خاتون با جملهام کف دست از فیلم کشیدن میکشد و با ابروان گره خورده نگاهم میکند:
– یعنی چی؟ کجاست این وقت شب؟
واقعا برایم مهم نبود این وقت شب میهمانی کدام نره خریست! در این یک ماهی که آمده بود، خاتون با هر بار بیرون حرکت کردنش همین را میسؤال کرد.
انگار پسرکش همان پسر بیست سالهی ده سال پیش است که چَم و خَمِ اینجا را قد بلند نیست.
با حالت زاری، جواب خاتون را میدهم:
– خاااتون، به جای اینکه به فکر پسرت باشی به فکر من باش که این همه غذا درست کردم که تهش شازدهات بیاد بگه امشامگاه فلان جام، شام خونه نمیام.
به خدا این آخرین باریه که براش غذا درست میکنم.
گویی برای خاتون جوک اظهار کرده باشم، با خنده میگوید:
– سه روزگار پیشم همین و میبیان کردی ولی باز براش درست کردی.
سه روزگار پیش؟ درست میبیان کرد. سه روزگار پیش هم وقتی برای قرمهسبزیام عیب و ایراد گفت، همین را اظهار کرده بودم. البته میخبر داشتم برای در آوردن حرص من کوتاهی نمیکند و این ها را بلغور میکند.
با کلهی داغ شدهام به سمت اتاقم میروم:
– به هر حال، گل پسرت اومد بهش بگو پشت گوشش و ببینه غذاهای منم ببینه.
***
با به صوت در وارد شدن در ورودی، سرم را از کتابهایم بیرون میآورم. پس بالاخره آمده بود. به ساعت روی میزم نگاه میکند. عقربههای ساعت دو شب را نشان میداد.
دلیل نمیشد با آمدنش یاد غذاهای روی میز نیوفتم و در قلبم فحش کِشَشش نکنم. با ضربههای روی در، هوفی میکشم.
#p953
– اجازه هست بیام؟
سر برمیگردانم و او را میبینم که کمی سرش را از لای در بیرون آورده و با لبخندی جدا ناشدنی از صورتش نگاهم میکند.
– اجازهام ندم که تو میای.
جملهام کار خودش را میکند و با سری افتاده به داخل اتاق میآید.
– مهمونی خوش گذشت؟
به سمتم میآید و بالای سرم میایستد. خجالت زده کف دستش را روی پیشانیاش میگذارد:
– پرنسس قرار نیست ما رو ببخشه؟
او را میبخشیدم؟ کور خوانده بود. تخس جواب میدهم:
– نچ، حالا بگو مهمونی خوش گذشت؟
– هی، بدک نبود، خوب بود. البته اینکه تو یه روزگار دو بار شریکت رو ببینی، میتونه دلیل خوبی باشه.
شریک؟ از کدام شریکش حرف میزد؟ سوالم را سریع میپرسم:
– از چی حرف میزنی؟
– دو سال پیش، سهام یه شرکتی رو خریدم. تو ایران که نبودم کاراش رو رساما انجام میداد. امروزگار دیگه راهی شدم شرکت و خلاصه آره… تازه تو مهمونی امروز هم دیدمش.
هیچوقت از کارهایش سر در نمیآوردم. شرکت؟ سهام؟ این مرد همیشگی چیزی در چنته داشت تا غافلگیرم کند.
ضربهای روی سینهاش میزنم:
– اولا اینکه شیرینی یادت نره، دومن که حالا این شریکت کیه که هی جاده به جاده دیدیش؟
در نگاهانش شیطنت را میخواندم:
– اگه بهت بگم باورت نمیشه!
کنجکاو میشوم، یک تای ابرویم را بالا میدهم:
– حالا بگو، شاید باورم شد.
– خانوادهی شایگان! امروزگارم دوبار امید شایگان رو متوجه شدم. امید شایگان رو میشناسی دیگه؟
❤️
#p954
به گوشهایم باور نداشتم. چه متوجه شده بودم؟
” خانوادهی شایگان”، ” امید شایگان رو متوجه شدم”، ” امید شایگان رو میشناسی دیگه؟”
سه جملهای که درونم را به غلغله میاندازد. از آخرین باری که نامش را شنیدم، یادم نمیآید چقدر گذشته.
حالا سینا داشت برایم از او حرف میزد؟ از شراکتش؟ از مشاهده کردنش؟ از اینکه میشناسمش یا نه؟
چه جوابی می دادم؟ چه پاسخی میبیان کردم؟ چه میبیان کردم تا راز چهار سالهام فاش نشود؟
بین گفتن حقیقت و دروغ، کف دست و پا میزنم ولی با خاموشی بیش از حد به میان رسیده، ترس را پشت نقاب بیخیالی میگذارم:
– آره، مگه میشه کسی نشناستش؟
با همین جمله ام، سینا مهر تاییدی برای حرف زدن بیشتر دربارهی او میگیرد:
– این چند وقت که ایران بودم، یکم پرس و جو کردم، شنیدم بهشدت کله خراب و غده، باور نمیکردم تا اینکه امروز دیدمش و بله! همینطوره…
گوش داده بود که کله خراب و غد است؟ از چه کسانی گوش داده بود؟
چهار سال خودم را از هر برنامهای که میتوانست کوچکترین خبری از او بدهد، محروم کرده بودم.
پوستر های فیلمهایش را در خیابان میدیدم و مسیرم را کج میکردم.
فقط زورم به تلوزیون خانه نمیرسید. خاتون کف دست روی گلویم گذاشته بود وگرنه تلوزیون را هم هنگام پخش سریالهایش خاموش میکردم.
چندین حس مختلف را باهم داشتم. ترس، خشم، دلتنگی… چگونه خودم را آرام میکردم!؟
#p955
با ترمتوجه شد میپرسم:
– حالا… حالا چرا کله خراب و غد؟ مگه کاری کرده؟
سینا: امروزگار که برای اامان بار حرکت کردم شرکت یکم با شایگان بزرگ و بقیه آشنا بشم، اونم اونجا بود. جواب سلام و به زور میده… بماند که هوش و حواسم نداره…
امشبم که مشاهده کردمش، مست بود. داشت کله پا میشد گراهی شدمش، یه تشکر هم نکرد… واقعا مرد عجیبیه... به زنش حق میدم گذاشت و رفت.
زنش؟ زنش چه کسی بود؟ من را میاظهار کرد؟ من را که چهار سال پیش یک تکه از دلم را در خونهی او جا گذاشتم و بیرون رسیدم؟ من را میاظهار کرد که حق داشتم؟
بغض، نرم نرمک خودش را به کنج گلویم میرساند. نمیمیل داشتم در حضور سینا، وا دهم و صندقچهی مهر و موم شده را باز کنم و حرف بزنم.
خیره در نگاهان قهوهای اش، شانه بالا میاندازم و با بیخیالی ظاهری میگویم:
– امید شایگانه دیگه، کاریش نمیشه کرد…
در جواب حرفم، سر تکان میدهد:
– یه جورایی… حالا امشامگاه شام چی داشتیم؟
با یادآوری شام امشامگاه، افکار مشوش ذهنم را کنار میگذارم و با حرص لب میزنم:
– کوفت داشتیم، اگه میل داری میتونی بری آشپزخونه، گرمش کنی بخوری.
” هومی” زیر لب میکشد:
– به پاس زحمت امشبت، فردا یه مهمونی دعوتم، تو رو هم با خودم میبرم. حق مخالفت هم نداری آتنا خانوم!
#p956
” آتنا خانوم” را با تاکید میگوید و از اتاق خارج میشود. حتی اجازهی مخالفت هم نمیدهد. هرچند که من به این میهمانی نمیراهی شدم اما به هر حال… باید عزمم را جزم میکردم برای دست رد زدن به سینا.
سینایی که همیشگی برای خونه نشینی من، گله میکرد و غر میزد. خودم را در چهار دیواری خانهی خاتون پنهان کرده بودم بیآنکه خودشان بدانند من چه کسی هستم.
برای بار صدم مکالهی خودم و سینا را مرور میکنم. او با خانوادهی شایگان شریک شده بود؟! چطور باور می کردم؟ چطور باور میکردم دست روزگار بعد از چهار سال مجدداً او را به من و زندگیام نزدیک کرده است؟
انگار همین دیروز بود که از بیمارستان با حالی زار فرار کردم و در کوچه و خیابان ها اسیر شدم.
خدا میداند اگر خاتون وسط برف و سرما پناهم نمیداد چه میشد.اصلا زنده میماندم یا نه!
هیچوقت حرفهای او را که آنطور بیرحمانه روانهی دلم کرد را از یاد نبردم. هر شامگاه مرورشان میکردم که تخم نفرت در قلبم باشد و مبادا دلبسته شدنش قد عَلَم کند و از پا درم بیاورد.
خانوادهام را از من گرفت، خودم را از من گرفت. هر چه داشتم و نداشتم را چهار سال پیش پشتِ در خونهی خاتون گذاشتم و منِ جمتوجه شدی ساختم.
آتنایی که آلاله را کُشت و جسدش را با کبریت خشمش سوزاند تا حتی یک سنگ قبر برای عزاداری قلبِ سوختهاش نداشته باشد.
برق اتاق را خاموش میکنم و روی تخت میافتم. قلبشوره و استرس خواب را از دیدهانم گحرکت کرده بودند. اگر… اگر آنها میخبر داشتند من اینجا هستم چه بلائی سرم میآوردند؟!
#p957
امید که از این انتظار خسته شده بود، با کف کف دستش ضربهای محکم روی میز چوبی شرکت میزند. صوتی گوش خراشی که ایجاد میشود، کافی بود تا توجهها به سمت او جلب شود.
در برابر چشمهای سوالی مردهای جای گرفته روی صنقلبی، نیمچه تبسمی میزند. سپس رو به اصلانخان_ که چشم ریز کرده بود و پسرکش را در راس میز طویل، نظاره میکرد_ میکند:
– مطمئنید این جوجهای که از اون ور آب اومده قالمون نذاشته؟ یه ربع دیگه جلسه شروع میشه و آقا هنوز تشریف فرما نشدن!
اصلانخان عصبی از کلام امید، اخمی میان ابروانش مینشاند. این طور حرف زدن را دور از شان و شخصیت خانوادهی شایگان میدانست! چه رسد به آنکه در حضور کارمندان شرکت، این چنین صحبت کند.
سینا سرلک دیر کرده بود و این دیر شدن، او را هم نگران میکرد ولی خم به ابرو نمیآورد و با اعتماد به نفس و قاطعیت جواب پسرک گستاخش را میدهد:
– باهاش صحبت کردم، میاد.
امید شانه بالا میاندازد و به خیال خودش، این تاخیر و نیامدن سرلک، ناشی از وحشت کردن او از پیامهای تهمتوجه شد آمیزش بوده.
خوشخیال بود که چنین فکر میکرد.
تنها ده دقیقه بعد از رد و بدل شدن گفتههای اصلانخان و امید، زمانی که اصلانخان موبایلش را بیرون آورده بود تا با سینا تماس بگیرد، چند ضربهای به در میخورد!
اصلان که حتم داشت سینا وارد شده، زیر لب نجوا میکند:
– بالاخره اومد…!
چهار مرد به علاوهی امید که گویی در نبرد دو روزگار پیشش شکست خورده، به چارچوب در خیره میشوند. در باز میشود و همانطور که انتظار میحرکت کرد، سینا سرلک را با تبسمی که نشان از اطمینان میداد، میبینند!
#p958
– تاخیر داشتن جز عادتای همیشهگیتونه!؟
جملهی امید باعث شکسته شدن خاموشی اتاق میشود. سینا بدون توجه به کنایهی امید، سلامی میگوید و سرش را یه عقب بر میگرداند. آلاله با صورتی رنگ پریده ایستاده بود و نگاهش میکرد!
تا رسیدن به هلدینگ، یک بند با او حرف زده بود تا قانع شود. تا کوتاه بیاید و کمی خودش را نشان بدهد. تا چه زمانی میخواست به سازِ خانوادهی شایگان برقصد؟
آلاله، حرفهای سینا را به خوبی به یاد داشت. همان حرفها بودند که به او، جسارت بار دیگر برگشتن به این شرکت را داد.
حالا که صدای امید را شنید، هر آنچه در طول مسیر ساخته بود، به خرابه تبدیل میشود! صدا شنیده بود و اینطور به یغما رفت، اگر خودش را میمشاهده کرد و تابِ ایستادگی نداشت چه!؟
اگر او را کنار سینا میمتوجه شد چه؟ اتفاقی میافتاد!؟ کاری انجام میداد؟ پیامهای تهدیدآمیزی که سینا برایش خوانده بود، حکم نمک بر روی زخم کهنهاش را داشت.
سینا که ترمشاهده کرد آلاله را متوجه میشود، با اطمینان نگاهش میکند و همان نگاه کافیست تا آلاله با قدمهای مطمئن کنارش بهایستد!
سنگینی نگاه مردهای پیش رویش سخت بود ولی کم نمیآورد. نگاهش را بین امید و اصلان خان مبهوت شده میچرخاند و بدون ترس، با اعتماد به نفسی به یک باره در وجودش به راه میافتد، ” سلام، میگوید!
امید که انتظار این متوجه شدار غیر منتظره را نداشت، با فکی منقبض شده و نگاهی تیره، سر بر میگرداند و ” نچ”ی از میان لبهایش خارج میکند.
این چه وضعیتی بود!؟ سرلک چطور جرئت کرده بود به هممسیر آلاله به هلدینگ بیاید!؟
نگاهش که به پدرش میافتد، شقیقههایش بیش از پیش نبض میزند.
اصلانخان با نگاهی مات شده، به دخترک پیش رویش مینگرد. واقعا خودش بود یا صرفا حرف یک شباهت به میان میرسید؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن