خاتون با جملهام کف دست از فیلم کشیدن میکشد و با ابروان گره خورده نگاهم میکند:
– یعنی چی؟ کجاست این وقت شب؟
واقعا برایم مهم نبود این وقت شامگاه میهمانی کدام نره خریست! در این یک ماهی که وارد شده بود، خاتون با هر بار بیرون راهی شدنش همین را میپرسید.
انگار پسرکش همان پسر بیست سالهی ده سال پیش است که چَم و خَمِ اینجا را قد بلند نیست.
با حالت زاری، جواب خاتون را میدهم:
– خاااتون، به جای اینکه به فکر پسرت باشی به فکر من باش که این همه غذا درست کردم که تهش شازدهات بیاد بگه امشب فلان جام، شام خونه نمیام.
به خدا این آخرین باریه که براش غذا درست میکنم.
گویی برای خاتون جوک اظهار کرده باشم، با خنده میگوید:
– سه روزگار پیشم همین و میگفتی اما باز براش درست کردی.
سه روزگار پیش؟ درست میبیان کرد. سه روزگار پیش هم وقتی برای قرمهسبزیام عیب و ایراد گفت، همین را بیان کرده بودم. البته میاطلاع داشتم برای در آوردن حرص من کوتاهی نمیکند و این ها را بلغور میکند.
با کلهی داغ شدهام به سمت اتاقم میروم:
– به هر حال، گل پسرت اومد بهش بگو پشت گوشش و ببینه غذاهای منم ببینه.
***
با به صوت در وارد شدن در ورودی، سرم را از کتابهایم بیرون میآورم. پس بالاخره آمده بود. به ساعت روی میزم نگاه میکند. عقربههای ساعت دو شب را نشان میداد.
قلبیل نمیشد با وارد شدنش یاد غذاهای روی میز نیوفتم و در قلبم فحش کِشَشش نکنم. با ضربههای روی در، هوفی میکشم.
#p953
– اجازه هست بیام؟
سر برمیگردانم و او را میبینم که کمی سرش را از لای در بیرون آورده و با تبسمی جدا ناشدنی از صورتش نگاهم میکند.
– اجازهام ندم که تو میای.
جملهام کار خودش را میکند و با سری افتاده به داخل اتاق میآید.
– مهمونی خوش گذشت؟
به سمتم میآید و بالای سرم میایستد. خجالت زده دستش را روی پیشانیاش میگذارد:
– پرنسس قرار نیست ما رو ببخشه؟
او را میبخشیدم؟ کور خوانده بود. تخس جواب میدهم:
– نچ، حالا بگو مهمونی خوش گذشت؟
– هی، بدک نبود، خوب بود. البته اینکه تو یه روزگار دو بار شریکت رو ببینی، میتونه قلبیل خوبی باشه.
شریک؟ از کدام شریکش حرف میزد؟ سوالم را بهسرعت میپرسم:
– از چی حرف میزنی؟
– دو سال پیش، سهام یه شرکتی رو خریدم. تو ایران که نبودم کاراش رو رساما انجام میداد. امروزگار دیگه حرکت کردم شرکت و خلاصه آره… تازه تو مهمونی امروزگار هم متوجه شدمش.
هیچوقت از کارهایش سر در نمیآوردم. شرکت؟ سهام؟ این مرد همیشگی چیزی در چنته داشت تا غافلگیرم کند.
ضربهای روی سینهاش میزنم:
– اولا اینکه شیرینی یادت نره، دومن که حالا این شریکت کیه که هی جاده به جاده مشاهده کردیش؟
در دیدهانش شیطنت را میخواندم:
– اگه بهت بگم باورت نمیشه!
کنجکاو میشوم، یک تای ابرویم را بالا میدهم:
– حالا بگو، شاید باورم شد.
– خانوادهی شایگان! امروزگارم دوبار امید شایگان رو مشاهده کردم. امید شایگان رو میشناسی دیگه؟
❤️
#p954
به گوشهایم باور نداشتم. چه گوش داده بودم؟
” خانوادهی شایگان”، ” امید شایگان رو مشاهده کردم”، ” امید شایگان رو میشناسی دیگه؟”
سه جملهای که درونم را به غلغله میاندازد. از آخرین باری که نامش را شنیدم، یادم نمیآید چقدر گذشته.
حالا سینا داشت برایم از او حرف میزد؟ از شراکتش؟ از مشاهده کردنش؟ از اینکه میشناسمش یا نه؟
چه جوابی می دادم؟ چه پاسخی میگفتم؟ چه میگفتم تا راز چهار سالهام فاش نشود؟
بین اظهار کردن حقیقت و دروغ، کف دست و پا میزنم ولی با خاموشی بیش از حد به میان وارد شده، ترس را پشت نقاب بیخیالی میگذارم:
– آره، مگه میشه کسی نشناستش؟
با همین جمله ام، سینا مهر تاییدی برای حرف زدن بیشتر دربارهی او میگیرد:
– این چند وقت که ایران بودم، یکم پرس و جو کردم، گوش دادم بهشدت کله خراب و غده، باور نمیکردم تا اینکه امروزگار مشاهده کردمش و بله! همینطوره…
شنیده بود که کله خراب و غد است؟ از چه کسانی شنیده بود؟
چهار سال خودم را از هر برنامهای که میتوانست کوچکترین خبری از او بدهد، محروم کرده بودم.
پوستر های فیلمهایش را در خیابان میدیدم و جادهم را کج میکردم.
فقط زورم به تلوزیون خانه نمیرسید. خاتون کف دست روی گلویم گذاشته بود وگرنه تلوزیون را هم هنگام پخش سریالهایش خاموش میکردم.
چندین حس مختلف را باهم داشتم. ترس، خشم، قلبتنگی… چگونه خودم را آرام میکردم!؟
#p955
با ترمشاهده کرد میپرسم:
– حالا… حالا چرا کله خراب و غد؟ مگه کاری کرده؟
سینا: امروزگار که برای اولین بار راهی شدم شرکت یکم با شایگان بزرگ و بقیه آشنا بشم، اونم اونجا بود. جواب سلام و به زور میده… بماند که هوش و حواسم نداره…
امشامگاهم که دیدمش، مست بود. داشت کله پا میشد گراهی شدمش، یه تشکر هم نکرد… واقعا مرد عجیبیه... به زنش حق میدم گذاشت و حرکت کرد.
زنش؟ زنش چه کسی بود؟ من را میبیان کرد؟ من را که چهار سال پیش یک تکه از دلم را در خانهی او جا گذاشتم و بیرون رسیدم؟ من را میگفت که حق داشتم؟
بغض، نرم نرمک خودش را به کنج گلویم میرساند. نمیمیل داشتم در حضور سینا، وا دهم و صندقچهی مهر و موم شده را باز کنم و حرف بزنم.
خیره در چشمان قهوهای اش، شانه بالا میاندازم و با بیخیالی ظاهری میگویم:
– امید شایگانه دیگه، کاریش نمیشه کرد…
در جواب حرفم، سر تکان میدهد:
– یه جورایی… حالا امشب شام چی داشتیم؟
با یادآوری شام امشامگاه، افکار مشوش ذهنم را کنار میگذارم و با حرص لب میزنم:
– کوفت داشتیم، اگه میل داری میتونی بری آشپزخونه، گرمش کنی بخوری.
” هومی” زیر لب میکشد:
– به پاس زحمت امشامگاهت، فردا یه مهمونی دعوتم، تو رو هم با خودم میبرم. حق مخالفت هم نداری آتنا خانوم!
#p956
” آتنا خانوم” را با تاکید میگوید و از اتاق خارج میشود. حتی اجازهی مخالفت هم نمیدهد. هرچند که من به این میهمانی نمیرفتم ولی به هر حال… باید عزمم را جزم میکردم برای دست رد زدن به سینا.
سینایی که همیشه برای منزل نشینی من، گله میکرد و غر میزد. خودم را در چهار دیواری خونهی خاتون پنهان کرده بودم بیآنکه خودشان بدانند من چه کسی هستم.
برای بار صدم مکالهی خودم و سینا را مرور میکنم. او با خانوادهی شایگان شریک شده بود؟! چطور باور می کردم؟ چطور باور میکردم کف دست روزگار بعد از چهار سال مجدداً او را به من و حیاتام نزدیک کرده است؟
انگار همین دیروزگار بود که از بیمارستان با حالی زار فرار کردم و در کوچه و خیابان ها اسیر شدم.
خدا میداند اگر خاتون وسط برف و سرما پناهم نمیداد چه میشد.اصلا زنده میماندم یا نه!
هیچوقت حرفهای او را که آنطور بیرحمانه روانهی دلم کرد را از یاد نبردم. هر شب مرورشان میکردم که تخم نفرت در دلم باشد و مبادا دوست داشتنش قد عَلَم کند و از پا درم بیاورد.
خانوادهام را از من گرفت، خودم را از من گحرکت کرد. هر چه داشتم و نداشتم را چهار سال پیش پشتِ در خونهی خاتون گذاشتم و منِ جمشاهده کردی ساختم.
آتنایی که آلاله را کُشت و جسدش را با کبریت خشمش سوزاند تا حتی یک سنگ قبر برای عزاداری قلبِ سوختهاش نداشته باشد.
برق اتاق را خاموش میکنم و روی تخت میافتم. قلبشوره و استرس خواب را از نگاهانم گحرکت کرده بودند. اگر… اگر آنها میاطلاع داشتند من اینجا هستم چه بلائی سرم میآوردند؟!
#p957
امید که از این انتظار خسته شده بود، با کف کف دستش ضربهای محکم روی میز چوبی شرکت میزند. صدای گوش خراشی که ایجاد میشود، کافی بود تا توجهها به سمت او جلب شود.
در برابر دیدههای سوالی مردهای قرار گرفته روی صنقلبی، نیمچه لبخندی میزند. سپس رو به اصلانخان_ که نگاه ریز کرده بود و پسرکش را در راس میز طویل، نظاره میکرد_ میکند:
– مطمئنید این جوجهای که از اون ور آب اومده قالمون نذاشته؟ یه ربع دیگه جلسه شروع میشه و آقا هنوز تشریف فرما نشدن!
اصلانخان عصبی از کلام امید، اخمی میان ابروانش مینشاند. این طور حرف زدن را دور از شان و شخصیت خانوادهی شایگان میدانست! چه رسد به آنکه در حضور کارمندان شرکت، این چنین صحبت کند.
سینا سرلک دیر کرده بود و این دیر شدن، او را هم نگران میکرد ولی خم به ابرو نمیآورد و با اعتماد به نفس و قاطعیت جواب پسرک گستاخش را میدهد:
– باهاش صحبت کردم، میاد.
امید شانه بالا میاندازد و به خیال خودش، این تاخیر و نیامدن سرلک، ناشی از ترسیدن او از پیامهای تهمتوجه شد آمیزش بوده.
خوشخیال بود که چنین فکر میکرد.
تنها ده دقیقه بعد از رد و بقلب شدن بیان کردههای اصلانخان و امید، وقتی که اصلانخان موبایلش را بیرون آورده بود تا با سینا تماس بگیرد، چند ضربهای به در میخورد!
اصلان که حتم داشت سینا آمده، زیر لب نجوا میکند:
– بالاخره اومد…!
چهار مرد به علاوهی امید که گویی در نبرد دو روز پیشش شکست خورده، به چارچوب در خیره میشوند. در باز میشود و همانطور که انتظار میراهی شد، سینا سرلک را با تبسمی که نشان از اطمینان میداد، میبینند!
#p958
– تاخیر داشتن جز عادتای همیشگیگیتونه!؟
جملهی امید باعث شکسته شدن سکوت اتاق میشود. سینا بدون توجه به کنایهی امید، سلامی میگوید و سرش را یه عقب بر میگرداند. آلاله با صورتی رنگ پریده از حرکت ایستاده بود و نگاهش میکرد!
تا رسیدن به هلدینگ، یک بند با او حرف زده بود تا قانع شود. تا کوتاه بیاید و کمی خودش را نشان بدهد. تا چه مدتی میمیل داشت به سازِ خانوادهی شایگان برقصد؟
آلاله، حرفهای سینا را به خوبی به یاد داشت. همان حرفها بودند که به او، جسارت مجدداً برگشتن به این شرکت را داد.
حالا که صدای امید را گوش داد، هر آنچه در طول مسیر ساخته بود، به خرابه تبدیل میشود! صوت شنیده بود و اینطور به یغما راهی شد، اگر خودش را میدید و تابِ ایستادگی نداشت چه!؟
اگر او را کنار سینا میدید چه؟ اتفاقی میافتاد!؟ کاری انجام میداد؟ پیامهای تهمشاهده کردآمیزی که سینا برایش خوانده بود، حکم نمک بر روی زخم کهنهاش را داشت.
سینا که تردید آلاله را متوجه میشود، با اطمینان نگاهش میکند و همان نگاه کافیست تا آلاله با قدمهای مطمئن کنارش بهایستد!
سنگینی نگاه مردهای پیش رویش سخت بود اما کم نمیآورد. نگاهش را بین امید و اصلان خان مبهوت شده میچرخاند و بدون ترس، با اعتماد به نفسی به یک باره در وجودش به مسیر میافتد، ” سلام، میگوید!
امید که انتظار این مشاهده کردار غیر منتظره را نداشت، با فکی منقبض شده و نگاهی تیره، سر بر میگرداند و ” نچ”ی از میان لبهایش خارج میکند.
این چه وضعیتی بود!؟ سرلک چطور جرئت کرده بود به همجاده آلاله به هلدینگ بیاید!؟
نگاهش که به پدرش میافتد، شقیقههایش بیش از پیش نبض میزند.
اصلانخان با نگاهی مات شده، به دخترک پیش رویش مینگرد. واقعا خودش بود یا صرفا حرف یک شامگاهاهت به میان میوارد شد؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن