رهام با گفتههای امید به فکر فرو میرود. هیچکدامشان از این دید نگاه نکرده بودند. اینکه شاید آلالهای که از خانوادهاش تا به الان دور بوده باشد، تحت تاثیر آنها قرار بگیرد و امید را پس بزند.
به راستی آلاله همچین حرکتی میزد؟
دو دو تا چهارتای رهام جاده به جایی نمیبرد، هوفی از سر کلافگی به بیرون میفرستد و ابرویی بالا میدهد.
– حالا آلاله هم که بچه نیست. اگه دوستت داشته باشه به پات میمونه دیگه…
جملهی رهام نقش آتش را برای امید ایفا میکند. امید آتش گرفته، از کوره در میرود و کمی صوتیش را بالا میبرد:
– به پای چیه من میخواد بمونه!؟ پنج سال از زیستن کردن محرومش کردم، احمقه بخواد بیاد طرفم؟
رهام به معنای تایید سر تکان میدهد. میاطلاع داشت اگر از در مخالفت وارد شود، امید واکنش خوبی نشان نمیدهد.
– اوکی، تو درست میگی. زندگیش رو خراب کردی، اصلا گوه زدی به زیستنش، قبول. اما الان چی؟ آلاله دوستت نداره؟ عاشقت نیست؟ خب اگه به اون ور قضیه نگاه میکنی، به این ور هم نگاه کن!
بالا تر از محبت که نداریم؟ داریم؟
– آره داریم، نفرت!
رهام که انتظار این جواب از امید را نداشت، حرصی شده کلمات را ادا میکند:
– دیالوگای نقشتو برام بلقور نکن. نفرت؟! آلاله اگه میمیل داشت از تو نفرت داشته باشه که تو این چندسال خوب از خجالتت در میومد احمق!
#p1156
رهام ادامه میدهد:
– الان فقط کافیه یکم منطقی باشی. اگه یک درصد هم خانوادهاش، مادرش، خواهرش و هر شخص دیگهای مخالف بودن با تو باشند، تو باید به این فکر کنی که حداقل آلاله دوستت داره!
آلاله سنش کمه ولی تجربه و سختی که کشیده از منو تو بیشتره. بیشتر میفهمه، قطعا میتونه راضیشون کنه.
حرفهای رهام آهسته کننده بود اما باعث نمیشد امید درصد خطایی نگذارد و خودش را برای بدترین چیزها آماده نکند.
مغزش قصد جانش را داشت. قلبش علنا از دهانش داشت میزد بیرون. این احساسات پیچ در پیچ احمقانه را نمیمیل داشت. اگر آن شخص، آلاله نبود بسیار زودتر از این ها قیدش را میزد.
اما بحث این است که ” آلاله” است! از جانِ خودش هم بیشتر برایش عزیز بود. نمیدانست چطور، ولی نام آلاله هم کافی بود تا دل سنگش به تلاطم بیافتد و سر از پا نشناسد.
رهام خاموشی به وجود آمده را میشکند:
– تو فکر میکنی آلاله آدم نیمهی مسیره؟ فکر میکنی بخاطر مخالفت خانوادهاش تو رو میذاره کنار؟
امید جواب این سوالها را نمیخبر داشت. قلبش میخواست بگوید که هیچوقت تنهایش نمیگذارد اما نمیتوانست. از غاما چون گذشته میوحشت کرد.
رهام: به نظر من، آلاله در برابر مخالفت اونا دلیل محکمی برای راضی کردنشون میاره. حالا تو هرچقدر میخوای اعصاب و روان خودت رو سر این مسئله خورد کن!
#p1157
امید خسته شده از بحث پیش آماده، چیزی نمیگوید و از جایش بلند میشود. باید میخوابید. شاید کمی این افکار سیاه و منفی ذهنش، آهسته میگحرکت کردند و دست از سرش بر میداشسریع.
بی هیچ حرفی به اتاقش میرود و خودش را پرت میکند روی تخت. دلش بودن آلاله را میمیل داشت. آن هم در کنارش! ولی جز عطر موهایش روی ملحفه تخت، چیز دیگری از او نداشت.
با سی و سه چهار سال سن، آرزو داشت برگردد به گذشته و هر آنچه را که با کف دستهای خودش خراب کرده بود را درست کند.
با فکر آلاله، دیده میبندد و دیگر به هیچ چیز فکر نمیکند.
رهام که از شرایط پیش وارد شده گیج شده بود، با ترمشاهده کرد موبایلش را برمیدارد. روی شمارهی آلاله نگه میدارد. تردید داشت زنگ بزند یا نه.
امید اظهار کرده بود آنجا هم دچار حملهی عصبی شده است. پس میتوانست به بهانهی احوال پرسی، آن هم در این ساعت زنگ بزند؟
اگر خانوادهاش جواب میدادند چه؟ اصلا مگر چه میشد؟ درگیریهای ذهنیاش را کنار میگذارد و سریع روی شماره آلاله لمس میکند.
بوق ها پشت هم میخوردند ولی کسی پاسخگو نبود. دو بار دیگر هم زنگ میزند ولی دریغ از جوابی.
گوشی را با اعصابی خورد شده، روی مبل میگذارد. تا فکر میکرد قرار است این دو نفر روی خوش زیستن را ببینند، زندگی بیشتر همه چیز را سخت و طاقتفرسا میکرد.
شاید اصلا خاصیت دلدادگی همین بود!
#p1158
همین سختیها و جان کندنها برای رسیدن به یکدیگر. اگر آلاله امید را عاشق شد، عاشقش بود، قطعا کاری انجام میداد حتی اگر خانوادهاش مخالف باشند.
محبت و علاقه که دیگر این حرفها را نداشت. آنها گذشته را کنار زده بودند تا آینده را برای خودشان رنگین کنند.
آلاله:
با نوری که به صورتم برخورد میکند، نگاهانم را محکم میبندم. سرم درد میکرد. کف دستی روی سرم میگذارم و آرام ملایم دیدهانم را باز میکنم.
پتو را کنار میزنم، به اطراف نگاه میاندازم. امید کجا بود؟ ساعت چند است؟ من کجا هستم؟
– عه، بیدار شدی؟
با آوای شخصی که در چهارچوب در قرار داشت، سر برمیگردانم و نگاهش میکنم. متوجه شدنش باعث میشود کل دیروزگار به تندی از ذهنم عبور کند.
بعد از دیدن یک عکس از مامان، مجدداً حملهی عصبی به من کف دست داد بود و بعد از آن دیگر چیزی به یادم نمیوارد شد.
آرامش نزدیک میشود، بالای سرم میایستد. تبسم به لب داشت. تبسمش منجر میشود معذب شوم. چرا!؟ شاید به این دلیل که هر دو با آدمهای پنج سال پیش فرق میکردیم!
– حالت خوبه؟
حالم؟ نمیدانم. در خلع بودم. در بیحسی، در بیخبری. هیچ چیز نمیخبر داشتم. اصلا زبانم تکان نمیخورد تا بگویم نمیدانم.
کنارم، روی تخت مینشیند. باورم نمیشد این ساکتش است. خواهرم، خواهر خودم. خواهری که در گذشته برایم کمتر از یک مادر نبود.
– نمیخوای چیزی بگی؟
#p1159
حرف برای اظهار کردن داشتم ولی نمیتوانستم بگویم. زبانم نمیچرخید. خشک بود. تلاش میکنم:
– مَ… ن… مَن…
مشتاقانه نگاهم میکند. گویی از اینکه دو کلمه به زبان آوردهام خوشحال است.
– تو چی آلا؟
به کف دستان گره خوردهام نگاه میکنم. روی دیدن صورتش را نداشتم:
– من باورم… نمیشه. باورم… نمیشه… پیش توام… اینجام…
کف دستش، زیر چانهام قرار میگیرد و سرم را بالا میآورد. جمع شدن اشک را در نگاهانش متوجه میشوم. پلک نمیزد تا مبادا سر ریز شوند.
– منم باورم نمیشه قربونت برم… دیشامگاه همش اومدم بهت سر زدم، نگاهت کردم، باهات حرف زدم. بهشدت خوشحالم اینجایی… خیلی خوشحالم پیشمونی آلاله…
سپس کف دستانش را باز میکند و خودم را به داخل آغوشش میاندازم.
– امروزگار مولین هم مرخص میشه، میرم میارمش. تو رو ببینه یه جون مجدداً میگیره! میدونی چقدر منتظر این روز بود؟
لبخند، روی لبانم مینشنید. بالاخره مولین را میدیدم. بالاخره این روزهای اسفناک به مشاهده کردن مولین ختم میشد.
خودم را از بغلش بیرون میآورم. قطره اشک سمج را که دیدهام را تار کرده بودند را کنار میزنم:
– ساعت چند مرخص میشه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن