_ شیرین جون همه راضی ان. البته اگه این خواهر زنم
سنگ نندازه جلو پامون.
شیرین به شوخی او لبخند کوتاهی زد. حالا دیگر
مطمئن شده بود آرش شوخی میکند تا حال و هوای
آنها عوض شود.
_ هر که طاووس خواهد جور هندوستان کشد. دست
گذاشتی رو یه دختر مهربون و همه چی تموم بایدم ناز
خانوادهش بخصوص خواهرش که عید مادر بوده
براش رو بکشی تا رضایت بدن.
آرش سر تکان داد.
_ نگاهم کور دندم نرم… هر چی خانم مهندس بگه من
میگم دیده.
نگاهش را از شیرین گرفته و به افرا دوخت.
_ اینطوری خوبه؟
افرا غرق در جهانی خودش بود که صدای او را نشنیده
بود. آرش کمی در جایش جابهجا شده و سرش را
نزدیک گوش افرا برد.
_ افرا حالش خوبه. خودخوری نکن.
افرا نگاه پر ترمتوجه شدش را به چشمان آرش دوخت. از
این فاصله میتوانست غم پنهان شده در چشمان آرش
را تشخیص دهد.
_ از نزدیک متوجه شدیش؟
آرش نگاهانش را باز و بسته کرد.
_ اوهوم… خوب بود.
افرا آب دهانش را چند بار پشت سر هم قورت داد تا
گریهاش را کنترل کند.
_ آرش چطوری قراره تحمل کنیم؟ سخت نیست
برات؟
آرش آرنجهایش را به زانوانش تکیه داد.
_ سخت؟ افرا تارخ بهترین رفیقیه که من تو کل عمرم
داشتم. از خانوادهم برام عزیزتره. تحمل نبودنش از
سختی گذشته. دارم جون میکنم، ولی وقتی برمیگردم
و به گذشته فکر میکنم، وقتی میبینم چطوری هر
ثانیهی زیستنش جهنم بود… وقتی یادم میاد گاهی
چطوری از خودش بیزار میشد اونوقت میگم آدم
باش آرش. محکم بمون. تارخ بهترین تصمیم رو
گحرکت کرده.
نگاه مطمئنش را به صورت افرا دوخت.
_ تارخ مرد قویه افرا… بیدی نیست که با این بادا
بلرزه. به شرطی که خیالش از بابت تکتک ما راحت
باشه. بخاطر تارخم که شده باید خودمونو کنترل کنیم.
افرا در سکوت به حرفهای آرش گوش داد. تا اینکه
آوای شیرین به گوشش رسید.
_ لحظهی سال تحویله بچهها… بابای خدابیامرزم
میگفت موقع سال تحویل هر چی از خدا بخوای بهت
میده. گوش بدین به دعای تحویل سال و طلب عافیت
کنین از خدا…
جمع در سکوت رفت. شیرین صوتی تلویزیون را زیاد
کرد و خودش به صفحهی آن چشم دوخت. نگاه افرا
روی شمارش معکوس گوشهی تصویر تلویزیون مات
ماند.
صدای دعای تحویل سال را که متوجه شد چشمانش را
بست.
” یا مدل القلوب و الابصار یا مدبرالیل و النهار
یا محول الحول و الاحوال حول حالنا الی احسن الحال”
با تمام وجودش فقط یک چیز را از خدا خواست.
رهایی تارخ و بازگشتش به سلامت… حس کرد بجز
او بقیه هم آرزوی مشابه او را کردند و بعد صدای
انفجار تحویل سال و موسیقی سرخوش بهاری به گوش
رسید و مجری که آغاز سال جمشاهده کرد را تبریک میاضافه کرد.
سال تحویل شده بود و ورقی جدید در زیستن او باز
شده بود.
درست بود که نبود تارخ حالی برایشان نگذاشته بود،
ولی با این وجود همگی تلاش کردند که بخاطر سفارش
تارخ با تبسم به همدیگر تبریک بگویند. وقتی شیرین
مشغول تعارف کردن شیرینی به آنها بود گوشی خونه
زنگ خورد. همگی با نگرانی و اضطراب نگاهی بهم
انداخشتابزده و شیرین بعد از گذاشتن ظرف شیرینی روی
میز گوشی بیسیم را برداشت و نگاهی به شمارهی
روی صفحهی آن انداخت.
_ از عمارت نامی خونه.
تینا از کوره در رفت.
_ گه خوردن زنگ زدن اینجا.
آرش با اخم اضافه کرد:
_ آروم باش تینا… تارخ اینهمه مصیبت نکشیده که ما
با ندونم کاری گند بزنیم تو برنامههاش. تا اطلاع
ثانوی اونا باید فکر کنن که تارخ تنهایی حرکت کرده
مسافرت.
با جدیت شیرین را مخاطب قرار داد.
_ جواب بدین خاله شیرین.
شیرین سر تکان داد و تماس را وصل کرد.
_ سلام…
صدای آشنای نامیخان در گوشش پیچید. آهسته گوشی
را روی بلندگو گذاشت تا بقیه هم صدای او را بشنوند.
_ سلام شیرینجان. خوبی؟
شیرین با اخم روی پیشانی جواب نامیخان را داد.
_ خوبم خیلی ممنون. عیدتون مبارک باشه.
نامیخان با لحن نرم و منعطفی جواب داد:
_ عید تو هم مبارک شیرینخانم. تینا خوبه؟
شیرین با آواقت جواب داد:
_ داداشش نیست یکم بدقلقی میکنه اما اونم خوبه سلام
میرسونه.
نامیخان تشر زد:
_ بدقلقی برای چی؟ مگه تینا بچهس؟ تارخ یه مسافرت
کوتاه رفته. به این استراحت نیاز داشت. تینا دیگه باید
این چیزارو درک کنه.
نگاه شیرین روی تینا که از شدت خشم دندانهایش را
روی هم میسایید قفل شد و مضطرب گشت.
_ بله شما درست میفرمایین. ولی خب این دختر خیلی
به تارخ وابستهس. همیشه همینطور بوده. تا تارخ یه
جا میره بهونهگیر میشه.
_ تو این بچههارو بسیار لوس کردی شیرین. حتی به
حرفشون قید عمارت و راحتی خودت رو زدی. هر
کسی دیگه جای تو بود قبول نمیکردم. میدونی که
خاطرت برام بسیار عزیزه. نتونستم حراهی شدو رد کنم.
شیرین لب گزید و زیرچشمی به تینا و آرش و افرا
نگاهی انداخت. اخمهای هر سه درهم بودند. امیدوار
بود که تارخ از ارتباط او و نامیخان به دوستانش
چیزی نگفته باشد.
_ تینا و تارخ بچههای منن… لازم باشه جونمم
براشون میدم.
برای لحظاتی کوتاه سکوت برقرار شد و بعد نامیخان
با خلقی تنگ و جدیت زمزمه کرد:
_ پاشین بیاین عمارت. تینا بیاد اینجا سرگرم میشه با
علی و درسا و دیگه بهونهی تارخ رو نمیگیره. خودتم
تو اون آشپزخونه کمر و پاهات رو خسته نکن بخاطر
آشپزی…
با نارضایتی غر زد:
_ سن و سالت راهی شده بالا شیرین، ولی مثل قدیما لجبازی.
باید قبول میکردی گلی همراهت بیاد تا کمک کف دستت
باشه.
شیرین با اخم و نارضایتی دندانهایش را روی هم
سایید. یادش میوارد شد یکبار در گذشته و در روزهایی
که مرد پشت خط با توجهاتش یک ثانیه هم رهایش
نمیکرد با جدیت به او تذکر داده بود که حق ندارد به
او توجه نشان دهد. آن هم جلوی همسر خدابیامرزش.
توجهات او در آن مدت بیش از آن که برایش قلبپذیر
باشد آزار دهنده بودند. محمود جوان آن روزگارها که کم
از اقتدار امروز نداشت خواستهاش را پذیراهی شده بود، ولی
این پذیرش فقط تا وقتی بود که همسرش در قید حیات.
بود بعد از آن همه چیز دوباره سر جای اولش بازگشته
بود.
بار دیگر روز از نو و روزگاری از نو. با این تفاوت که این
توجهات به اوج خود رسیده بودند، ولی نه دیگر برای
شیرین ارزشی داششتابزده و نه برایش اهمیت داشت. نه
تنها اهمیت نداشت که بلکه گاهی در چنین
موقعیتهایی او را عصبی میکرد.
وقتی برای بار دوم به نامیخان تذکر داده بود اینبار
دیگر صاحب آن عمارت بزرگ برای حرفش تره هم
خرد نکرده بود. از نظر او حالا که همسرش فوت
کرده بود قلبیلی نداشت علاقهاش به شیرین پنهان بماند
و حتی به خودش اجازه داده بود تا از او میل داشتگاری
کند، ولی با مخالفت شمتوجه شد عشق روزگارهایی جوانیاش
مواجه شده بود. با این وجود توجههایش به شیرین
همچنان پابرجا بودند.
شیرین کلافه از مرور خاطرات گذشته در ذهنش پوفی
کشید.
_ مهمون داریم. نمیتونیم بیایم..
تعجب نامیخان را حس کرد.
_ مهمون؟ کی هست؟
شیرین نگاهش را به افرا دوخت.
_ افرا اینجاست.
نامیخان پوزخندی زد.
_ اون دختره اونجا چیکار میکنه؟ مگه بازم با تارخ
در ارتباطه؟ رحمان که میبیان کرد تارخ عذرش رو
میل داشته از مزرعه.
شیرین بیپروا و انگار که فراموش کرده بود سه نفر
دیگر شاهد مکالمهاش هستند غرید:
_ به لطفت رابطهشون بهم خورد.
در اثر عصبانیت فعلهایش از حالت جمع خارج شده
بودند.
نامیخان نرم صوتیش زد:
_ شیرین جان…
شیرین با عصبیت میان حرف او پرید. جلوی جمع
همیشگی حرفهایش را در دلش میریخت. با اینکه فکر
میکرد بچههای نامیخان چیزهایی را از گذشته
میدانند با این حال دوست نداشت با حرف زدن و
مخالفت کردن با نامیخان جلویشان طوری به آنها القا
کند که انگار برای پدرشان طور خاصی عزیز است
که نامیخان مقابلش کوتاه میآید. هر چند که در
واقعیت هم همین بود.
_ در برابر همهی کارایی که با تارخم کردی سکوت
کردم. نگاه بستم رو کارات… نامتوجه شده گرفتم. ریختم تو
قلبم. قدرتش رو نداشتم جلوی نامیخان بزرگ وایستم.
مطئنم میدونستی تارخ افرارو با جون و قلب دوست
داره. قلبش میمیل داشت باهاش ازدواج کنه. تو اینو
میدونستی و دونسته رابطهشون رو خراب کردی.
دلواپس نباش … تو بردی… افرا میدونه که تارخ
نیست و با حال خراب اومده اینجا تا بلکه من تونستم
کمکش کنم. میدونم حرفاش راسته و تو براش پاپوش
درست کردی. منتها نمیدونم چطوری باید به تارخ
ثابت کنم افرا راست میگه… به هر حال این مشکل
منه محمودخان. خودم حلش میکنم اما از این به بعد
حتی اگه تارخم بیاد تو عمارتت من پامو اونجا
نمیذارم.
تهدید انتهای جملات شیرین که باعث حیرت و
ناباوری افرا و بقیه شده بود نامیخان را به اوج
عصبیتش رساند. پیر شده بود ولی علاقهاش به شیرین
عین روزگارهای اول جوانیاش که عاشق شده بود پابرجا
بود.
_ شیرین تو زن عاقلی هستی. چطوری خام یه دختر
بچه شدی؟ فکر کردی تارخ رو کمتر از تو دوست
دارم؟ افرا وصلهی تن تارخ نیست. خودم براش یه زن
خوب پیدا میکنم. اصلا حالا که مهستا از امریکا
برگشته و قصد داره بمونه میتونن مجدداً پیش هم
برگردن. مطمئنم تارخ بهت بیان کرده چرا قبلا مخالف
ازدواجشون بودم. حالا که دیگه مانعی نیست. مگه
عاشق هم نبودن خب چه بهتر…. ازدواج کنن.
افرا با برآشفتهتی بیسابقه نگاهانش را بست.
نفسهایش منقطع شده بودند. شیطان صفت بودن
نامیخان او را در حیرت فرو برده بود. هنوز هم
صوتی او را بخاطر داشت که چگونه با جدیت به او
اطمینان داده بود که رابطهاش با تارخ به حالت قبل
برخواهد گشت و حالا…
نتوانست تحمل کند قد بلند شد و از پذیرایی بیرون زد.
میهراسید با ماندن در آن جمع و گوش دادن مابقی
حرفهای نامیخان تلفن را از دست شیرین گرفته و
او را به رگبار فحش و ناسزا ببندد.
شیرین به راهی شدن افرا خیره شد.
_ آره من بهشدت چیزارو میدونم. همهی حرفایی که به
تارخ گفتی… اینم میدونم که گاهی وقتا یاد یه چیزایی
میافتم برای خودم و حال و روزگارم تاسف میخورم.
در لفافه حرف زد، اما نامیخان کاملا متوجه منظور
او شد که بلافاصله بیان کرد:
_ من صلاح تارخ رو میخوام. به اجبار از
گذشتهمون حرف زدم براش.
شیرین جدی زمزمه کرد:
_ منم اضافه کردنیارو اظهار کردم. دیگه حرفی نمونده. خداحافظ.
بلافاصله تماس را قطع کرد، اما وقتی سرش را بالا
آورد با نگاه کنجکاو تینا و آرش مواجه شد. نگاههای
کنجکاوی که پر از سوال بودند. قطعا آنها میمیل داشتند
بفهمند که شیرین چگونه برخلاف حرکت کردارهای
همیشگیاش با نامیخان آنگونه تند حرف زده بود؟ و
از همه حیرتآورتر اینکه نامیخان نه تنها از رفتار
شتابزده شیرین تعجب نکرده بود که بلکه انگار که به این
رفتار او عادت کرده سعی در آرام کردنش داشت.
نگاه آنها روی شیرین زوم بود تا جواب معماهای
پیش رویشان را بیابند و نگاه شیرین درمانده بود چراکه
انگار تازه درک کرده بود موقع شتابزده حرف زدن با نامیخان
برخلاف همیشه تنها نبودهاند و حالا مجبور بود
رفتارهایش را توضیح دهد.
به تابلوی بزرگ روبهرویش خیره شد.
” آموزشگاه موسیقی سپید”
تبسم افسردهی گوشهی لبهایش جا خوش کرد. تارخ
برنامهی خوبی برایش چیده بود. روزگارهای نبودنش
چنان قلبگیر و طاقت فرسا بودند که هر ثانیهاش برای
افرا هزار سال میگذشت و در هر ثانیه از این لحظات
حس خفگی داشت. انگار خودش هم میاطلاع داشت باید قبل
از راهی شدنش برای او برنامهای تدارک میمتوجه شد تا سرش
گرم شود.
آهی کشید و با فشار دادن در نیمهباز وارد ساختمان
شد.
خودش را به طبقهای که مربوط به آموزشگاه بود
رساند و به کمک تابلوها بالاخره توانست واحد
مربوطه را در ساختمان بزرگ پیدا کند. در سفید
رنگ را باز کرد و وارد آموزشگاه شد.
اامان چیزی که توجهش را جلب کرد چندین و چند
گلدان بزرگ کاکتوس در فضای مستطیل شکل مقابلش
بود. با ابروهایی بالا راهی شده نگاهش را از کاکتوسهای
غول پیکر گحرکت کرده و به دیوار دوخت. تابلوهایی از
اساتید بزرگ موسیقی و نقاشی سازهای مختلف روی
کل دیوارها به نگاه میخورد و یک ساعت دیواری
بزرگ طرح پیانو وسط تابلوها بود. نگاهش را که از
ساعت گحرکت کرد صدایی توجهش را جلب کرد.
_ بفرمایین.
افرا چرخید و نگاهش را به پسر جوان پشت سرش
دوخت.
_ سلام.
پسر مو بور که شیطنت از چشمهایش میبارید تبسمی
زد.
_ سلام به روی ماهتون! بازدید از اطراف تموم شد
بفرمایین در خدمتم.
افرا با اخم به چشمان رنگی او دیده دوخت. قیافهاش
هیچ شامگاهاهتی به ایرانیها نداشت! مو بور بود و چشم
رنگی! لحنش بامزه بود و حس بدی به آدم نمیداد، ولی
او حوصلهی شوخی نداشت.
_ با شما کاری ندارم. برای ملاقات با استاد دارا
اومدم.
پسر جوان یک تای ابرویش را بالا داد.
_ امین خودمون؟
افرا بیحوصله جواب داد:
_ نمیدونم امین کیه! شما یا کس دیگه. با آقای امین
دارا قرار دارم.
پسر جوان متفکر لبهایش را جلو داد.
_ هوم… نیست که. من خبر ندارم اصلا امروزگار میاد یا
نه.
_ میان صبح باهاشون هماهنگ شدم.
پسر سر تکان داد. راحت اظهار کرد:
_ خب باشه اگه میاد که بشین منتظر بمون.
افرا بیهیچ حرفی روی یکی از راحتیهای طوسی
رنگ قرار گرفت. پسر جوان سؤال کرد:
_ چیزی میخوری؟
افرا چپچپ نگاهش کرد که پسر خندید.
_ خب باشه غلط کردم شما کافه نیومدین!
لحنش چنان بامزه بود که بعد از چندین روز تبسم
محوی روی لبهای افرا قرار گرفت. تبسمش از چشم پسر
جوان دور نماند که باعث شد راحت از قبل خودش را
معرفی کند.
_ اسم من سامه… رفیق و شریک و همکار و همیار و
همغار استاد دارایی که دنبالشی.
افرا کوتاه خودش را معرفی کرد.
_ من افرام. افرا ملک…
با معرفی خود بلافاصله یاد روزگاری افتاد که در مزرعه
با تارخ روبهرو شده و خودش را مهندس افرا ملک
معرفی کرده بود. چقدر آن روزگارها دور بنظر
میرسیدند…
_ افراجان چایی چیزی میخوری؟ کیکم داریم… به
لطف عید شیرینی هم داریم البته اگه این هنرجوهای
نفله دزدکی بهشون کف دستبرد نزده باشن.
افرا سرش را به نشانهی منفی تکان داد.
_ نه…
بلافاصله با یادآوری سکوت آموزشگاه سؤال کرد:
_ امروزگار تعطیلین؟ ظاهرا کسی جز من و شما اینجا
نیست.
سام مقابل او قرار گرفت.
_ تعطیل که نیستیم. خرسای تنبل به مناسبت عید
خودشون تعطیل کردن. البته خب یه سری خود شیرینم
ممکنه برای تمرین بیان. بعد سیزده بدر کنسرت داریم.
واسه همینم من مجبورم علیرغم میل باطنیم برای
خوابیدن بیام و اموزشگاه رو باز کنم.
افرا مردد جویا شد:
_ اینجا برای شماست؟
سام به کاکتوسهای اطرافشان اشاره کرد.
_ این درختا که میگن مال امینه اینجا! منتها من
گوشت قربونیم دیگه… زور همه به من میچربه! امین
دارام که یه ستمگر واقعیه… منم مظلوم هر بلایی دلش
میل داشت سرم میاره.
قبل از اینکه افرا بتواند چیزی بگوید. آوای بم و
قلبنشین مردانهای بینشان فاصله انداخت. امین از جاده
رسیده بود.
_ باز که داری غیبت میکنی پشت سر من.
افرا به سرعت سرش را به سمت صدا چرخاند و با
دیدن مرد قد بلند مقابلش حیرت کرد. واقعا خودش
بود. این صدای گرم… این چهرهی آشنا… متعلق به
امین دارا بود. برای یک ثانیه انگار همهی اتفاقات تلخ
را فراموش کرده و با هیجان از جایش بلند شد.
_ استاد… باورم نمیشه خودتونین…
سام با تمسخر به امین خیره شد.
_ عزیزم مطمئنی این دراکولارو با یه چهرهی
سرشناس اشتباه نگراهی شدی؟ استاد؟
امین بدون توجه به سام تبسم آهستهی زد.
_ تو باید افرا باشی… یار و هممسیر تارخ… ببخشید
دیر کردم. باید همسرم رو سر راهم میرسوندم جایی.
نگاه افرا در دیدهان سیاه مرد مقابلش قفل شد. شنیدن
اسم تارخ هیجان را از او گرفته و مجدداً اسیر غم و
قلبهرهاش کرده بود. بیاختیار نجوا کرد:
_ تارخ رو میشناسین؟
امین تبسم یکوریاش را تکرار کرد.
_ مدت زیادی نیست. چند ماه پیش برای اولین بار با
هم ملاقات کردیم. به لطف تارخ و زمزمههاش افرا
رو بیشتر از خود تارخ میشناسم!
لبخند یکوری امین با مشاهده کردن غم چشمان افرا از بین
رفت. کمابیش میخبر داشت چه اتفاقی بین این دختر و
مردی که چند ماه قبل سراغش وارد شده بود افتاده بود.
وقتی هیچ رقمه در برابر تارخ کوتاه نیامده بود او
مجبور شده بود با توضیح شرایطش مجبورش کند تا
تدریس ویولن به دختری که اسمش افرا بود را بر
عهده بگیرد. سالها بود که این آموزشگاه را داشت و
تنها شاگردش همسرش نگار بود، ولی یک چیز باعث
شده بود کوتاه بیاید. میان او و تارخ نامدار یک وجه
اشتراک وجود داشت. یک وجه اشتراک یک کلمهای و
سه حرفی! محبت!
تارخ نامدار مثل او عاشق بود و برای معشوق خود را
به آب و آتش میزد. نمیتوانست یک آدم عاشق را
ناامید رهسپار کند.
هنر موسیقی نیز آمیخته به عاشقی و احساس بود و بعد
از کلی صحبت با تارخ حس کرده بود اگر به او نه
بگوید پیش خودش و هنرش شرمنده خواهد شد. وقتی
با نگار راجع به این موضوع مشورت کرده بود نهایتا
با تشویق نگار پیشنهاد تارخ را پذیراهی شده بود.
صدای سام حواسش را به خود معطوف ساخت.
_ حالا که اینهمه افرارو خوب میشناسی به ما هم
معرفیش کن.
امین در دیدهان رنگی سام خیره شد.
_ افرا از این به بعد هنرجوی منه!
نگاهان سام گرد شدند.
_ جلل الخالق! سر صبحی سرت به جایی نخورده؟
امین نمایشی دستی به پشت سرش کشید.
_ طبق شواهد سالمم.
سام بشکنی در هوا زد.
_ میرم به او استاد پیرت خبر بدم مژدگونی بگیرم.
پیرمرد سکته نکنه از متوجه شدن این خبر خوبه.
بعد دستانش را به حالت دعا بالا برد.
_ خدایا بخت این دراکولا باز شد اخلاقشم درست شد.
یه مرحمتی بکن و بخت من و اون استاد پیرمون که یه
پاش لب گورهرو هم باز کن.
امین سرش را با افسوس تکان داد و با اشاره به در
اتاقی که سمت چپشان قرار داشت به افرا اضافه کرد:
_ بفرما افراجان… بهتره بریم جلسهی اولمون رو
شروع کنیم.
افرا با ناباوری آمیخته به غم به سمت اتاق حرکت کرد. امین
هم پشت سرش وارد اتاق شد و کت خوش دوخت
مردانهاش را از تن بیرون کشید. بعد از تعارف به افرا
برای جای گرفتن پرسید:
_ خب خانم افرا از خودت بگو یکم… چند سالته؟ چه
سازایی بلدی؟ موسیقی کار کردی نکردی؟
افرا روی یکی از راحتیهای لیمویی رنگ جای گرفت.
_ گفتین منو به لطف تارخ خوب میشناسین.
امین مقابلش قرار گرفت. آرنج دستانش را به زانوهایش
تکیه داد.
_ توفیر داره با اینکه از زبون خودت بشنوم.
نگاه افرا سوالی شد.
_ چطور؟
امین به چشمانش خیره شد.
_ تارخ خیلی دوستت داره… آدم عاشق هم نمیتونه
ضعفای طرف مقابلش رو خوب تشخیص بده. هر چی
ازت اظهار کرد فقط تعریف بود.
افرا بیهوا پرسید:
_ چرا قبول کردین بهم آموزش بدین؟ قبلا از هر جا
سراغتون رو گحرکت کردم گفتن بجز همسرتون هنرجوی
دیگهای نداشتین و تدریسم نمیکنین.
امین با قاطعیت جواب داد:
_ اگه خودت میومدی سراغم قبول نمیکردم. کسی که
دوستت داره این خواهش رو ازم کرد. این چیزی
نیست که بتونم رد کنم. عشق و دوست داشتن تو این
دوره زمونه بهشدت قیمتیه. هنر منم تلفیق احساساته…
تارخ با محبتش قانعم کرد چون محبت و علاقهی
همسرم بار دیگر بعد از سالها منو به موسیقی پیوند
زده.
_ چرا هنرجو قبول نمیکنین؟
امین اندکی مکث کرد و بعد با ساکتش جواب داد:
_ ببین دخترم همهی آدمای این جهان حتی اونایی که
فکر میکنیم خیلی خوش و خرم دارن زیستن میکنن
داستان خودشونو دارن. منم داستان خودمو داشتم.
شانه بالا انداخت.
_ کسی چه میدونه… شاید این تنبیه منه!
افرا از صحبتهای او چیز زیادی نفهمید. امین هم این
بحث را بیش از آن ادامه نداد. بجایش سؤال کرد:
_ ویولن نداری؟ تا جایی که میدونم تارخ برات
سفارش داده بود.
افرا آهی کشید. بهترین هدیهی حیاتاش را از تارخ
گرفته بود.
_ چرا دارم… منتها فکر نمیکردم واقعا بخواین بهم
آموزش بدین. نیاوردمش!
امین از جایش بلند شد.
_ عجب… پس بیا امروز تست بگیرم ازت ببینم در
چه حدی! تارخ که مدام از آوات و ساز زدنت
تعریف میکرد.
به گوشهی اتاق که سازهای مختلفی را در آن قسمت
چیده بود رفت و جویا شد:
_ کدومشون؟
افرا که اندکی مضطرب شده بود ملایم جواب داد:
_ گیتار…
امین گیتار به دست کنارش بازگشته و آن را با احترام
به دستش سپرد.
_ خب افراجان من منتظرم…
افرا گیتار را از کف دست او گراهی شد و سعی کرد تا جایی
که میتواند استرسش را کنترل کند. ساز زدن مقابل
امین دارا کار کوچکی نبود. بیشک او یکی از بهترین
نوازندههای کشور بود. صدای عادی حرف زدنش
دلربا بود چه رسد به صدایی که بخواهد با آن ترانهای
را هم همراه صوتی قلبنشین یک ساز زمزمه کند.
مشغول کوک کردن ساز شد که امین آرام بیان کرد:
_ استرس نداشته باش. نه قراره کنسرت بذاریم فردا
نه چیزی.
دوتا دوستیم که قراره پیش هم یاد بگیریم.
افرا نفسش را آهسته بیرون فرستاد و شروع به نواختن
یکی از قطعههای معروف به اسم الحمرا کرد. اول
کمی لنگ میزد، ولی کمکم مثل همواره که هنگام ساز
زدن از زمین و مدت جدا میشد استرسش رنگ
باخت و انگار که گیتار یکی از اعضای بدنش است به
نواختن با تسلط ادامه داد. ساز زد بدون اینکه حواسش
به امین دارا باشد که شوکه و با نگاهی پر از تحسین
خیرهاش بود.
تارخ او را خوب میشناخت که برای سرگرم کردنش
او را به ساز و موسیقی پیوند زده بود. موسیقی تنها
چیزی بود که باعث میشد برای مدت کوتاهی از غم
و رنجی که زیستناش را در بر گرفته بود رها شود.
البته در آن شرایط اینگونه میاندیشید.
قطعه که به پایان رسید انگشت شستش را طبق عادت
از روی سیم بالا تا پایین کشید و بعد انگار که تازه
یادش رسیده بود امین دارا مقابلش جای گرفته است سرش را
بالا آورد تا واکنش او را ببیند. امین که نگاهش را دید
خندید.
_ بیا همین اول کار یه معامله کنیم با هم.
افرا تعجب کرد.
_ چه معاملهای؟
امین با شوخی جواب داد:
_ تو به من گیتار زدن یاد بده من به تو ویولن!
تعریف زیرپوستی امین دارا چنان برایش ارزشمند و
هیجان انگیز بود که تبسم عمیقی زد.
_ لطف دارین به من.
امین کنجکاو جویا شد:
_ چند ساله گیتار میزنی؟
افرا بیاختیار جواب داد:
_ از وقتی پنج شیش سالم بود. تنها لطفی که مادر و
پدرم در حقم کردن ثبت نامم تو کلاس گیتار بود.
جملهاش تمام نشده بلافاصله از اظهار کردن این حرف پشیمان
شد. دوست نداشت کنجکاوی امین دارا تحریک شده و
پشت بندش با متوجه شدن جریانات زندگیاش نسبت به او
ترحم کند. این موضوع مضطربش کرده بود، ولی وقتی
مشاهده کرد که در نگاهان امین دارا هیچ کنجکاوی وجود
ندارد و از طرفی به این موضوع هم اشاره نکرد نفس
آسودهای کشید.
امین اضافه کرد:
_ خیلی عالیه! تا حالا تو کنسرت یا رو صحنه گیتار
زدی؟
افرا یکتای ابرویش را بالا داد.
_ هیچوقت فکر نکردم که تا این اندازه حرفهای باشم!
امین به راحتی که روی آن نشسته بود تکیه داد و پا
روی پا انداخت.
_ تکنیکت… تمرکزت رو نتا… تمیز ساز زدنت…
همهی اینا نشونهی حرفهای بودنته. برام عجیبه که
استادت پیشنهاد رو صحنه اجرا کردن رو بهت نداده تا
حالا!
افرا آهی کشید.
_ پیشنهاد داشتم. هیچوقت جدی نگرفتمش.
_ چرا؟
افرا به گیتار دستش خیره شد. باز دچار خاطرات شده
بود!
_ من عاشق موسیقیام، ولی با این حال ساز زدن اولین
اولویت و علاقهای نبود که میمیل داشتم دنبال کنم. برای
همین تمرکزم رو گذاشتم رو کاری که بیشتر از همه
بهش علاقه داشتم.
امین مودبانه زمزمه کرد:
_ اگه بیادبی نیست میتونم بپرسم اولویت اولت چی
بود؟
افرا لبخند بیحالی زد.
_ خواهش میکنم… من عاشق رشتهی تحصیلیم
کشاورزی بودم. عاشق گل و گیاه و حیوونا… رفتم
سراغ مزرعهداری و این کار به اندازهای سنگین بود
که نتونم موسیقی رو بعنوان یه حرفهی کاری جدی
دنبال کنم.
امین مردد سؤال کرد:
_ الان چی؟ اگه بخوای هنرجوی من باشی نمیتونم
اجازه بدم فقط تو خونهتون برا خودت ساز بزنی. حیفه
آدمای جهان از هنرت بینصیب بمونن.
افرا نگاهانش را ریز کرد.
_ شاید هنرجوی خوبی نبودم اصلا… اونوقت چی؟
امین تبسم یکوری معروفش را روی لب نشاند.
_ افراجان من بالای سی ساله تو حرفهی موسیقیام…
دیگه الان خیلی راحت میتونم تشخیص بدم کی تو این
زمینه مستعده، کی با تلاش و تمرین به جایگاه خوب
میرسه و کی با تلاشم نتیجه نمیگیره! مضطرب این
موضوع نباش. میتونم تضمین کنم تا چند سال آینده
بهتر از من ویولن بزنی!
افرا نفس عمیقی کشید. اگر در شرایط فعلی نبود با
ذات پر شیطنتی که داشت از هیجان بالا و پایین
میپرید، اما حالا تمام هیجانش در شکل و شمایل یک
تبسم بیحال خودش را به نمایش گذاشت.
_ حتی رویاشم دلنشینه.
_ اگه یکم قلب به کار بدی و طبق گفتههام خوب تمرین
کنی تبدیل به واقعیت میشه.
از جایش قد بلند شد. مجدداً به سمت سازها راهی شد و اینبار
ویولن را از بین سازهای داخل اتاقش برداشت.
_ قطعهی گل گلدون رو بلدی؟
افرا سر تکان داد. امین با رضایت گفت:
_ خب پس من شروع میکنم این قطعه رو با ویولن
بزنم و تو با گیتار همجادهیم کن. اگه همخونی هم بکنی
باهام که عالی میشه.
اینبار افرا بیشتر از قبل مضطرب شد.
_ استاد من کنار شما چطوری ساز بزنم آخه؟
امین اخمی مصنوعی روی پیشانی نشاند. اخمی که
متضاد با لحن شوخش بود.
_ میخوای پشتمو بکنم بهت؟
افرا لب گزید.
_ ببخشید…
پوفی کشید.
_ باشه سعیمو میکنم.
امین ویولن را بین شانه و گردن خود گذاشت و بعد از
اینکه با سازش احساس راحتی کرد. نرم و آهسته آرشه
را روی سیمهای آن کشید و ملایم ملایم شروع به
نواختن قطعهی مورد نظرش کرد. چند ثانیه بعد افرا
هم همجادهش شد و صدای ساز گیتارش را با ساز
ویولن امین هماهنگ کرد. هر قسمتی هم که ریتم از
دستش خارج میشد امین به شکلی حرفهای و با کم و
زیاد کردن سرعت نوازندگیاش آن هم با ظرافت
دوباره با افرا هماهنگ میشد.
وقتی بالاخره توانستند موازی هم ادامه دهند امین
لبهایش را تکان داد و با صوتی جادوییاش شروع به
خواندن کرد.
” گل گلدون من شکسته در باد…
تو بیا تا دلم نکرده فریاد…
گل شببو دیگه شب بو نمیده.
کی گل شامگاهبو رو از شاخه چیده…”
طاما نکشید که افرا هم که غرق در گوش سپردن به
صوتی بینظیر امین شده بود بیاختیار و با صدای
گرمش او را هممسیری کرد.
“گوشهی آسمون پر رنگین کمون
من مثل تاریکی تو مثل مهتاب
اگه باد از سر زلف تو نگذره
من میرم گم میشم تو جنگل خواب”
امین که صوتی افرا را شنید عامدانه کف دست از زمزمهی
ترانه برداشت و اجازه داد افرا که بار دیگر غرق در
جهانی هنر خویش شده بود به تنهایی ادامه دهد.
” گل گلدون من ماه ایوون من
از تو تنها شدم چو ماهی از آب
گل هر آرزو رفته از رنگ و بو
من شدم رودخونه قلبم یه مرداب
آسمون آبی میشه ولی گل خورشید
رو شاخه های بید دلش میگیره
دره مهتابی میشه ولی گل مهتاب
از برکههای آب بالا نمیره
تو که کف دست تکون میدی به ستاره جون میدی
میشکفه گل از گل باغ
وقتی دیدهات هم میاد دو ستاره کم میاد
میسوزه شقایق از داغ..”.
افرا ادامه داد و صدایش به قدری آمیخته با احساس
بود که حتی سام را هم به اتاق کشاند و باعث شد نگاه
پر تحسینش روی افرا قفل شود.
نگاه امین هم در حین ساز زدن همچنان روی افرا قفل
بود… تارخ نامدار شاید به جهت عاشق بودنش با تمام
وجودش از این آوا و استعداد دختر مقابلش تعریف
کرده بود ولی امین حالا به نگاه میمتوجه شد که هیچ کدام از
حرفهای او اغراق نبودهاند. افرا ملک واقعا استعداد
دیدهگیری داشت.
همانطور که داشت ویولن مینواخت سام کنارش قرار
گرفت. کنار گوشش زمزمه کرد:
_ میگم چه معجزهای شده که هنرجو قبول کردی.
نابغه گیرت افتاده، حالا اگه یه موجود خنگ و کودن
بود فورا میفرستادی سراغ ما… ای زرنگ هفتخط.
یادم باشه زیر آبت رو پیش نگار بزنم تا حالتو بگیره
روحم خوشحال شه.
تبسم یکوری امین با دیدن صورت خیس افرا ناپمشاهده کرد
شد. افرا بدون آنکه متوجه باشد حین خواندن ترانه
اشک میریخت.
این ترانه انگار وصف حال او بود. گل گلدانش
شکسته بود. بدون حضور تارخ دلش میل به فریاد
داشت و دیگر هیچ گل شامگاهبویی برایش بویی به همجاده
نداشت. مثل ماهی که از آب دور مانده باشد او نیز از
تارخش که تمام جانش بود دور مانده و نای نفس
کشیدن نداشت.
امین با دیدن حال و روز بهم ریختهی او تمرکزش را
از کف دست داد و ریتم آهنگ از کف دستش در حرکت کرد. این
اتفاق چنان بیسابقه بود که سام هم متعجب شد و وقتی
رد نگاه او را گراهی شد و به افرا رسید تعجبش شدت
گرفت.
امین ویولن را به کف دست سام داد و خودش را کنار افرا
رساند. حالا دیگر افرا کف دست از ساز زدن کشیده بود.
با احتیاط خم شد و گیتار را از دست افرا گراهی شد.
_ افرا جان…
آوای امین تلنگری شد تا افرا صورتش را با دستانش
پوشانده و بدون اینکه برایش مهم باشد کنار دو غریبه
است از ته دل به گریه هایش ادامه دهد.
امین کمی عقب رفت و اجازه داد افرا اندکی ساکتتر
شود. گیتار را به دست سام که همچنان شوکه بود داد
و با اشاره از او خواست آنها را تنها بگذارد. سام که
حال بد افرا را مشاهده کرد مخالفتی نکرد و تنهایشان گذاشت.
با حرکت کردن سام امین جعبهی دستمال کاغذی روی میز را
برداشت و به سمت افرا گحرکت کرد. دوباره افرا را آوا
کرد.
_ افرا خانم…
افرا اینبار سرش را بالا آورد. با متوجه شدگان تارش که
امین را دید انگار تازه موقعیتش را به یاد آورد.
کف دستمالی از داخل جعبهای که به سمتش دراز شده بود
بیرون کشید و با شرمندگی نجوا کرد:
_ ببخشید من یکم بهم ریختهم…
_ راحت باش. فکر کنم ترانهی نامناسبی رو انتخاب
کردم.
افرا با کف دستمال اشکهایش را پاک کرد و بیاختیار
گفت:
_ نمیتونم. هیچی نمیتونه فکرمو از سمتش منحرف
کنه.
حتی موسیقی… قطعهی اول رو که زدم حالم خوب
بود. خرسند بودم که شاید اینطوری بتونم یکم اروم
شم، اما…
سرش را به چپ و راست تکان داد و با درد و قلب
ادامه داد:
_ نمیتونم. اصلا نمیدونم برای چی زندهم.
امین با آزردهی مجدد مقابل او قرار گرفته و کف دستانش را در
هم گره زد.
_ زندهای به خاطر تارخ… تا جایی که من میدونم
بهت خیلی نیاز داره. به اینکه بشنوه محکم واز حرکت ایستادی تا
برگرده پیشت…
تو که دوست نداری ناامیدش کنی؟
افرا بیآنکه از اطلاع داشتههای امین تعجب کند نالید:
_ نه اما خیلی سخته… هر ثانیهم داره با جون کندن
و دلواپسی براش میگذره.
امین سر تکان داد.
_ تو موقعیت مشابهت بودم. میفهمم دوری از کسی
که دوسش داری چقدر سخته.
افرا با درماندگی پرسید:
_ چطوری تحمل کردین؟
امین گلدان کوچک کاکتوسی که روی میز بینشان بود
را برداشت و به آن خیره شد.
_ زندگی یه چالشه دخترم.
افرا میان گریههایش با خندهی پر دردی بیان کرد:
_ مگه چند سالتونه که منو دخترم آوا میکنین؟
امین نگاهش را از کاکتوس گراهی شده و به افرا دوخت.
_ یه پیرمرد جلوت قرار گرفته که اگه الان جوون بنظر
میاد بخاطر زیستن با یه زن خوبه. یه معجزه که خدا
بعد از کلی مشکل وسط زندگیم سبزش کرد.
گلدان کاکتوس را بالا آورد و با سر به آن اشاره کرد.
کاکتوسی که گل کوچکی داده بود.
_ صبوری منم مثل این کاکتوس نتیجه داد. حیات یه
گل هدیه کرد بهم.
افرا بینیاش را بالا کشید.
_ این حرفا شعاری نیست؟
امین بدون تعصب زمزمه کرد:
_ نمیدونم… شاید باشه، ولی من همیشه تو حیاتم به
صبوری کردن و مهربونی ایمان داشتم. نگار همسرم
جواب این ایمانه!
ریز خندید.
_ گذشته از اینا دخترم گفتنم زیاد عجیب نیست. من
بالای چهل سالمه… اگه زود ازدواج میکردم ممکن
بود دخترم هم سن و سال تو باشه!
افرا به سامان اندیشید. ظاهرا امین دارا با پدرش
اختلاف سنی چندانی نداشت.
_ سولینم ۴۶سالشه.
_ سامان؟
افرا بیمیل جواب داد:
_ منظورم پدرمه.
امین سر تکان داد.
_ پدرت زرنگ بوده پس… چون دختر من ماهور فقط
نه ماهشه.
افرا متعجب شد.
_ نمیدونستم بچه دارین.
امین گوشیاش را از جیبش بیرون آورده و با روشن
کردن تصویر زمینهاش آن را به سمت افرا چرخاند.
عکس زنی جوان با تبسمی قشنگ در حالیکه دخترک
سفید و تپلی را در آغوش کشیده و گونهاش را به
گونهی او چسبانده بود در تصویر به نگاه میخورد.
ماهور ورژن دخترانه و کوچک شدهی پدرش بود!
_ دخترتون چقدر شبیه خودتونه.
امین گوشی را به سمت خودش برگرداند و پر عشق به
تصویر گوشیاش خیره شد.
_ امیدوارم بچهی بعدیمون شامگاهیه مادرشون باشه.
افرا لبخندی زد. لحن امین دارا وقتی از همسرش
حرف میزد پر میشد از عاشقی و احترام. کاملا
مشخص بود که چقدر عاشقانه همسر و دخترش
کوچک جذابیش را دلبسته شد.
_ جمعتون همیشه جمع و سلامت باشه.
امین تشکر کوتاهی کرد و سؤال کرد:
_ بهتر شدی؟
افرا آهی کشید. در دل با خودش اضافه کرد که من تا مدتها
خوب نخواهم شد، ولی در جواب امین زمزمه کرد.
_ بهترم استاد.
_ خوبه… اگه روبراهی من میتونم اامان جلسهرو
شروع کنم. در غیر اینصورت میتونی امروز بری
خونه و جلسهی بعد که همراه ویولن اومدی شروع
کنیم.
افرا در فکر فرو رفت. حقیقت این بود که حوصلهی
کلاس را نداشت، اما از طرفی این را هم میخبر داشت که
اگر آنجا را ترک کند در اثر بیکار ماندن هزار مقلب
فکر و خیال مختلف مغزش را سوراخ میکرد. برای
همین علیرغم بیحوصله بودنش بیان کرد:
_ شروع کنیم.
همین جملهی کوتاه شروعی شد برای آموزش در کنار
استاد نابغهای که تمام عمر آرزویش را داشت.
****
بند کیفش را روی شانهاش جابهجا کرد. وقتی به
ساعت مچیاش نگاه انداخت باورش نمیشد که درست
دیده باشد.
به قدری غرق در گوش دادن به توضیحات امین دارا
بود که گذر مدت از کف دستش در حرکت کرده بود.
حالا از اینکه اجازه داده بود امین دارا کلاسهایشان را
شروع کند مسرور بود. گذشت زمان برای ساعاتی
کوتاه هم که شده از کف دستش خارج شده و این در بهبود
دادن روحیهاش موثر بود.
چند نفس عمیق پشت سر هم کشید تا با یادآوری چهره
و آوای تارخ وسط خیابان گریهاش نگیرد.
همانگونه به پیادهروی در گوشهی خیابان مشغول بود
که گوشیاش زنگ خورد. وقتی شمارهی تینا را روی
صفحهی گوشیاش متوجه شد به سرعت و با مضطربی جواب
داد:
_ چی شده تینا؟
تینا مضطرب بیان کرد:
_ افرا بیا خونهی ما…
افرا سر جایش توقف کرد.
_ چی شده؟
_ بیا میفهمی.
افرا عصبی شد.
_ میخوای از مضطربی یه بلایی سر خودم بیارم.
میپرسم چی شده؟
تینا کنترل گریهاش را از کف دست داد.
_ افرا نامیخان درک کرده…
_ چی رو؟
تینا بریده بریده و نامفهوم جواب داد:
_ تارخ مصاحبه کرده. عمو متوجه شده…
کنترلش را از دست داد.
_ پشت تلفن نمیتونم بگم… بیا اینجا… افرا من خیلی
میترسم.
افرا تند خودش را کنار خیابان رساند و برای اامان
تاکسی که مشاهده کرد کف دست تکان داد.
_ دربست…
حوصلهی رانندگی نداشت و با اسنپ به آنجا آمده بود،
اما حالا به قدری مضطرب بود که نمیتوانست منتظر
اسنپ بماند
_ تا یه ربع دیگه میرسم تینا…
*****
نگاه سرد و خستهاش را به دیوار کثیف و تاریک
مقابلش دوخت. حتی نمیاطلاع داشت در چه ساعتی از
شامگاهانه روز قرار دارد. فقط ساعاتی قبل را به خاطر
داشت که قبل از زندانی شدن در این اتاق تاریک و
سرد نگاه سوالیاش را به صورت سخت سرهنگ
دوخته و پرسیده بود:
_ کجا میریم؟
سرهنگ هم طبق عادت همیشگیاش خشک جواب
داده بود:
_ فعلا میری بازداشتگاه تا دادگاهت اجرا شه تو
همین هفته…
همین! و بعد هم به این اتاق منتقل شده بود. پشتش را
به دیوار سرد تکیه داد و چشمانش را بست. کاش افرا
کنارش بود و برایش لالایی میخواند. قلبش یک خواب
راحت و بیدغدغه میمیل داشت، ولی تازه در ابتدای جاده
بود! این تازه زندانی شدن در یک اتاق بود. میاطلاع داشت
به زودی مکانهای بدتر از مکانهایی این مدت در
آنها اسیر بود را نیز تجربه خواهد کرد. باید قوی
میماند.
زیرلب برای خود زمزمه کرد:
_ به نامیخان فکر کن و حال داغونش…
تبسمی گوشهی لبهایش جای گرفت.
_ نوبت منه زیستنت رو سیاه کنم نامیخان!
با لذت از زمزمهای که کرده بود چشمانش را بست.
میخبر داشت حس خوبش در کنار دلتنگی عظیمش برای
افرا و بقیه نه بخاطر انتقام از نامیخان که بخاطر
رهایی و برداشته شدن بار عذاب وجدان از دوش
خودش بود. این بیقراریها هم تمام میشدند و
میتوانست بالاخره با خیالی آسوده افرا را میان
بازوانش گرفته و با تمام وجودش او را حس کند.
با این خیال شیرین سرش را گرم کرد. هیچ تعریفی از
گذر وقت نداشت. روزگار و شب را گم کرده بود. ندرک کرد
دقایقی کوتاه از خیال شیرینش گذشته بود یا ساعاتی
طولانی که سربازی که تازه پشت لبش سبز شده بود
صوتیش زد.
_ بیا بیرون…
در بازداشتگاه تنها بود. پس مخاطب سرباز جوان
خودش بود.
_ چی شده؟
سرباز اخم کرد.
_ بیا بیرون! نکنه از بازداشت خوشت اومده؟
آن سرباز چه میخبر داشت که او سالها بود که در هوای
آزاد بیرون اسیر بود.
بلند شد. پشت شلوارش را تکاند و از بازداشتگاه
بیرون وارد شد.
سرباز دستبندی به دست چپش زده و بند دیگر کف دستبند
را هم دور مچ راست خود بسته و تارخ را دنبال خود
کشاند. از پلههایی که مقابلشان بود بالا رفتند.
_ ساعت چنده؟
_ نه شامگاه!
تارخ نگاهانش را ریز کرد. ظاهرا ساعات زیادی را
در آن دخمهی سرد و نمور گذرانده بود.
مقابل در اتاقی ایستادند. تارخ نگاهش را در مسیرروی
خلوت چرخاند. بجز دو سرباز که مشغول حرف زدن
بودند کسی در مسیررو نبود. صبح وقتی پا در این
کلانتری گذاشته بود فضا بسیار شلوغ بود. کمی
متعجب شد، اما قبل از اینکه از سرباز چیزی بپرسد
سرباز تقهای به در زده و بعد در را باز کرد و داخل
شد. در حین احترام نظامی چشمش به
نامیخان افتاد که با خشمی که در تک تک اعضای
چهرهاش به نگاه میخورد به عصایش تکیه داده و با
عصبانیت به او خیره بود. بالاخره انتظارش به پایان
رسیده بود. زیرلب با خود اظهار کرد:
_ بازی شروع شد!
بعد بلافاصله چرخید و توجهی به کشیده شدن کف دست
سرباز نکرد.
_ منو برگردون تو همون دخمه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن