بالاتنهام را از حفاظ شیشهای طبقهی بالا خم میکنم و بلند میگویم
– این گوشی من نیست! من گوشی خومدمو میخوام.
صندلی چرخانی که مقابل پنجرههای سرتاسری قرار دارد را میچرخاند و با خونسردی جوابم را میدهد
– گوشی خودت پیش من میمونه.
حق به جانب صاف میایستم
– یعنی چی که پیش تو میمونه؟! من گوشی خودم رو میخوام امید.
– دیگه داری میری رو مخم.
بلافاصله میگویم
– مگه تو مخ هم داری؟
ناگهانی از روی صنقلبی کشیده میشود که با ترس دیده گسرخوش کرده و عقب میکشم و او نیشخند میزند
– میترسی و زبونت بلندتر از قدته بچه جون؟!
کف دستم را مشت میکنم تا کمی از ترسم را مخفی کنم و نمیدانم چقدر موفق هستم…
– من گوشی جمتوجه شد نمیخوام. گوشی خودم رو بهم برگردون.
– برنمیگردونم. اگه دلت میخواد کشش بدی بیام بالا از نزدیک حالیت کنم که از گوشی خودت خبری نیست. هوووم؟
– یعنی چی مثلا؟ چرا هر بار تهدیدم میکنی و زور میگی؟
چهرهاش جنع میشود و ار بین دندانهایش غرش میکند
– چراکه حرف آدم سرت نمیشه… باید مثل حیوون بالا سرت بایستم و به زور تهدید حرف تو مخت فرو کنم.
زیر لب میگویم
– خوبه خودت اعتراق میکنی عین حیوونی…
اخم کرده قدمی سمت پله ها برمیدارد
– چی داری وز وز میکنی زیر لبت؟ کشیده بگو جوابتم بگیر.
بدون اینکه جوابش را بدهم، پشت دیدهی نازک میکنم و وارد اتاقم میشوم.
نگاهم مجدداً سمت گوشی کشیده میشود و درست مثل همان گوشی بود که محل کارم، روی میزم گذاشته بودند.
همان مارک و همان پاکت…
از اینکه او میتوانست زیستن مرا تحت کنترل خودش بگیرد حرصم میگحرکت کرد…
از اینکه حرف خودش را به زور تهمتوجه شد هم که شده سر کرسی مینشاند…
نفس عمیقی میکشم و نگاهم سمت آینه سر میخورد
– از چی اینقدر میترسی آلا؟
دستانم را در هم میپیچم و او خودش هم ترسناک بود، چه برسد به تهمشاهده کردهایش که کابوس شبانهام بود….
– از این به بعد نباید ازش بترسی آلا..
کسی توی مغزم با مظلونیت میپرسد
– اگه کاری که بیان کرد، کرد چی؟ اگه… اگه مجدداً….
پلکهایم را روی هم چفت میکنم
– نمیکنه… اون همچین غلطی دیگه نمیکنه.
خودم را به زور قانع میکنم و روی تخت مینشینم.
با قول اینکه دیگر اجازه ندهم تهمشاهده کردهایش توی دلم را خالی کند.
با وعدهی اینکه دیگر از او نترسم و خدا میداند وعدههایم چقدر عمر دارند.
〰〰〰〰〰〰〰〰〰
– در اتاقت رو شبا قفل میکنی؟
متعجب نگاهم رو بالا کشیدم…
هر چقدر تلاش میکردم مقابل این مرد و نگاههای لعنتی آبیش خودم رو نبازم موفق نبودم.
– آره.
پوزخند میزند و برای خودش آب پرتقال میریزد و روبروی من مینشیند.
هنوز نمیتوانم درک کنم صبح اول وقت معدهاش چطور آب میوه را قبول میکند.
– میترسی آقا غوله بیاد انگشتت کنه؟
فنجان چای را سمت خودم میکشم و بعد از روزگارها، این اولین صبحانهای بود که کنار هم میخوردیم و او انگار قصد داشت آن را هم زهرمارم کند.
– میخوای باز شروع کنی؟
پوزخندش را حفظ میکند و کاش سکته کند و لبهایش همانطور کج و کوله بماند مردک…
– داریم حرف میزنیم خب.
بلافاصله میگویم
– من نمیخوام حرف بزنم اخوی…
اینبار کشیده میخندد…
طوری که روی گونهاش فرو میرود و نگاه من برای بار سوم به چال گونهاش میافتد.
– اخوی دیگه چیه خدایی؟ یادت حرکت کرده یه رابطهی داغ بینمون بود که حالا اخوی آوام میکنی؟
عجیب قلبم میخواهد تک تک موهایش را از سرش بکنم و بارها با چوبی قطور به سرش بکوبم…
فنجانم را نیمه تمام رها کرده و میخواهم بلند شوم که امر میکند
– بشین.
کف کف دستم را روی میز میگذارم و کمی نیمخیز میشوم
– نمیشینم.
ابرو بالا میاندازد و نگاه لعنتیاش برق میزند…
انگار حرص دادن من خشنودش میکند
– قشنگ وحشی…
– بمیر لطفا…
به جای اینکه جوابی به جملهی پر حرصم بدهد، نگاهکی میزند و قلوپی از آبمیوهاش مینوشد.
از پشت میز بیرون میآیم که میگوید
– کجا؟ صبحونت رو نخوردی زیبام.
با عصبانیت نگاهش میکنم
– نمیخورم.
با خنده شانه بالا میاندازد و من کولهام را برمیدارم.
– راننده پایین منتظرته… میبرتت مدرسه، بعدش هم شرکت و در آخر برت میگردونه خونه.
کوله را با اخم روی شانه ام میاندازم و سمتش میچرخم
– من نمیخوام.
برای خودش لقمهی خامه و عسل میگیرد و میگوید
– مهم نیست تو چی میخوای… مهم اینه که من چی میخوام.
پر از برآشفتهت و حرص پا بر زمین میکوبم
– مگه من اسیرتم؟!
– نمیدونم خوشگلم… اسیرمی؟
مکث میکند و سپس ادامه میدهد
– اگه اینطوره باید بگم تو اونی نیستی که من میخوام. زنی مورد پسندمه که هات و داغ باشه… نه تویی که وقتی طحرکت کرد میام سکته میکنی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن