منظورش را از مزاحم های دورمون درک کردم…
نیما و امید را می بیان کرد…
نه می توانستم از حامد بخواهم دهانش را ببندد و نه توانایی گوش دادن حرف هایش را داشتم!
می ترسیدم چیزی بگویم که بلایی سر امید بیاورد…
از طرف دیگر نمی دانستم پلیس ها دقیقا چه وقتی قرار است وارد عمل شوند!
سعی کردم منطقی با حامد حرف بزنم تا شاید درک کند!
– اون شامگاه خیلی وقته تموم شده!
حامد نفسش را آه مانند بیرون فرستاد.
– آره! چه حیف!
چندشم شد. سعی کردم حالت چهره ام را حفظ کنم و خم به ابرو نیاورم.
– گذشته ها برنمیگردن… من و تو هم هیچ آینده ای با هم نداریم، پس گروگان گراهی شدن امید کاملا بی معنی ایه!
حامد کمی نگاهم کرد و در آخر قهقهه اش به هوا حرکت کرد.
– با خودت چه فکری کردی که داری این حرف ها رو می زنی؟! مثلا الان داری با خودت میگی که حامد با این حرف ها خر میشه و امید جونت رو آزاد می کنه؟! تو من رو نمی شناسی یا یادت رفته که…
به شتابزدهی گفتم: نه! اصلا یادم نراهی شده که چه حیوونی هستی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن