یقه ام رو ول کرد و بار دیگر به عقب هلم داد تا کمرم رو صاف نگه دارم و تو همون حالت قبلی چنددقیقه پیش بمونم.
بهش خیره شدم.
به این آدمی که فکر کنم اگه پدر و مادرم بدونن باهاش رفت و وارد شد و حشر و نشر دارم حتما بد به خدمتم میرسن برای اینکه آدمی با تیپ شخصیتی آرمین ابداً مورد پسند اونها نیست والبته با این لول و سطح مالی با اینحال من متفاوت ترین حرفی که تو زندگیم میشد بشنوم رو از اون متوجه شده بودم.
از آرمین!
شاید حق با اون باشه من باید از رندگی همونطور که میخوام لذت ببرم و کارایی رو انجام بدم که دوست دارم نه کارایی که بقیه ازم میخوان.
زندگی من یه حیات مرفه و بی زحمت و بی جنب و جوش و بی هیجان بود!
یه زیستن بی روح !
همیشه هرچی تمایل داشتم بهترینش رو داشتم و همیشگی فقط با آدمایی راهی شد و رسید داشتم که خانواده ام تعیین میکردن در شان مون هستن یا نه!
کمپرس یخ رو اینبار رو کبودی صورتش گذاشتم و بعد بیان کردم :
-خب…خب درس بهشدت مهم.پدر و مادرم روی این مورد بسیار حساسن…اونا منو انواع کلاس میفرستن و بهترین اساتید رو برای من استخدام کردن که کنکور رتبه بیارم…اونا قلبشون میخوان من یه پزشک بشم
پوزخندی زد و بیان کرد:
-بچه ای دیگه بچه! یه بچه که دیگران براش مشخص میکنن چیکار کنه کجا بره و چی بخونه…لابد شامگاه هم شیشه شیر میزارن دهنت!؟ هوم !؟ بسیار فاکی!
اخم کردم و گفتم:
-تو حق نداری سبک حیات منو مسخره بکنی!
نیم خیز شد و انگشت اشاره اش رو گذاشت وسط سینه ام و بسیار جدی گفت:
-من هرکاری دلم بخواد میکنم.تو رو هم میکنم! هر کی رو بخوام میکنم!
لبخند زد و بار دیگر نیم خیر شد درحالی که تا همین چندثانیه پیش شامگاهیه به برج زهرمار می موند.گفتم که ! اون اصلا نرمال نبود.
با سگرمه های توی هم اظهار کردم:
-بی ادب!
کنج لبش رو داد بالا و گفت:
– هووووف! تو واقعا یه دختر با ادب حوصله سربری…ادب کیلو چنده!
چند دقیقه ای بدون حرف بهش خیره موندم.لبهامو روهم فشردم و بعداز یکم من من کردن جویا شدم:
-خب مثلا برنامه ی تو الان چیه!؟
بازم سر حوصله شروع به جنبوندن پاهاش کرد و بعد از توی جا آجیلی شیشه ای روی میز یه مشت بادام برداشت و حین خوردنش جواب داد:
-اول میرم باشگاه تمرین چون صبح تو مکانیکی بودم و نتونستم برم…بعدش با مجی میریم کافه بار…بعدش میریم تپه…آره امشامگاه برنامه اینه!
بی هوا جویا شدم:
-میشه منم باهات بیام !؟
نگاهاشو تنگ کرد و با درهم کشیدن ابروهاش نیشخندی زد و گفت:
-چی!؟ با من بیای!؟ نه! مگه بچه بازی! تو برو سر درس و مشقت!
من از حیات بدون هیجان خودم خسته بودم.قلبم اتفاقای متفاوت میخواست.
قلبم یه روند با حال و موج دار میتمایل داشت.
دویدن توی یه مسیر پپچ و خم دار نه یه مسیر صاف و یه کف دست !
دوباره اضافه کردم:
-چراااا !؟ منو دوست خودت بدون.بزار منم همراهت بیام قول میدم مزاحمت نشم!
یکم در ذهنش گذراند و بعد اظهار کرد:
-شرط داره!
سرخوشانه اظهار کردم:
-هرچی باشه قبوله!
انگشتشو زیربینیش کشید و اظهار کرد:
-فعلا این پاهای منو ماساژ بده تا ببینم بعد چی میشه!
سرمو به آرومی چرخوندم و نگاهی به پاهاش انداختم.
منی که خودم ماساژور داشتم اونم از نوع تایلندیش و تو حیاتم کف دست به سیاه و سفید نزدم حالا سخت بود واسم انجام همچین کارایی ولی…اما از اونجایی که بهشدت وسوسه شده بودم همچین چیزایی رو تجربه کنم ناچار گونه اظهار کردم:
-خیلی خب باشه…
از اونجایی که بسیار وسوسه شده بودم همچین چیزایی رو تجربه کنم ناچار گونه گفتم:
-بهشدت خب باشه…
کیسه یخ رو گذاشتم رو نگاهش و ازش تمایل داشتم خودش نگهش داره و بعد رفتم پایین و با از حرکت ایستادن کنار کاناپه شروع کردم به آرومی ماساژ دادن پاهاش…
چند دونه بادام انداخت دهنش و پدسبد:
-بینم بچه سوسول…جواب ننه تو چی میدی!؟ سوسولایی مثل تو نه شب باید تو رخت خواب باشن ما تا دیر وقت بیرونیم!
حین ماساژ دادن پاهاش خیلی تند و قبل از اینکه پشیمون بشه جواب دادم:
-به مولین پوری میگم میرم پیش فرانک و آخرشامگاه هم با آژانش میام خونه .فرانک دوست صمیمیه….
ابروی چپشو بالا انداحت و جویا شد:
-از همون مدل دوستایی که گندای رفیقشو جمع میکنه!؟
تبسم عریضی روی صورت نشوندم و جواب دادم:
-یه جورایی آره… خانوادم بهش اعتماددارن…ما گاهی شبها باهمیم!
سرش رو به معنای فهمیدن تکون داد و مجدداً به خوردن بادمهای توی مشتش ادامه داد و بعد بیان کرد:
-وا کن دهنتو انرژی بفرستم سمتت…
لبخند زدم و دهمنو وا کردم و اون از همون فاصله یه دونه بادام پرت کرد سمت دهنم.نگاهکی زد و گفت:
-نشونه گیری رو حال کردی!
بازم ریز خندیدم.همه چیز آرمین باحال بود.
اون کیوت و بامزه بود بدون اینکه واقعا تلاشی برای بامزه بودن انجام بده.
حتی در ظاهر یه پسر خشن لات بود که بخاطر زور بازوش کسی جرات نمیکنه خیلی بهش نزدیک بشه یا واسش شاخ و شونه بکشه ولی از نظر من جالب و عجیب بود!
همینطوری داشتم ماساژشش میدادم که همون موقع در اتاقی که رو به هال باز میشد کنار حرکت کرد و یه پسر خوابالود نسبتا شلخته که همسن و سال خود آرمین بود، تو قاب در نمایان شد و اضافه کرد:
-اههه! باو چقدر حرف میزنین سرم رفت!
وحشت زده هینی گفتم و خودمو کشیدم عقب.
یه نگاه یه آرمین انداختم که بدونم آیا میدونست این آدم تو خونه شون هست یا نه!!
کاملا بیتفاوت بود و همین خونسردی و بیتفاوتیش نشون میداد میدونست این غریبه تو خونه شونه !
دماغشو داد بالا و گفت:
-نترس باو…مگه جن دیدی!
آرمین با خونسردی نیشخندی زد و خطاب به من رنگ پریده اضافه کرد:
-نترس! این مجیه…مجی رفیق منه!
کف دستمو رو دلم گذاشتم و یه نفس عمیق از سر راحتی خیال کشیدم و بعد گفتم:
-نمیشد به من بگی اون اینجاست!؟ شاید من قلبم نخواد وقتی رفیقت اینجاست کنارت باشم!
نیم خیر شد و بیان کرد:
-مجی رفیقمه! هرجا من هستم اون کله گنده هم هست!
اینو بیان کرد و سرش رو برگردوند سمت رفیقش و با تشر پرسید:
-تو این خراب شده جز اتاق شقی جای دیگه ای نیست بری اونجا بکپی!
از قاب در اومد بیرون و یه راست راهی شد سمت آشپزخونه و همزمان در یخچال رو باز کرد و بطری آب رو بیرون و آورد و جواب داد:
-تخت شقی نرم تره…خب من دیگه به اندازه کافی خوابیدم…برنامه چیه!؟
آرمین از روی کاناپه اومد پایین.گردنش رو چپ و راست کرد و جواب داد:
-میرم باشگاه!مربی عصبیه .صبح بخاطر مکانیکی نتونستم برم تمرین…
من اونجا فقط یه تماشاگر بودم.بطری رو پرت کرد تو یخچال و بعد اومد بیرون.
پشت کف دستشو رو دهن خیس آبش کشید و با اشاره به من سؤال کرد:
-این اخی کیه!؟ هوممم…
آرمین کشیدهشد.کف دستشو به سمت من دراز کرد و گفت:
-ها راستی..مجی این شیلوئہ…یه دختر بچه ی ناناسه که قلبش میخواد یکم با ما باشه…
نگاهی به مجتبی که آرمین معمولا مجی آواش میزد انداختم و بعد بیان کردم:
-نه…شیلان.من شیلانم!
سرش رو تکون داد و اظهار کرد:
-آهان باشه…شیلو…یادم می مونه!
خدایااا…این که از رفیقش عجیبتر بود.بااینکه خودم با زبون خودم بهش گفتم اسمم شیلانه ولی بازهم عین آرمین میگفت شیلو!
اخم کردم و بیان کردم:
-شیلان!
موهاشو خاروند و گف:
-شیلو دیگه..گفتم که یادم می مونه!
دیدهامو بازو بسته کردم و با کلافگی نفسم رو بیرون فرستادم!
چقدر حرص دربیار بودن این دو تا رفیق!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن