خاموشی شد و پشت سرش دیگه آوای پچ پچام قطع شد!… آیدین ناباور نگاهم میکرد و کلافگی از سر و روش میبارید!
حقم داشت کی تو محل کار ازین اتفاقا افتاده بود که این بشه دومیش!؟
نگاهم و به آوا دادم که با صورت خیس از اشک نگاهم میکرد و این بار آروم ولی با خشم گفتم:
_برو تو دفتر
فقط نگاهم میکرد که آیدین سرش و سمتش برگردوند و بسیار آروم لب زد
_برو!
شاید میمیل داشت جوَ موجود و درست کنه نمیدونم اما هر چی بود با گفتن یک کلمه از دهنش آوا با بدنی لرزون سمت آسانسوز راهی شد و وارد شد!
نگاه بهشدتا روم بود ولی بیتوجه به همشون رو به آیدین گفتم:
_این وضعو درست کن!
×××
ترمتوجه شد داشتم در دفترمو باز کنم و تو دهنش نزنم!
هنوز عصبی بودم ولی باید میمتوجه شدمش
بالاخره درو باز کردم و رو چستر کنار میزم قرار گرفته بود و با بدنی لرزون گریه میکرد!… سمتش راهی شدم و دوست داشتم به خاطر این همه آبرو ریزی و اون جمله ای که هنوزم باورش برام سخت بود سرش تا میتونم داد و بیداد کنم ولی حال و روزش خوب نبود!
بدن لرزون و رنگ و روی پریدش نشون میداد باز فشارش افتاده و این برای یه زن باردار خوب نبود!… خودمم کلافه بودم ولی نمیشد همین طوری با این وضعیتش بمونه
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم یکم خودم و آروم کنم
از قندون رو میز قندی برداشتم سمتش راهی شدم!
زانو زدم و قند تو کف دستمو سمت دهنش بردم و لب زدم
_باز کن دهنت و فشارت افتاده
سرش و به چپ و راست تکون داد و هق هقش شکست که قند و رو لبش گذاشتم و فشاری آوردم به لب هاش و مجبورش کردم قند و تو دهنش بزاره!
با دیدهای اشکی نگاهم میکرد و میلرزید!
سر جام از حرکت ایستادم و خیره بهش شدم ولی اون سرش و بالا نمیاورد و بعد مدتی دست برد سمت دهنش و قند و از دهنش دراورد سرش و سمت من گراهی شد و با ترس و لکنت بیان کرد:
_نم…نمی…تونم!.. جاو…ید.. بَ..بچم حال..م حالم خ… خوب نی... بچم!
اشک میریخت و اشکاش بیشترش از سر ترس این بود که به بچش آسیبی وارد بشه
منم تو اوج کلافگیم میوحشت کردم با این وضعیتش طوریش بشه!
شال دور گردنش و باز کردم و انداختم کنار میز و تو صورتش خیره اضافه کردم:
_نفس عمیق بکش!
با پایان جملم خودم نفس عمیق کشیدم که اونم شاید از سر ترسش نفس عمیقی کشید!… خیره تو نگاهام لب زدم
_خوبه یه بار دیگه… بچت هیچیش نمیشه آروم باش نفس عمیق
همین طور که کل بدنش میلرزید و اشک میریخت چند بار نفس عمیق کشید و همون لحظه در دفترم باز شد… نگاهم و دادم به سمت در و آیدین تو درگاه در دیدم که با اخم به آوا زل زده بود!
بدون مکث خطاب بهش بیان کردم:
_یه لیوان آب قند بیار حالش مساعد نیست
بدون حرف و عکس العملی با مکث در و بست و حرکت کرد بار دیگر نگاهم و به آوا دادم که لب زد
_مَ…مَن… دروغ ناضافه کردم من…
کف دستم و رو لبش گذاشتم و برای این که بار دیگر داغ نکنم اظهار کردم:
_هیچی!… هیچی
×
با زنگ خوردن گوشیم نگاهی به صفحش کردم و با متوجه شدن اسم آیدین جواب دادم
_الو!؟
با مکث اضافه کرد:
_حالش چطوره؟
نگاهی به آوا کردم که دور تر از من با دکتری که بالای تختش ایستاده بود داشت صحبت میکرد
_بهتره… شوک عصبی بهش وارد شده بود
_من درک نمیکنم شما دوتارو!… وسط سالن وایسادی داد میزنی زنمه… اون زن تو؟!
خاموشی کردم که نفس عمیقی کشید
_کپی شناسنامش و از لای پرونده ها پیدا کردم
گوشام تیز شد که ادامه داد
_شناسنامش سفیده
چشمام و محکم باز و بسته کردم و نفس عمیقی کشیدم و برای این که آیدین ازین کلافگی دربیاد بیان کردم:
_میام حرف میزنیم
تماس و قطع کردم و سمت آوایی راهی شدم که هنوز لرزش بدن داشت!… دکترش نگاهی به من کرد و سرزنشگرانه بیان کرد:
_استرس و عصبی شدن تو دوران شیش ماهگی مثل سمِ چون جنین ممکن دچار اختلالای زیادی بشه چه ذهنی چه جسمی وَ حتی جنسی!
پسفردا وقتی بچتون به دنیا اومد خودتونید که باید با اختلالای فرزندتون دست و پنجه نرم کنین پس رعایت کنید و محیط آرومی برای خانمتون فمسیرم کنید
به فکر خانمتون نیستید به فکر اون بچه باشید آقا!
از کل جمله دکتر کلمه شیش ماهگی به گوشم خورد!… وقتی که اضافه کرده بود با حرفای آوا جور در میومد و این وسط من بیشتر پی میبردم به این که پدر این بچه ممکن واقعا من باشم!
سری برای دکتر تکون دادم و وقتی بیتوجهیِ من و دید سری از روی تاسف تکون داد و روبه آوا اضافه کرد:
_حتما به دکتر خودت راجب شوک عصبی که بهت وارد شد بگو تا برات یه سری قرص بنویس!
من زیرا زیاد از وضعیتت خبر ندارم بهتر چیزی تجویز نکنم
آوا سری تکون داد که دکتر تبسمی زد و ادامه داد
_حالا بچه این مامان خوشگله پسر یا دختر!؟
خیره به دهن آوا بودم… هر چند دفعه قبل اظهار کرده بود اسمش جانان ولی بازم میتمایل داشتم بشنوم
_نمیدونم!
از کلمه ای که اضافه کرد اخمام بیشتر پیچید توهم و دکترم متعجب گفت:
_جز اون کف دسته آدمایی که دوست داری آخر سر بفهمی بچت چیه!؟… البته که فرقی نداره پسر دخترش مهم سالم بودنش… با اجازه
دکتر حرکت کرد ولی من نگاهم هنوز به آوا بود… سرش و بالا نمیاورد ببینمش!
تو شرکت که حالش درست نشد و مجبور شدم بیارمش بیمارستان و با این حال هنوز یکم میلرزید
لبم و تر کردم و سعی کردم آروم باشم نسبت به حالی که داشت
_آوا؟
نگاهش و بهم داد که مصمم تو صورتش ادامه دادم
_این بچه بچه ی منه!؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن