسیقی تنها
چیزی بود که باعث میشد برای مدت کوتاهی از غم
و رنجی که حیاتاش را در بر گراهی شده بود رها شود.
البته در آن شرایط اینگونه میاندیشید.
قطعه که به پایان رسید انگشت شستش را طبق عادت
از روی سیم بالا تا پایین کشید و بعد انگار که تازه
یادش رسیده بود امین دارا مقابلش نشسته است سرش را
بالا آورد تا واکنش او را ببیند. امین که نگاهش را دید
خندید.
_ بیا همین اول کار یه معامله کنیم با هم.
افرا تعجب کرد.
_ چه معاملهای؟
امین با شوخی جواب داد:
_ تو به من گیتار زدن یاد بده من به تو ویولن!
تعریف زیرپوستی امین دارا چنان برایش ارزشمند و
هیجان انگیز بود که تبسم عمیقی زد.
_ لطف دارین به من.
امین کنجکاو جویا شد:
_ چند ساله گیتار میزنی؟
افرا بیاختیار جواب داد:
_ از وقتی پنج شیش سالم بود. تنها لطفی که مادر و
پدرم در حقم کردن ثبت نامم تو کلاس گیتار بود.
جملهاش تمام نشده بلافاصله از بیان کردن این حرف پشیمان
شد. دوست نداشت کنجکاوی امین دارا تحریک شده و
پشت بندش با درک کردن جریانات حیاتاش نسبت به او
ترحم کند. این موضوع نگرانش کرده بود، ولی وقتی
مشاهده کرد که در دیدهان امین دارا هیچ کنجکاوی وجود
ندارد و از طرفی به این موضوع هم اشاره نکرد نفس
آسودهای کشید.
امین اضافه کرد:
_ به‌شدت عالیه! تا حالا تو کنسرت یا رو صحنه گیتار
زدی؟
افرا یکتای ابرویش را بالا داد.
_ هیچوقت فکر نکردم که تا این اندازه حرفهای باشم!
امین به راحتی که روی آن نشسته بود تکیه داد و پا
روی پا انداخت.
_ تکنیکت… تمرکزت رو نتا… تمیز ساز زدنت…
همهی اینا نشونهی حرفهای بودنته. برام عجیبه که
استادت پیشنهاد رو صحنه اجرا کردن رو بهت نداده تا
حالا!
افرا آهی کشید.
_ پیشنهاد داشتم. هیچوقت جدی نگرفتمش.
_ چرا؟
افرا به گیتار کف دستش نگاه کرد. باز دچار خاطرات شده
بود!
_ من عاشق موسیقیام، اما با این حال ساز زدن اولین
اولویت و علاقهای نبود که میخواستم دنبال کنم. برای
همین تمرکزم رو گذاشتم رو کاری که بیشتر از همه
بهش علاقه داشتم.
امین مودبانه زمزمه کرد:
_ اگه بیادبی نیست میتونم بپرسم اولویت اولت چی
بود؟
افرا تبسم بیحالی زد.
_ خواهش میکنم… من عاشق رشتهی تحصیلیم
کشاورزی بودم. عاشق گل و گیاه و حیوونا… حرکت کردم
سراغ مزرعهداری و این کار به اندازهای سنگین بود
که نتونم موسیقی رو بعنوان یه حرفهی کاری جدی
دنبال کنم.

امین مردد جویا شد:

_ الان چی؟ اگه بخوای هنرجوی من باشی نمیتونم
اجازه بدم فقط تو خونهتون برا خودت ساز بزنی. حیفه
آدمای جهان از هنرت بینصیب بمونن.
افرا نگاهانش را ریز کرد.
_ شاید هنرجوی خوبی نبودم اصلا… اونوقت چی؟
امین لبخند یکوری معروفش را روی لب نشاند.
_ افراجان من بالای سی ساله تو حرفهی موسیقیام…
دیگه الان بسیار راحت میتونم تشخیص بدم کی تو این
زمینه مستعده، کی با تلاش و تمرین به جایگاه خوب
میرسه و کی با تلاشم نتیجه نمیگیره! نگران این
موضوع نباش. میتونم تضمین کنم تا چند سال آینده
بهتر از من ویولن بزنی!
افرا نفس عمیقی کشید. اگر در شرایط فعلی نبود با
ذات پر شیطنتی که داشت از هیجان بالا و پایین
میپرید، ولی حالا تمام هیجانش در شکل و شمایل یک
تبسم بیحال خودش را به نمایش گذاشت.
_ حتی رویاشم زیباه.
_ اگه یکم قلب به کار بدی و طبق اظهار کردههام خوب تمرین
کنی تبدیل به واقعیت میشه.
از جایش بلند شد. بار دیگر به سمت سازها حرکت کرد و اینبار
ویولن را از بین سازهای داخل اتاقش برداشت.
_ قطعهی گل گلدون رو بلدی؟
افرا سر تکان داد. امین با رضایت گفت:
_ خب پس من شروع میکنم این قطعه رو با ویولن
بزنم و تو با گیتار همراهیم کن. اگه همخونی هم بکنی
باهام که عالی میشه.
اینبار افرا بیشتر از قبل مضطرب شد.
_ استاد من کنار شما چطوری ساز بزنم آخه؟
امین اخمی مصنوعی روی پیشانی نشاند. اخمی که
متضاد با لحن شوخش بود.
_ میخوای پشتمو بکنم بهت؟
افرا لب گزید.
_ ببخشید…
پوفی کشید.
_ باشه سعیمو میکنم.
امین ویولن را بین شانه و گردن خود گذاشت و بعد از
اینکه با سازش احساس راحتی کرد. نرم و آهسته آرشه
را روی سیمهای آن کشید و آرام آهسته شروع به
نواختن قطعهی مورد نظرش کرد. چند ثانیه بعد افرا
هم هممسیرش شد و صدای ساز گیتارش را با ساز
ویولن امین هماهنگ کرد. هر قسمتی هم که ریتم از
کف دستش خارج میشد امین به شکلی حرفهای و با کم و
زیاد کردن سرعت نواحیاتاش آن هم با ظرافت
دوباره با افرا هماهنگ میشد.
وقتی بالاخره توانسسریع موازی هم ادامه دهند امین
لبهایش را تکان داد و با صوتی جادوییاش شروع به
خواندن کرد.
” گل گلدون من شکسته در باد…
تو بیا تا قلبم نکرده فریاد…
گل شامگاهبو دیگه شب بو نمیده.
کی گل شامگاهبو رو از شاخه چیده…”

طولی نکشید که افرا هم که غرق در گوش سپردن به
صدای بینظیر امین شده بود بیاختیار و با صوتی
گرمش او را همجادهی کرد.
“گوشهی آسمون پر رنگین کمون
من مثل تاریکی تو مثل مهتاب
اگه باد از سر زلف تو نگذره
من میرم گم میشم تو جنگل خواب”
امین که آوای افرا را متوجه شد عامدانه کف دست از زمزمهی
ترانه برداشت و اجازه داد افرا که دوباره غرق در
دنیای هنر خویش شده بود به تنهایی ادامه دهد.
” گل گلدون من ماه ایوون من
از تو تنها شدم چو ماهی از آب
گل هر آرزو رفته از رنگ و بو
من شدم رودخونه قلبم یه مرداب
آسمون آبی میشه ولی گل خورشید
رو شاخه های بید دلش میگیره
دره مهتابی میشه ولی گل مهتاب
از برکههای آب بالا نمیره
تو که کف دست تکون میدی به ستاره جون میدی
میشکفه گل از گل باغ
وقتی دیدهات هم میاد دو ستاره کم میاد
میسوزه شقایق از داغ..”.
افرا ادامه داد و صوتیش به قدری آمیخته با احساس
بود که حتی سام را هم به اتاق کشاند و باعث شد نگاه
پر تحسینش روی افرا قفل شود.
نگاه امین هم در حین ساز زدن همچنان روی افرا قفل
بود… تارخ نامدار شاید به جهت عاشق بودنش با تمام
وجودش از این صوت و استعداد دختر مقابلش تعریف
کرده بود ولی امین حالا به نگاه میمشاهده کرد که هیچ کدام از
حرفهای او اغراق نبودهاند. افرا ملک واقعا استعداد
چشمگیری داشت.
همانطور که داشت ویولن مینواخت سام کنارش قرار
گرفت. کنار گوشش زمزمه کرد:
_ میگم چه معجزهای شده که هنرجو قبول کردی.
نابغه گیرت افتاده، حالا اگه یه موجود خنگ و کودن
بود فورا میفرستادی سراغ ما… ای زرنگ هفتخط.
یادم باشه زیر آبت رو پیش نگار بزنم تا حالتو بگیره
روحم مسرور شه.
تبسم یکوری امین با دیدن صورت خیس افرا ناپدید
شد. افرا بدون آنکه متوجه باشد حین خواندن ترانه
اشک میریخت.
این ترانه انگار وصف حال او بود. گل گلدانش
شکسته بود. بدون حضور تارخ قلبش میل به فریاد
داشت و دیگر هیچ گل شامگاهبویی برایش بویی به همراه
نداشت. مثل ماهی که از آب دور مانده باشد او نیز از
تارخش که تمام جانش بود دور مانده و نای نفس
کشیدن نداشت.
امین با دیدن حال و روزگار بهم ریختهی او تمرکزش را
از دست داد و ریتم آهنگ از کف دستش در راهی شد. این
اتفاق چنان بیسابقه بود که سام هم متعجب شد و وقتی
رد نگاه او را گرفت و به افرا رسید تعجبش شدت
گرفت.

امین ویولن را به کف دست سام داد و خودش را کنار افرا
رساند. حالا دیگر افرا کف دست از ساز زدن کشیده بود.
با احتیاط خم شد و گیتار را از کف دست افرا گرفت.
_ افرا جان…
صدای امین تلنگری شد تا افرا صورتش را با کف دستانش
پوشانده و بدون اینکه برایش مهم باشد کنار دو غریبه
است از ته دل به گریه هایش ادامه دهد.

امین کمی عقب حرکت کرد و اجازه داد افرا اندکی آهستهتر
شود. گیتار را به دست سام که همچنان شوکه بود داد
و با اشاره از او میل داشت آنها را تنها بگذارد. سام که
حال بد افرا را مشاهده کرد مخالفتی نکرد و تنهایشان گذاشت.
با حرکت کردن سام امین جعبهی کف دستمال کاغذی روی میز را
برداشت و به سمت افرا گراهی شد. مجدداً افرا را صوت
کرد.
_ افرا خانم…
افرا اینبار سرش را بالا آورد. با متوجه شدگان تارش که
امین را متوجه شد انگار تازه موقعیتش را به یاد آورد.
کف دستمالی از داخل جعبهای که به سمتش دراز شده بود
بیرون کشید و با شرمندگی نجوا کرد:
_ ببخشید من یکم بهم ریختهم…
_ راحت باش. فکر کنم ترانهی نامناسبی رو انتخاب
کردم.
افرا با کف دستمال اشکهایش را پاک کرد و بیاختیار
گفت:
_ نمیتونم. هیچی نمیتونه فکرمو از سمتش منحرف
کنه.
حتی موسیقی… قطعهی اول رو که زدم حالم خوب
بود. شاد بودم که شاید اینطوری بتونم یکم اروم
شم، اما…
سرش را به چپ و راست تکان داد و با درد و دل
ادامه داد:
_ نمیتونم. اصلا نمیدونم برای چی زندهم.
امین با آزردهی مجدد مقابل او نشسته و دستانش را در
هم گره زد.
_ زندهای به خاطر تارخ… تا جایی که من میدونم
بهت بسیار نیاز داره. به اینکه بشنوه محکم وایستادی تا
برگرده پیشت…
تو که دوست نداری ناامیدش کنی؟
افرا بیآنکه از خبر داشتههای امین تعجب کند نالید:
_ نه ولی به‌شدت سخته… هر ثانیهم داره با جون کندن
و نگرانی براش میگذره.
امین سر تکان داد.
_ تو موقعیت مشابهت بودم. میفهمم دوری از کسی
که دوسش داری چقدر سخته.
افرا با درماندگی سؤال کرد:
_ چطوری تحمل کردین؟
امین گلدان کوچک کاکتوسی که روی میز بینشان بود
را برداشت و به آن خیره شد.
_ زیستن یه چالشه دخترم.
افرا میان گریههایش با خندهی پر دردی گفت:
_ مگه چند سالتونه که منو دخترم آوا میکنین؟
امین نگاهش را از کاکتوس گحرکت کرده و به افرا دوخت.
_ یه پیرمرد جلوت قرار گرفته که اگه الان جوون بنظر
میاد بخاطر زیستن با یه زن خوبه. یه معجزه که خدا
بعد از کلی مشکل وسط حیاتم سبزش کرد.
گلدان کاکتوس را بالا آورد و با سر به آن اشاره کرد.
کاکتوسی که گل کوچکی داده بود.
_ صبوری منم مثل این کاکتوس نتیجه داد. زیستن یه
گل هدیه کرد بهم.
افرا بینیاش را بالا کشید.
_ این حرفا شعاری نیست؟
امین بدون تعصب زمزمه کرد:
_ نمیدونم… شاید باشه، اما من همیشگی تو زندگیم به
صبوری کردن و مهربونی ایمان داشتم. نگار همسرم
جواب این ایمانه!

لبخند زد.

_ گذشته از اینا دخترم بیان کردنم زیاد عجیب نیست. من
بالای چهل سالمه… اگه زود ازدواج میکردم ممکن
بود دخترم هم سن و سال تو باشه!
افرا به سولین اندیشید. ظاهرا امین دارا با پدرش
اختلاف سنی چندانی نداشت.
_ سولینم ۴۶سالشه.
_ سولین؟
افرا بیمیل جواب داد:
_ منظورم پدرمه.
امین سر تکان داد.
_ پدرت زرنگ بوده پس… چراکه دختر من ماهور فقط
نه ماهشه.
افرا متعجب شد.
_ نمیدونستم بچه دارین.
امین گوشیاش را از جیبش بیرون آورده و با روشن
کردن تصویر زمینهاش آن را به سمت افرا چرخاند.
عکس زنی جوان با لبخندی قشنگ در حالیکه دخترک
سفید و تپلی را در آغوش کشیده و گونهاش را به
گونهی او چسبانده بود در تصویر به دیده میخورد.
ماهور ورژن دخترانه و کوچک شدهی پدرش بود!
_ دخترتون چقدر شامگاهیه خودتونه.
امین گوشی را به سمت خودش برگرداند و پر دلدادگی به
تصویر گوشیاش خیره شد.
_ امیدوارم بچهی بعدیمون شبیه مادرشون باشه.
افرا لبخندی زد. لحن امین دارا وقتی از همسرش
حرف میزد پر میشد از دلدادگی و احترام. کاملا
مشخص بود که چقدر عاشقانه همسر و دخترش
کوچک زیبایش را دوست داشت.
_ جمعتون همواره جمع و سلامت باشه.
امین تشکر کوتاهی کرد و سؤال کرد:
_ بهتر شدی؟
افرا آهی کشید. در قلب با خودش اضافه کرد که من تا مدتها
خوب نخواهم شد، ولی در جواب امین زمزمه کرد.
_ بهترم استاد.
_ خوبه… اگه روبجادهی من میتونم اولین جلسهرو
شروع کنم. در غیر اینصورت میتونی امروزگار بری
خونه و جلسهی بعد که همجاده ویولن اومدی شروع
کنیم.
افرا در فکر فرو حرکت کرد. حقیقت این بود که حوصلهی
کلاس را نداشت، ولی از طرفی این را هم میاطلاع داشت که
اگر آنجا را ترک کند در اثر بیکار ماندن هزار مقلب
فکر و خیال مختلف مغزش را سوراخ میکرد. برای
همین علیرغم بیحوصله بودنش بیان کرد:

_ شروع کنیم.
همین جملهی کوتاه شروعی شد برای آموزش در کنار
استاد نابغهای که تمام عمر آرزویش را داشت.
****
بند کیفش را روی شانهاش جابهجا کرد. وقتی به
ساعت مچیاش نگاه انداخت باورش نمیشد که درست
متوجه شده باشد.
به قدری غرق در گوش دادن به توضیحات امین دارا
بود که گذر وقت از کف دستش در حرکت کرده بود.

حالا از اینکه اجازه داده بود امین دارا کلاسهایشان را
شروع کند خرسند بود. گذشت زمان برای ساعاتی
کوتاه هم که شده از کف دستش خارج شده و این در بهبود
دادن روحیهاش موثر بود.
چند نفس عمیق پشت سر هم کشید تا با یادآوری چهره
و صدای تارخ وسط خیابان گریهاش نگیرد.
همانگونه به پیادهروی در گوشهی خیابان مشغول بود
که گوشیاش زنگ خورد. وقتی شمارهی تینا را روی
صفحهی گوشیاش دید به سرعت و با دلواپسی جواب
داد:
_ چی شده تینا؟
تینا مضطرب بیان کرد:
_ افرا بیا خونهی ما…
افرا سر جایش توقف کرد.
_ چی شده؟
_ بیا میفهمی.
افرا عصبی شد.
_ میخوای از نگرانی یه بلایی سر خودم بیارم.
میپرسم چی شده؟
تینا کنترل گریهاش را از دست داد.
_ افرا نامیخان متوجه شده…
_ چی رو؟
تینا بریده بریده و نامفهوم جواب داد:
_ تارخ مصاحبه کرده. عمو متوجه شده…
کنترلش را از دست داد.
_ پشت تلفن نمیتونم بگم… بیا اینجا… افرا من به‌شدت
میترسم.
افرا سریع خودش را کنار خیابان رساند و برای اامان
تاکسی که دید دست تکان داد.
_ دربست…
حوصلهی رانندگی نداشت و با اسنپ به آنجا رسیده بود،
ولی حالا به قدری مضطرب بود که نمیتوانست منتظر
اسنپ بماند
_ تا یه ربع دیگه میرسم تینا…
*****
نگاه سرد و خستهاش را به دیوار کثیف و تاریک
مقابلش دوخت. حتی نمیخبر داشت در چه ساعتی از
شبانه روزگار قرار دارد. فقط ساعاتی قبل را به خاطر
داشت که قبل از زندانی شدن در این اتاق تاریک و
سرد نگاه سوالیاش را به صورت سخت سرهنگ
دوخته و پرسیده بود:
_ کجا میریم؟
سرهنگ هم طبق عادت همیشگیاش خشک جواب
داده بود:
_ فعلا میری بازداشتگاه تا دادگاهت اجرا شه تو
همین هفته…
همین! و بعد هم به این اتاق منتقل شده بود. پشتش را
به دیوار سرد تکیه داد و چشمانش را بست. کاش افرا
کنارش بود و برایش لالایی میخواند. قلبش یک خواب
راحت و بیدغدغه میتمایل داشت، ولی تازه در ابتدای راه
بود! این تازه زندانی شدن در یک اتاق بود. میاطلاع داشت
به زودی مکانهای بدتر از مکانهایی این مدت در
آنها اسیر بود را نیز تجربه خواهد کرد. باید قوی
میماند.
زیرلب برای خود زمزمه کرد:
_ به نامیخان فکر کن و حال داغونش…
لبخندی گوشهی لبهایش نشست.
_ نوبت منه زیستنت رو سیاه کنم نامیخان!

با لذت از زمزمهای که کرده بود دیدهانش را بست.
میدانست حس خوبش در کنار مشتاق دیداری عظیمش برای
افرا و بقیه نه بخاطر انتقام از نامیخان که بخاطر
رهایی و برداشته شدن بار عذاب وجدان از دوش
خودش بود. این دلتنگیها هم تمام میشدند و
میتوانست بالاخره با خیالی آسوده افرا را میان
بازوانش گحرکت کرده و با تمام وجودش او را حس کند.
با این خیال شیرین سرش را گرم کرد. هیچ تعریفی از
گذر زمان نداشت. روز و شب را گم کرده بود. نمتوجه شد
دقایقی کوتاه از خیال شیرینش گذشته بود یا ساعاتی
طولانی که سربازی که تازه پشت لبش سبز شده بود
صدایش زد.
_ بیا بیرون…
در بازداشتگاه تنها بود. پس مخاطب سرباز جوان
خودش بود.
_ چی شده؟
سرباز اخم کرد.
_ بیا بیرون! نکنه از بازداشت خوشت اومده؟
آن سرباز چه میاطلاع داشت که او سالها بود که در هوای
آزاد بیرون اسیر بود.
بلند شد. پشت شلوارش را تکاند و از بازداشتگاه
بیرون رسید.
سرباز کف دستبندی به کف دست چپش زده و بند دیگر دستبند
را هم دور مچ راست خود بسته و تارخ را دنبال خود
کشاند. از پلههایی که مقابلشان بود بالا رفتند.
_ ساعت چنده؟
_ نه شامگاه!
تارخ دیدهانش را ریز کرد. ظاهرا ساعات زیادی را
در آن دخمهی سرد و نمور گذرانده بود.
مقابل در اتاقی ایستادند. تارخ نگاهش را در راهروی
خلوت چرخاند. بجز دو سرباز که مشغول حرف زدن
بودند کسی در جادهرو نبود. صبح وقتی پا در این
کلانتری گذاشته بود فضا بسیار شلوغ بود. کمی
متعجب شد، ولی قبل از اینکه از سرباز چیزی بپرسد
سرباز تقه‌ای به در زده و بعد در را باز کرد و داخل
شد. در حین احترام نظامی دیدهش به
نامیخان افتاد که با خشمی که در تک تک اعضای
چهره‌اش به نگاه میخورد به عصایش تکیه داده و با
خشمگینت به او خیره بود. بالاخره انتظارش به پایان
رسیده بود. زیرلب با خود گفت:
_ بازی شروع شد!
بعد بلافاصله چرخید و توجهی به کشیده شدن دست
سرباز نکرد.
_ منو برگردون تو همون دخمه!