امید با قدمهای بلند به سمت اتاق میرود. در را باز میکند. آلاله غرق خواب بود. روی زمین، کنار تختش مینشیند. به صورت آلا نگاه میاندازد. چه کرده بود با این دختر؟
کف دستان دخترک وسوسه کننده بیرون از پتو مانده بودند. دستانش را نزدیک میکند و به ملایمی میفشارد.
فکر میکند. باید آلاله را با خودش میبرد؟ یا میگذاشت همینجا بماند؟ میترسید.
میترسید خواهرش مغزش را شست و شو کند. میترسید حرفهایی بزند که تمام احساسات آلاله زیر سوال برود و از عذاب وجدان، دیگر او را نخواهد. میهراسید آلاله را دو کف دستی، تحویل آنها بدهد و دیگر از داشتن او محروم شود.
ترسهایش احمقانه به نظر میرسید؟ شاید. دیگر تحمل دوری و دور شدن نداشت. تحمل پس زده شدن و از کف دست دادن را نداشت.
ناخودگاه، از زبانش خارج میشود:
– آلا؟ آلالهی من؟
آلاله به قدری انرژی از دست داده بود که با آنکه نجواهای امید را میمتوجه شد اما توانی برای پاسخ دادن نداشت.
برای امید جویا شدن این سوال سخت بود:
– میخوای امشامگاه اینجا بمونی؟
آلاله پاسخی نمیدهد. در واقع به قدری در خواب شیرین فرو رفته بود که هیچ درکی از سوالی که از او سؤال کرده شده بود، نداشت.
امید چند دقیقهی دیگر هم مینشنید اما جوابی از آلا نمیگیرد. اگر منطقی فکر میکرد، باید آلاله را اینجا میگذاشت. بالاخره خواهرش را بعد از پنج سال مشاهده کرده بود و قطعا حرفهای زیادی داشتند.
منطقش این طور میاضافه کرد اما قلبش چیز دیگری میمیل داشت. مثلا آلاله با او به خانه بیاید یا بعد از بیدار شدن، بهانهی او را بگیرد.
منطق را به احساسش ترجیح میدهد و از اتاق بدون آنکه کار احمقانهای انجام دهد، بیرون میآید.
پچ پچهای آرامش و ماکان، با آمدن امید قطع میشود.
#p1152
– آلاله خواب بود، دیگه بیدارش هم نکردم. من میرم، فردا که مادرتون مرخص شد، اگر شرایط اوکی بود بهم بگید بیام.
ملایمش دست به سینه “باشهای” میگوید و ماکان، تا در امید را همراهی میکند. امید احساس خوبی به ماکان داشت. یا حداقل اینطور برایش به نظر میرسید که مرد خوب و متوجه شدهای ست.
بعد از پوشیدن کفش هایش، چیزی که در ذهنش میغلطید را به زبان میآورد:
– لطفا مراقبش باشید. آلاله از لحاظ روحی خیلی آسیب دیده. نگرانشم، امشامگاه هم که اینجاست، با اینکه دارم میرم، قلبم پیششه. چیزی رو یادآوری نکنید که بار دیگر دچار حملهی عصبی بشه. اگر هم شد و نتونستید کاری کنید، اول به آمبولانس زنگ بزنید، بعد به من یه خبر بدید.
ماکان از حجم نگرانی که شایگان نسبت به آلاله داشت، تعجب میکند و قلبش گرم می شود. با آن که کار شایگان را در گذشته تایید نمیکرد ولی راهی شدن آلاله را از این خانه بد نمیدانست.
اصلا اگر میماند شاید وضعیت بدتر از حالِ الانش میشد. آن حسام از خدا بیخبر چه بلاهایی که سرش نمیآورد…
– باشه، دلواپس نباش. حواسمون بهش هست.
حرف ماکان دلگرم کننده بود. پاهایش توان راهی شدن نداششتابزده اما با پاهایی که سنگین بودند، قدم برمیدارد و از منزل خارج میشود.
احساساتش را درک نمیکرد و نمیتوانست اسمی برای آن بگذارد. از یک طرف خیالش جمع بود که خانوادهی آلاله با او خوب برخورد کردند و از طرف دیگر میترسید همین خانواده، آلاله را از او بگیرند.
#p1153
رهام برای چندمینبار به موبایل امید زنگ میزند و با شنیدن صدای زن که جملهی تکراری مبنی بر در دسترس نبودن را اعلام میکرد، لعنتی میفرستد.
نه آلاله و نه امید هیچکدام پاسخ نمیدادند و همین منجر به قلبآشوبیاش شده بود. به ساعت موبایش نگاه میاندازد، ده شامگاه بود!
قبل از آنکه فحش های آبدارش را آماده کند، با آوای ورود ماشین، از جایش قد بلند میشود و به سمت پنجره میرود.
ماشین امید بود. طولی نمیکشد که امید، بی حوصله وارد منزل میشود. رهام که انتطار نداشت امید تنها باشد، با تعجب میپرسد:
– پس آلاله کو؟
توضیح آنچه چند ساعت پیش اتفاق افتاده برایش سخت بود، پس کل قضیه را در یک جمله، بیان میکند:
– خونهی خواهرش موند.
رهام، یک تای ابرویش بالا میرود. وضعیت امید طوری بود که میتوانست بفهمد آنطور که میتمایل داشت، پیش نراهی شده. غر هایش را کنار میگذارد، مدت مناسبی نبود.
امید با خستگی، برای پایین آوردن داغی وجودش، لیوان آبی برمیدارد و سر میکشد.
افکار مسخره، ذهنش را قلقلک میدادند. نفس پر حرصش را بیرون میفرستد و از آشپزخانه خارج میشود.
میمیل داشت به اتاق برود که با صوتی رهام در مسیر میایستد.
– خوب پیش نحرکت کرد؟
برمیگردد. سنگینی چیزی در گلویش، اجازهی حرف زدن را به او نمیداد. در دهانش ” نه” نمیچرخید. عصبی، پا تند میکند و روی مبل مینمتوجه شد.
رهام بالا سرش میایستد.
فکرش را به زبان میآورد:
– میترسم آلاله رو پر کنند!
#p1154
رهام تعجب میکند. امید از چه میوحشت کرد؟چه چیزی برای ترس وجود داشت که متوجهاش نمیشد؟
کنار امید مینشیند و کف دست روی شانهاش میگذارد. موضعی که داشت را پایین میآورد:
– چیشده داداش؟ چرا ترس؟ مگه میخوان با آلاله چیکار کنند؟
امید سرش را پایین میاورد و با کف دستانش کل صورتش را میگیرد.
– مادر آلاله نبود، بیمارستان بستریه. خواهرش با مشاهده کردن آلا خوب برخورد کرد. همه چیز اوکی بود تا اینکه آلاله از مادرش جویا شد. دوباره بهش حملهی عصبی وارد شد، پنیک کرد.
رهام با جملهی آخر صبوری نمیکند و سریع میپرسد:
– الان حالش چطوره!؟
امید نگاهش میکند:
– موقع برگشت خواب بود. هرچقدر صداش زدم بیدار نشد، منم اصراری نکردم.
– از چی میترسی امید؟ از اینکه امشب اونجاست؟
امید با خودش فکر میکند. کاش تنها ترسش همین بود. پوزخندی میزند:
– وقتی آلاله خوابید، با خواهر و دولیدش صحبت کردم. اظهار کردم میخوامش، بیان کردم آلاله هم دوستم داره، گفتم اجازه بدند با پدر و مادرم برم خواستگاری…
رهام وسط حرفش میپرد:
– خب، اینا که خوبن…
– اینطور که به نظر میرسید، مخالفند. اضافه کرد وقتی اینطوری با اطمینان از علاقهی آلاله صحبت میکنم، اگه اینطور نباشه چی؟ و من میترسم اینطور نباشه! میترسم بره سمت خونوادش! میترسم مادرش رو ببینه و بگه گور بابای امیدی که ریده به زندگیم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن