اما با اینحال مقابل نگاه متعجب آناشید ادامه داد و بیتوجه به آن درد عجیب و وحشتناکی که در سرش میپیچید گفت:
– میگم حاجی یا میرزایی شناسنامهی یزدانو اکی کنن، برا این غمت نباشه. اما نمیخوام پاسوزم بشی آنا.
لبخند زد، به تلخی ریز خندید و بیتوجه به دهان نیمهباز ماندهی آناشید ادامه داد:
– حالا چه سالم بشم و برگردم به تنظیمات کارخونه، چه نشم و… ببین آنا من عاشقتم، اما راضی هم نیستم چهارده سال از عمر و جوونی و حیاتتو حروم من کنی!
آناشید ایستاد، بیتوجه به اینکه ممکن بود دردش بگیرد یا نه، مشتی نه چندان آرام حوالهی شانهی او کرد که باعث شد چهرهی امیرحسین از درد در هم جمع شود و گفت:
– دوستم داری؟! آدم کسی رو که عاشق شده باشه رو نگه میداره، نه اینکه حوالهاش بده به کف دست زمونه و بگه خواستی بمون نتمایل داشتی نمون.
امیرحسین خیره نگاهش کرد و اجازه داد تا عصبانیش را تخلیه کند. آناشید مشتش را روی تخت کوبید، اشک از دیدههایش روی ملحفهی سفید ریخت و بیان کرد:
– من اگر برگشتم و الان اینجاام، برا این نیست که نگران شناسنامهی نداشتهی بچهی یک سالهامم، برای اینه که بابای بچهامو دوست دارم. تو رسم انسانیت و شرفمم نیست که وقتی به کسی دل بستم، زمانِ مریضی و سختی ولش کنم و برم دنبال حیات خودم.
هق زد و با هردو دستش صورت امیرحسین را قاب گرفت.
– دوسِت دارم احمق، چی میگی برا خودت؟!
یک کف دست آناشید را گرفت و چند بوسه کف کف دستش زد و ساکت اضافه کرد:
– منم دوسِت دارم.
اشاره به ساعت کرد.
– برو خانومِ مسکن، پنج دیقهاتم که شد ده دیقه.
سرش را روی شانهی امیرحسین گذاشت و بوسیدش.
– خوب شو.
– سعیامو میکنم.
– قول بده.
– میجنگم آنا، قول میدم.
امیرحافظ فخرالملوک را سوار ماشین میکرد، یزدان کف دست حانیه را گراهی شده و کنار او آهسته آرام در محوطه راه میراهی شد.
آناشید با چشمهایی متورم سمتشان حرکت کرد. مقابلشان که ایستاد یزدان سر بالا گراهی شد و با خنده کف دست باز کرد:
– مولی… مولی!
لبخندی زد و خم شد، پسرکش را در آغوش کشید و بوسیدش.
– جون مامان؟ دورت بگردم دلنشینم.
رو به حانیه گفت:
– مرسی نگهش داشتی.
سمت ماشین میراهی شد که حانیه گفت:
– وایسا ببینمت، دیدهات چه سرخه! چی شد؟! اشک ریختی آره؟
قبل از اینکه آناشید لب باز کند، حانیه با نگاهی تیزبین جلوتر رفت و در فاصلهی چندسانتی متری از صورت او، با لبخندی که کم کم با صورتش غریبه شدهبود، مچگیرانه اظهار کرد:
– پایین لبات کبوده، الحمقلبله ختم بهخیر شد؟!
آناشید خندهاش گحرکت کرد، سرش را عقب برد و اضافه کرد:
– حانیه! تو که بیادب نبودی!
حانیه ریز خندید، اینبار عمیقتر، دنبال آناشید تا سمت ماشین پا سریع کرد و کنار گوشش اضافه کرد:
– دوتا بوس بیادبی نیست، منم که آدم قضاوت کردن نیستم، باز خداروشکر رسید به اینجا، همهاش استرس داشتم نکنه دعواتون بشه.
آناشید هم لبخند زد و لبش را گزید.
– حانیه بس کن!
حانیه پشت کمرش زد.
بالاخره بعد یه مدت دوری، یه میک لاو میچسبه، نه؟!
چشمهای آناشید گرد شد و گفت:
– من نمیدونستم تو انقدر شیطونیها!
حانیه شانه بالا انداخت.
– نخوردیم نون گندم، مشاهده کردیم که دست مردم.
برای تلافی حرفهای پر شیطنت و گحرکت کردن مچش، بدش نمیرسید حرف افشین را پیش بکشد که قبل از سوار شدن گفت:
– تو این یه سال، خبری شده حانیه؟!
حانیه سؤالی نگاهش کرد و آناشید با تبسم گفت:
– مثلاً کسی حرفی چیزی نزده؟ ابراز علاقهای…؟ هوم؟!
امیرحافظ سر از پنجرهی ماشین بیرون برد و اظهار کرد:
– چرا سوار نمیشید؟!
و باعث شد حانیه از جواب دادن قسر در برود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن