در نهایت سؤالات امید مبنی بر آنکه به کدام رستوران رویم و چه غذایی بخوریم با یک “نمی دونم” جواب دادم.
به سختی از ماشین پیاده شدم و تا داخل
رستوران قدم برداشتم.
برخلاف همیشه که جایی دنج را در رستوران انتخاب می کردم، اامان میز خالی که از قضا نزدیک ترین میز به در ورودی رستوران بود
انتخاب کردم.
امید با تعجب نگاهم کرد، ولی چیزی ناظهار کرد.
حتی حوصله ی خیره شدن به منو را هم نداشتم و انتخاب غذا را بر عهده ی امید گذاشتم.
گرسنه ام بود، ولی بوی غذاهای مختلف داشت کلافه ام می کرد!
امید دقیق نگاهم کرد.
– رنگت پریده!
شانه بالا انداختم.
– حالت خوبه؟!
دستی به پیشانی ام کشیدم.
– نمی دونم!
امید کف دست آزادم را لمس کرد.
– شاید فشارت افتاده.
وارد شدن پیشخدمت باعث شد امید کف دستم را رها کند تا او بتواند غذاها را روی میز بچیند.
سوپ خامه ای خوشمزه به نظر می رسید…
جوجه هم ظاهر خوبی داشت…
ولی نمی دانم چرا احساس خوبی بهشان نداشتم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن