دیدهامو بازو بسته کردم و با کلافگی نفسم رو بیرون فرستادم!
چقدر حرص دربیار بودن این دو تا رفیق.در اون حد که تو عرض همین چنددقیقه گیج و ویجم کرده بودن و حتی حس توپ پینگ بودن بهم دست داد!
توپی که مدام بهم پاسش میدن بدون مکث در رقت و برگشت!
آرمین به سمت آینه رفت.کلاه مشکی رنگش رو روی سرش گذاشت و بعد درحالی که از توی همون آینه ی آویزون به دیوار که رو به روش توقف کرده بود،نگاهم میکرد بیان کرد:
-اگه میخوای با من بیای بدون که فقط پنج دقیقه پایین تو ماشین منتظرت می مونم!
خم شدم و با برداشتن کیف و کتابهام اضافه کردم:
-فقط بالا راهی شدن از این پله ها پنج دقیقه طول میکشه
دو طرف کلاه رو روی گوشهاش کشید پایین و بعد شونه بالا انداخت و چرخید سمتی که من بودم.زیپ لباس تنش رو کشید بالا و گفت:
-اون دیگه مشکل خودته! مجی مسیر بیفت! دیر شده!
اول با اخم ک قلبخوری نگاهش کردم ولی بعدفرصت رو از دست ندادم و گفتم:
-بهشدت خب…میام…زود میام!
دویدم سمت در تا زودتر خودمو برسونم بالا و لباس مناسب بپوشم و هموقت در حین خروج از خونه شون برای دومین بار و البته محض اطمینان برای اینکه ولم نکنن و نرن اضافه کردم:
-زود میام! بهشدت زود میام!
پله هارو نفس زنان و تقریبا بدو بدو بالا راهی شدم و خودمو به خونه ی بابا بزرگ رسوندم.
سریع تند و پشت سرهم به در ضربه زدم بدون اینکه یک درصد به این فکر کنم که ممکنه اینکارم اونارو بترسونه!
مولین پوری با صورتی بی نهایت مضطرب درو باز کرد وجویا شد:
-چیه؟ چیشده!؟ اتفاقی افتاده شیلان !؟
نگرانی توی صورتش کاملا مشهود و عیان بود.خب البته حق هم داشت…من شامگاهیه کسی در میزدم که یه سر بریده همراهشه!
تند سریع بیان کردم:
-سلام مولین پوری.ببخشید…فرانک پایین منتظرمه باید زودتر خودمو بهش برسونم!
مثل برق و باد از کنارش رد شدم و دویدم سمت اتاقی که معمولا هروقت اینجا بودم اوقاتمو اونجا میگذروندم.
یه شلوار جین آبی و یه هودی مشکی پوشیدم.مقنعه ام رو انداختم دور و در عوض کلاه یافتنیم رو سر کردم و بعد هم شال گردنم رو عجولانه و با حداکثر سرعت دور گردنم انداختم و با برداشتن تلفن هممسیرم کف دستپاچه و سریع تند از اتاق بیرون اومدم.
مامان پوری متعجب نگاهم کرد و جویا شد:
-شیلان…کجا با این عجله!؟
دوتا بازوش رو گرفتم و یه ماچ گنده رو صورت زیباش کاشتم و بعد یا عجله به سمت جاکفشی رفتم.خم شدم و کفشهای اسپرتمو بیرون اوردم و هموقت حین پوشیدنشون جواب دادم:
-اول با فرانک میرم بیرون و بعدهم میرم خونشون و آخر شامگاه باخودش برمیگردم.لطفا نگرانم نشو!خداحافظ…
حتی فرصت نکرد باهام خداحافظی بکنه یا حتی حرف بیشتری بزنه یا مثل همیشگی بهم گوشزد بکنه که حتما با مادرم هماهنگ کنم.
خیلی سربع و هن هن کنان از پله هارفتم پایین…
خوشامگاهختانه همچنان پایین تو ماشین منتظرم بودن…
درو باز کردم و پدیدم تو ماشین و درحالی که به سختی نفسم بالا میومد بیان کردم:
-پنج دقیقه که بیشتر نشد!؟ هوم !؟
مجی دست چپش رو بالا آورد و سر انگشت اشاره ی کف دست راستشو زد رو شیشه ساعت و گفت:
-چرا…
پنج دقیقه ۲۷ ثانیه اس…آرمین میخواست ولت کنه و بریم من نذاشتمش
تبسمی سراسر تشکر زدم و اضافه کردم:
-ممنونم مجی…پس فکر کنم بهت بدهکارم!
سرش رو آشکارا خم و راست کرد و اظهار کرد:
-آره تو به من یه بوس بهم بدهکاری!
اگه دلبسته شدی میتونی واسه جبران لطفم بهم لب هم بدی…
چیزای دیگه هم میتونی بدی مثلا…
چشم غره ای بهش رفتم تا دیگه ادامه نده.
آرمین لبخند زد و یه مشت به بازوش زد و گفت:
-ای خوش اشتهای ….
اول بخاطر اون ضربه آخ قد بلندی سر داد اما بعد خندید و بیان کرد:
-شاگردتم الااااغ
عجیب بودن.
چطور میتونستن اینجوری بخندن و بهمدیگه فحش بدن!؟
آرمین ماشین رو روشن کرد و صدای موزیک رو برد بالا.
یه رپ از هیچکس گذاشته بودن و سرخوشانه باهاش همخونی میکردن و میریز خندیدن…
درست قسمت وسط صندلی ها از حرکت ایستادم.و کف دستهامو دو طرف صنقلبی هایی که اونا روش قرار گرفته بودن گذاشتم و پرسیدم:
-الان برنامه چیه!؟
مجتبی یه بسته ادامس موزی از جیب لباسش بیرون آورد.
یکی دهن خودش گذاشت و یکی دهن آرمین و یکی هم سمت من گرفت و بعد هم جواب داد:
-میریم باشگاه…آرمین باید تمرین بکنه! مربی از کف دستش شاکیه!کونشو پاره میکنه اگه امروزگار هم نره!
سرم رو به نشانه ی درک کردن تکون دادم و پوست آدامس رو جدا کردم و گذاشتمش دهنم.
راستش کنار این دوتا آدم متفاوت همچی خوش میگذشت.
حتی باشگاه راهی شدن….
همینکه از در باشگاه حرکت کردیم داخل یه مرد با قد متوسط و صورتی نسبتا خشن که تا قبل از اومدن ما هم مشغول صحبت با دوتا جوون بود با متوجه شدنمون یا بهتره بگم با مشاهده کردن آرمین پا شتابزده کرد سمتون.
فاصله اش که کم شد کف دستکش توی کف دستش رو پرت کرد سمت آرمین و درحالی که دست کم از یه اژدهای وحشی خشمگین نداشت غضب آلود جویا شد:
-هیچ معلومه کدوم گوری هستی!؟ مسابقاتتو شوخی گراهی شدی؟ آرههههه!؟ صبح نمیایی ظهر نمیایی…توی اون مکانیکی لعنتی چه غلطی میکنی که وقت نمیکنی اینجا بیای!؟هااان؟
مجتبی که خودش رو زد به کوچه علی چپ و الکی درو دیوارو چشم دوخت و بعدهم یه جوری خودشو گم و گور کرد اما آرمین با سر خمیده رو به روی مربیش توقف کرده بود و توپ و تشرهاش رو گوش میداد.
عقب عقب راهی شدم چون صلاح دیدم تو اون شرایط نزدیک به اون مرد برآشفته نباشم.
آرمین اما پشت گردن بلند ش رو کف دست کشید و اضافه کرد:
-اینقدر حرص نخور مربی شیرت خشک میشه.
جبران میکنم!
مردی که حالا متوجه شده بودم مربیش هست با حرص نگاهش کرد و بعد دندوناشو با منتهای برآشفتهت روهم سابید و گفت:
-حریفاتو کف دست کم نگیر احمق! اونا یه مشت گنده لات قوی ان که صدرصد مثل تو بجای تمرین وقتشون رو جاهای دیگه نمیگذرونن…
گوش کن آرمین… وای به روزگارگارت اگه پس فردا تو مسابقات به عنوان یه بازنده از رینگ بیای بیرون و هیچ سرمایه گذاری حاضر نشه اسپانسرت بشه!
لباسهاش رو درآورد و با پوشیدن کلاه و کف دستکهشاش راهی شد توی رینگ و با مرد دیگه ای مشغول تمرین شد.
عقب عقب رفتم و کنار مجتبی نشستم.
مشت مشت کشمش و نخود از جیبش درمیاورد و میذاشت دهنش.
وقتی نگاه های من به خودش رو دید مشتش رو به سمتم گحرکت کرد و جویا شد:
-میخوری!؟
با انزجار نگاهی به محتویات توی مشتش انداختم و جواب دادم:
-نه!
عین دخترا کنج لبش رو داد بالا و با عشوه ای ساختگی و صوتیی که عمدا کشیده اش کرده بود و حسابی خنده دارش کرده بود اظهار کرد:
-واااای چه ناناس! باوش! خودم میخورم!
ازش رو برگردوندم و بیصوت لبخند زدم. آدم باحالی بود و من اصلا از اینکه انتخاب کردم کنارشون باشم یا حتی اینکه به عنوان تماشاگر تمرین آرمین تو سالن بمونم هم همچنان احساس پشیمونی نمیکردم!
چند ساعتی رو تمرن کرد و آخرای تم ینش بعداز حرکت کردن کمک مربیش، اومد سمت بندهای اطراف رینگ.
کف دستهاش رو گذاشت رو همون بندهای کلفت و یه جورایی بهشون تکیه داد و هموقت سؤال کرد:
-اهوی دخی …میخوای با من تمرین بکنی!؟
هیجان زده از جا کشیده شدم و با اشاره به خودم پرسیدم:
-من !؟
مجتبی از پشت هلم داد به جلو و گفت:
-به منی که شومبول دارم میخوره دخی باشم!؟ خب باخودته دیگه …بدو بیااا…
به سمت رینگ راهی شد.ریز خندیدم و دنبالش دویدم.میدونم اصلا ادبیات خوبی نداشتن ولی کنارشون به من خوش میگذشت.
از زیر کش ها رد شدم و حرکت کردم روی تشک مخصوص.
مجتبی یه ولاه و یه جفت کف دستکش بهم داد.
از اونجایی که تقریبا آخر وقت بود و جز خودمون کسی توی سالن نبود با خیال راحت کلاه و شال گردنم رو درآوردم و انداختم کنار و کلاه مخصوص بوکس رو سر کردم و کف دستکشهاش رو هم پوشیدم.
مجتبی کنار ایستاد و اضافه کرد:
-اینجاب خودم، خودم رو به عنوان داور انتخاب میکنم…با صوتی سوت من شروع کنین!
قد بلند قد بلند ریز خندیدم و اون دوتا از انگشتهاش رو توی دهنش برد و یه سوت قد بلند زد.
هیچی بلد نبودم.
جلو راهی شدم و خنده کنان یه مشت به شکم آرمین زدم.
حتی یه تکون ساده هم نخورد.
اومد سمتم و کف دستهام رو یالا آورد و تو جای مناسبی از سرم نگهشون داشت و بهم گفت:
-اینجوری گارد بگیر و نزار بهت ضربه بزنن…
کاری که گفت رو انجام دادم و دستام رو بالا نگه داشتم و اونم با بدجنسی یه ضربه شکمم زد.
مجتبی اومد سمتش و بیان کرد؛
-قبول نیست گولش زدی…
حتی یه اون هم رحم نکرد و بد ضربه ای به بدجایی از بدنش زد اونقدر بدجا که کف دستشکهاش رو درآورد و کف دستشو گذاشت وسط پاهاش و اضافه کرد:
-گلاب به روتون! من یه تکه ما میدم خلا و میام…
خندیدم و با کشیدهشدن از روی تشک، با تمام توان به سمت آرمین حمله ور شدم..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن