با راهی شدن پیشخدمت امید اضافه کرد: غذا بخور! حتما فشارت افتاده!
یک قاشق سوپ داخل دهانم گذاشتم، اما برخلاف تصورم که فکر می کردم قرار است از خوردنش لذت ببرم و حتی یک کاسه سوپ دیگر هم درمیل داشت کنم، طعم تلخی در دهانم پیچید!
ولی حتی توانایی این را هم نداشتم که از جایم کشیده شوم و تا سرویس بهداشتی بروم.
با قیافه ای مچاله شده محتویات داخل دهانم را قورت دادم و قاشق را در ظرف رها کردم.
ظاهر سوپ خوب بود!
بویش هم…
اما طعمش چنگی به دل نمیزد!
– فکر کنم شیرش فاس…
که نگاهم به امید افتاد که داشت با اشتها سوپش را میل می کرد!
حرف در دهانم ماند و نتوانستم جمله ام را ادامه دهم.
امید سرش را قد بلند کرد و با تعجب نگاهم کرد.
– شیرش چی شده؟!
نگاهی به ظرف سوپش انداختم که چند قاشق بیشتر داخلش نمانده بود!
و بعد نگاهی به ظرف خودم انداختم.
چگونه آن غذای تلخ را خورده بود؟!
– به نظرم شیرش فاسده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن