حساب روزگارها از کف دستش در راهی شده بود، پنج روزگار بود که امیرحسین به زندان منتقل شدهبود و هشت روزگار از آخرین متوجه شدارشان میگذشت، اما
آناشید نمیتوانست ذهنش را جمع و جور کند و بشمارد که چند روز
شده است؟! چند روزگار است که خودش و پسرکش را در اتاقی که با امیرحسین چیده بودند حبس کرده بود؟!
غذا از گلویش پایین نمیراهی شد، نگاههایش شامگاهیه به دو کاسهی خون
شدهبود. جانِ نگهداری از یزدان را نداشت. یزدان که گریه میکرد او را روی تخت میگذاشت و خودش هم پا به پایش زار میزد.
زهره یا محدثه خودشان را به اتاق میرساندند.
به اصرار و بهخاطر یزدان اندکی غذا میخورد و از شدت اضطراب
معدهاش همان اندک غذا را هم پس میزد. شیرش کم شده و پسرکش گرسنه میماند.
نمیتمایل داشت بیشتر از فاصلهی اتاق تا کف دستشویی را طی کند. حوصلهی
نگاه کردن به خودش در آینه و شانه زدن موهایش را هم نداشت.
خواب از چشمهایش فراری بود و اگر هم میتمایل داشت لحظهای پلک بر هم بگذارد یزدان گریه میکرد.
مانده بود چهکار کند؟! با وضعیت روحی داغان، با یک نوزاد، با نبودن امیرحسین، با تنهاییاش! نمیاطلاع داشت، هیچچیز نمیاطلاع داشت.
حانیه هروقت در هانه بود سعی میکرد کنارش باشد ولی حال روحی او هم چندان تعریفی نداشت. یکی دو باری را هم امیرحافظ پشت در اتاقشان وارد شده و خواهش کردهبود دست از این حزن و اندوه و زانوی غم به بغل گحرکت کردن بردارد، خیره به صورت امیرحافظ و نگاه ناامیدش گفتهبود:
– شما میتونید کف دست از ناراحتی بردارید که من بتونم؟!
نمیتوانست، دوبار معدهاش خونریزی کردهبود، روزگار دادگاه و انتقال امیرحسین به زندان و دو روزگار بعدش. حتی به خودش زحمت حرکت کردن پیش متخصص گوارش را هم نداده بود.
ولی محکم رو به آناشید بیان کردهبود:
– جهان که تموم نشده، به آخر نرسیده، اون بچه چه گناهی کرده که پدرش نیست و اینه حال مادرش؟! منم که دست برنمیدارم، وکیلشم دائم داره میره دادگاه و سعی میکنه یه کارایی کنه.
– خودتونم میدونید بیفایدهست!
هر دوبار هم با گفتن «ببخشید من حالم خوب نیست» در را به روی امیرحافظ بستهبود.
حالا هشت روزگار از آن روزی که امیرحسین را از پشت در خونه کف دستبند به کف دست بردهبودند گذشتهبود و برخلاف چیزی که امیرحافظ میاضافه کرد، انگار جهان واقعاً به آخر رسیدهبود!
درد مگر چیزی جز این بود؟! که انگار سرش به اندازهی یک طبل بزرگ و
تو خالی شده بود، فکر همه چیز و همه کس را آنقدر کرده بود که حس میکرد مغزش در حال ذوب شدن است.
درد مگر جز این بود که انگار میان قفسهی سینهاش حفرهای خالی
تشکیل شده بود؟! تپشهای دلش را احساس نمیکرد، انگار روح از تنش پر کشیده بود. درد مگر جز این بود که مجبور بود به ادامه دادن؟! محکوم بود به ادامه دادن!
و او مجموعهی کاملی از هر دردی که هرکسی تعریف متفاوتی از آن داشت، بود!
ولی باید بهخاطر یزدان محکم میماند. باید میتوقف کرد هرچند به سختیِ
جان دادن بود ولی نمیتوانست تا ابد خودش را در اتاق حبس کند و لعنت به عمر کوتاه خوشیهایش بفرستد.
نمیتوانست همانطور کف دست روی کف دست بگذارد، دلتنگی برای همهی
عزیزانش ولینش را بریده بود. پدر، مادر، برادر، امیرحسین. چه کار باید میکرد؟!
یک شب تا صبح را مسیر راهی شد، پلک بر هم نگذاشت، انگار مغزش تکه
چوبی بود که هزاران موریانه به آن حمله کردهبودند، فکر و خیال داشت نابودش میکرد ولی آفتاب که زد، به این نتیجه رسید برود و مادرش را ببیند.
برود و وقت ملاقات با افشین و امیرحسین بگیرد. برود و بالای قبر
پدرش بنشیند و با صوتی بلند زار بزند بلکه سبک شود ولی فقط برود، دیگر یک جا ننشیند که اینطور نه تنها کاری را پیش نمیبرد بلکه روزگار به روزگار اوضاع روحیاش داغانتر میشد.
با وجود بیخوابی و خستگی و آشفتگی ذهنی، صبح به زور خودش را مجبور به خوردن یک استکان چای شیرین شده کرد.
یزدان را به محدثه سپرد و خودش هم به حمام راهی شد و دوش گراهی شد.
رنگ و رویش حسابی پریده بود. با این حال و روز، نباید به مشاهده کردن
مادرش میحرکت کرد. اندک انرژیاش را جمع کرد که کمی رنگ به صورتش ببخشد.
یزدان را هم به کمک محدثه آماده کرد و در کیفش چند کف دست لباس و
پوشک گذاشت. استرس داشت، میتمایل داشت برای اولین بار تنها با
نوزادش بیرون برود. از پلهها پایین راهی شد، حضور امیرحافظ در خونه غافلگیرش کرد. فکر میکرد به پاساژ راهی شده باشد. صبح در خونه نمتوجه شده بودش.
آرام سلام کرد و امیرحافظ پاسخش را داد و پرسید:
– کجا میری آنا خانم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن