ملایم در اتاق دانیال را باز میکنم ، چشمهایش نیمه باز است و به ما خیره شده است ، مادرش مثل پرنده ای سرگردان که به خونه رسیده است به سویش پرواز میکند :
_دانیال ؟ الهی مولین فدات بشم .
اشک از نگاه دانیال میچکد و ساکت قد بلند میشود ، مادرش او را در آغوش میکشد و بارها و بارها صورتش را میبوسد .
میخواهم آرام در اتاق را ببندم و تنهایشان بگذارم که آوای ساکت و ضعیف دانیال را میشنوم :
_ویستا ؟
_جانم ؟
_ببخشید .
_چرا پسر دلنشینم ؟
_ بخاطر من ضجه زدی و امروزگار بهشدت ترسیدی .
به سمتش میروم و گونه اش را میبوسم ، موهایش را نوازش میکنم و میگویم :
_اره که هراسیدم ، اما این که تقصیر تو نیست ، تو دیگه پسر خودم شدی و منم نگران حالت بودم اما ازین به بعد بیشتر مراقبت خواهم بود .
تبسم میزند و دستم را میفشارد ، مادرش با مهربانی چشمهایش را به معنی تشکر آرام باز و بسته میکند و من از اتاقش خارج میشوم .
به سمت میز پذیرش میروم که دیدهم به در اتاقش می افتد و یاد یک ساعت پیش می رفتم که چقد با مهارت اوضاع را کنترل کرد و این یعنی در مواقع اضطراری توانسته است تا حدی خودش را کنترل کند .
ناخودآگاه تبسمی میزنم که از دیده فریماه دور نمیماند :
_های به چی میخندی ؟
_به تو چه ؟ تو چه آدم فضولی شدی ها؟
شانه اش را به شانه ام میکوبد :
_ ببین من تورو نشناسم باید برم علف بخورم .
_ یعنی رژیم غذاییت تغییر کرده ؟
_خیلی بیشوری ویستا … اما خدایی یچی بگم ؟
_بگو ؟!
_این آقای افخم اونقدرام وحشی نیستا.
_عه وحشی چیه … به مردم چیکار داری تو .
_بابا تو ندیدی که اون روز مثل تسخیر شده ها عربده زد و دکتر رو بیرون کرد .
_ هر کدوم از آدمای اینجا اگه گوش داده نشن عربده میزنن و چیز میشکونن .
_ اما تو بسیار خوب متوجه شدیش شیطون .
چپ چپ نگاهش میکنم :
_منظورت چی بود ؟
_بسیار صمیمی شمشاهده کرد باهم .
_ وا ! چرت نگو دختر من فقط خوشحالم که زودتر میتونه بره و به زندگیش برگرده .
_اره اره میدونم .
_ عه اصلا برو اونور ببینم میخوام بشینم .
فریماه قد بلند میخندد و خانم ستاری و خانم آذری همراهی اش میکنند .
……
روی مبل جلوی تلویزیون نشسته ام و با دقت به فیلم در حال پخش خیره شده ام ، بهزاد امشب شامگاه کار است و به این سبب رستا و بچه ها نیز اینجا هسسریع .
مادرم کنارم جای گرفته است و در حالی که سیبی را پوست میگیرد میگوید :
_ویستا…میوه بخور مادر .
عکس العملی به حرفش نشان نمیدهم که به سمتم خم میشود :
_ ویستا ؟ وا مادر چرا خشک شدی ؟
تکانی میخورم :
_چی ؟ جانم ؟ ببخشید حواسم به فیلم بود .
_مادر اینقد غرق شدی اصلا حواست نیست ، میگم بیا میوه بخور .
_ها … نه میل ندارم مولین جون .
بابا یک تکه سیب از دست مولین میگیرد و هممدت میگوید :
_ چیزی شده بابا ؟ حس میکنم تو خودتی ؟
_نه بابا جون چیزیم نیست…فکرم پیش یکی از بچه ها توی بیمارستانه.
_چرا بابا چیشده مگه ؟
_هیچی … بچه یهو تشنج کرد پخش زمین شد .
رستا در حالی که با پرهام بازی میکرد جواب داد :
_عه ؟ چرا ؟
_مثل اینکه صرع داشته ولی مادرش بهمون ناظهار کرده بود واسه همین برامون غیر منتظره بود .
_ عه خب چیکار کردید مادر ؟
یادش افتادم که چطور با جدیت همه را ساکت کرد و حواسش را به دانیال داده بود :
_ یکی از بیمارام نجاتش داد .
بابا متعجب گفت :
_یکی از بیمارات ؟
_اره میاضافه کرد به خاطر کارش آموزش مشاهده کرده و تونست بچه رو توی وضعیت مطلوب نگه داره تا اورژانس برسه .
رستا میخندد و میگوید :
_چه بیمار توانمندی … مگه کارش چیه ؟
سکوت میکنم و به بقیه خیره میشوم ، انگار آنهاهم منتظرند تا جوابم را بشنوند ناگهان احساس کردم وارد کلاس شده ام اما برای امتحان آماده نیستم ، در آخر آرام میگویم :
_پلیسه .
رستا بلند میخندد :
_ اولالا آقا پلیسه هم دارید اونجا ؟
چپ چپ نگاهش میکنم که بابا میگوید :
_ خدا خیرش بده جون بچه ی مردم رو نجات داده .
_مشکل خودش چیه مادر ؟
_اضطراب پس از سانحه .
_ این یعنی چی مادر ؟
_توی ماموریت اتفاقات بدی براش افتاده و یجورایی اون صحنه ها براش بازسازی میشه مثلا با یک آوای کشیده یا خاص یا هرچیزی و باعث میشه اون مدام خودشو مقصر بدونه و جایی از نظرش امن نباشه .
مادرم چهره ای غمگین به خود میگیرد :
_ای خدا چه چیزهایی هست … الهی که خدا همه ی بیماران رو شفا بده .
اوهومی میگویم و ساکت میشوم :
_راستی بابا جان ؟
_جانم ؟
_فردا میری سرکار ؟
_اره خب چطور مگه ؟
_اخه فردا چهارشنبه سوریه ممکنه خیابون ها شلوغ باشه .
_اها ، نه زودتر میام خونه مضطرب نباشید بابا جان.
کف دستش را روی شانه ام میکشد و رو به مادرم که پرنیا را میبوسد میگوید :
_مهناز من میرم توی اتاق دیگه نگاهام باز نمیمونه .
_باشه خب الان دیگه ماهم میخوابیم .
بابا تبسم زد و سر تکان داد و با قدم های آهسته به سمت اتاق خوابشان حرکت کرد :
_رستا مادر پرهام خوابش میاد پرنیا هم هی چشماشو میماله ببر اتاق بخوابن این طفلی ها .
رستا آهسته پرهام را بغل گحرکت کرد و من هم پس از خاموش کردن تلوزیون از جایم قد بلند شدم ، دست پرنیا را گراهی شدم و همجاده رستا وارد اتاق خواب شدیم ، رستا در اتاق من میخوابید ، البته خواب که نه … مغزم را تا خود صبح میخورد و مدام حرف میزد ، پرهام و پرنیا تا سرشان به بالشت رسید خوابیدند :
_اها پس با پلیسا هم شما کار میکنی ؟
_رستا چرت و پرت نگو توروخدا خواهر جون .
کنارم روی تخت دراز میکشد و آرام پیشانی ام را به عقب هل میدهد :
_برو گمشو … من خواهرتم ، تعریف کن ببینم کیه چه شکلیه ؟
_وا رستا چی میگی دختر اون بیمار منه همین .
ادایم را در می آورد :
_اون بیمارمه همین … برو بابا بیمارته تا ازش سؤال کردن سرتو انداختی پایین عین گوچه سرخ شدی ؟
چشمهایم گرد میشود ، من فقط سرم را پایین انداخته بودم :
_چی میگی تو ؟ گوجه چیه ؟
_ خب نمیمیری که بگو کیه اسمش چیه ، بابا حداقل یوقت کارمون گیر میکنه میتونه راه بندازه ؟
_خیلی زشته رستا ، مگه داد و ستده خواهر من .
_چه ربطی داره تو به برقراری ارتباطات دوستانه اعتقاد داشتی میگفتی تو سختی آدم به کسایی نیاز داره که حمایتش کنن.
_ اسمش آقای افخمه .
_اوه … فامیلیش که زمخته ، اسمش چیه ؟
چپ چپ نگاهش میکنم و درحالی که با پوست کنار ناخنم بازی میکنم ادامه میدهم :
_ مهرداد .
_واو اسمش خوبه خوشم اومد … خب درجه مرجه داره ؟
_اره … سرگرده.
_اوها ، پس بالا مالاست .
_میشه بیان کرد .
_ازین آدم جدی وحشیاست ؟
_جدی هست اما وحشی تویی .
_هاهاها بیشور آدم با خواهرش اینجوری نمیکنه ، ببین منو … خوشتیپه؟ چند سالشه ؟
_ همسن بردیاست.
اسم بردیا که می آید رستای همیشگی خندان هم به یک نقطه ی تلخ از زندگی اش برمیگردد :
_ پس سی و سه سالشه .
_اوهوم .
_هعی بردیا ، داداش زیبام الکی الکی از کف دست رفت ، البته آدمی همینه همه چیزش الکیه .
سرم را به تاج تختم تکیه داده ام و به گل های ریز و درشت رو تختی ام خیره شده ام .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن