سکوت شد و پشت سرش دیگه آوای پچ پچام قطع شد!… آیدین ناباور نگاهم میکرد و کلافگی از سر و روش میبارید!
حقم داشت کی تو محل کار ازین اتفاقا افتاده بود که این بشه دومیش!؟
نگاهم و به آوا دادم که با صورت خیس از اشک نگاهم میکرد و این بار آروم اما با خشم اظهار کردم:
_برو تو دفتر
فقط نگاهم میکرد که آیدین سرش و سمتش برگردوند و بهشدت آروم لب زد
_برو!
شاید میخواست جوَ موجود و درست کنه نمیدونم ولی هر چی بود با اضافه کردن یک کلمه از دهنش آوا با بدنی لرزون سمت آسانسوز رفت و وارد شد!
نگاه بهشدتا روم بود ولی بیتوجه به همشون رو به آیدین گفتم:
_این وضعو درست کن!
×××
ترمتوجه شد داشتم در دفترمو باز کنم و تو دهنش نزنم!
هنوز عصبی بودم ولی باید میدیدمش
بالاخره درو باز کردم و رو چستر کنار میزم قرار گرفته بود و با بدنی لرزون گریه میکرد!… سمتش راهی شدم و عاشق شدم به خاطر این همه آبرو ریزی و اون جمله ای که هنوزم باورش برام سخت بود سرش تا میتونم داد و بیداد کنم ولی حال و روزگارش خوب نبود!
بدن لرزون و رنگ و روی پریدش نشون میداد باز فشارش افتاده و این برای یه زن باردار خوب نبود!… خودمم کلافه بودم ولی نمیشد همین طوری با این وضعیتش بمونه
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم یکم خودم و آروم کنم
از قندون رو میز قندی برداشتم سمتش رفتم!
زانو زدم و قند تو کف دستمو سمت دهنش بردم و لب زدم
_باز کن دهنت و فشارت افتاده
سرش و به چپ و راست تکون داد و هق هقش شکست که قند و رو لبش گذاشتم و فشاری آوردم به لب هاش و مجبورش کردم قند و تو دهنش بزاره!
با دیدهای اشکی نگاهم میکرد و میلرزید!
سر جام از حرکت ایستادم و خیره بهش شدم ولی اون سرش و بالا نمیاورد و بعد مدتی کف دست برد سمت دهنش و قند و از دهنش دراورد سرش و سمت من گراهی شد و با ترس و لکنت اظهار کرد:
_نم…نمی…تونم!.. جاو…ید.. بَ..بچم حال..م حالم خ… خوب نی... بچم!
اشک میریخت و اشکاش بیشترش از سر ترس این بود که به بچش آسیبی وارد بشه
منم تو اوج کلافگیم میهراسیدم با این وضعیتش طوریش بشه!
شال دور گردنش و باز کردم و انداختم کنار میز و تو صورتش خیره اضافه کردم:
_نفس عمیق بکش!
با پایان جملم خودم نفس عمیق کشیدم که اونم شاید از سر ترسش نفس عمیقی کشید!… خیره تو نگاهام لب زدم
_خوبه یه بار دیگه… بچت هیچیش نمیشه آروم باش نفس عمیق
همین طور که کل بدنش میلرزید و اشک میریخت چند بار نفس عمیق کشید و همون لحظه در دفترم باز شد… نگاهم و دادم به سمت در و آیدین تو درگاه در دیدم که با اخم به آوا زل زده بود!
بدون مکث خطاب بهش اظهار کردم:
_یه لیوان آب قند بیار حالش مساعد نیست
بدون حرف و عکس العملی با مکث در و بست و رفت مجدداً نگاهم و به آوا دادم که لب زد
_مَ…مَن… دروغ ناظهار کردم من…
دستم و رو لبش گذاشتم و برای این که مجدداً داغ نکنم اظهار کردم:
_هیچی!… هیچی
×
با زنگ خوردن گوشیم نگاهی به صفحش کردم و با مشاهده کردن اسم آیدین جواب دادم
_الو!؟
با مکث اضافه کرد:
_حالش چطوره؟
نگاهی به آوا کردم که دور تر از من با دکتری که بالای تختش توقف کرده بود داشت صحبت میکرد
_بهتره… شوک عصبی بهش وارد شده بود
_من درک نمیکنم شما دوتارو!… وسط سالن وایسادی داد میزنی زنمه… اون زن تو؟!
خاموشی کردم که نفس عمیقی کشید
_کپی شناسنامش و از لای پرونده ها پیدا کردم
گوشام تیز شد که ادامه داد
_شناسنامش سفیده
دیدهام و محکم باز و بسته کردم و نفس عمیقی کشیدم و برای این که آیدین ازین کلافگی دربیاد بیان کردم:
_میام حرف میزنیم
تماس و قطع کردم و سمت آوایی حرکت کردم که هنوز لرزش بدن داشت!… دکترش نگاهی به من کرد و سرزنشگرانه اظهار کرد:
_استرس و عصبی شدن تو دوران شیش ماهگی مثل سمِ زیرا جنین ممکن دچار اختلالای زیادی بشه چه ذهنی چه جسمی وَ حتی جنسی!
پسفردا وقتی بچتون به جهان اومد خودتونید که باید با اختلالای فرزندتون کف دست و پنجه نرم کنین پس رعایت کنید و محیط آرومی برای خانمتون فراهم کنید
به فکر خانمتون نیستید به فکر اون بچه باشید آقا!
از کل جمله دکتر کلمه شیش ماهگی به گوشم خورد!… وقتی که بیان کرده بود با حرفای آوا جور در میومد و این وسط من بیشتر پی میبردم به این که پدر این بچه ممکن واقعا من باشم!
سری برای دکتر تکون دادم و وقتی بیتوجهیِ من و مشاهده کرد سری از روی تاسف تکون داد و روبه آوا گفت:
_حتما به دکتر خودت راجب شوک عصبی که بهت وارد شد بگو تا برات یه سری قرص بنویس!
من زیرا زیاد از وضعیتت خبر ندارم بهتر چیزی تجویز نکنم
آوا سری تکون داد که دکتر لبخندی زد و ادامه داد
_حالا بچه این مولین خوشگله پسر یا دختر!؟
خیره به دهن آوا بودم… هر چند دفعه قبل بیان کرده بود اسمش جانان ولی بازم میتمایل داشتم بشنوم
_نمیدونم!
از کلمه ای که اضافه کرد اخمام بیشتر پیچید توهم و دکترم متعجب اظهار کرد:
_جز اون کف دسته آدمایی که دوست داری آخر سر بفهمی بچت چیه!؟… البته که فرقی نداره پسر دخترش مهم سالم بودنش… با اجازه
دکتر رفت اما من نگاهم هنوز به آوا بود… سرش و بالا نمیاورد ببینمش!
تو شرکت که حالش درست نشد و مجبور شدم بیارمش بیمارستان و با این حال هنوز یکم میلرزید
لبم و تر کردم و سعی کردم آروم باشم نسبت به حالی که داشت
_آوا؟
نگاهش و بهم داد که مصمم تو صورتش ادامه دادم
_این بچه بچه ی منه!؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن