حانیه میتمایل داشت روی صنقلبی پشتی کنار آناشید بنشیند ولی امیرحسین در جلویی ماشین را برایش باز کرد و بیان کرد:
– خودم پیشش میشینم.
آناشید انتظار وارد شدن امیرحافظ را نداشت، ساکت و معذب شده کنار گوش امیرحسین گفت:
– کاش خودمون میراهی شدیم.
منظور آناشید را درک کرد، کف دست دور تنش پیچاند و بیان کرد:
– خجالت میکشی؟!
لب به دندان کشید و خیره به صورت امیرحسین ماند و زمزمهوار جواب داد:
– راستش آره.
استرس و اضطراب داشت نفس امیرحسین را میگحرکت کرد ولی تبسم زد و پیشانی او را بوسید.
– خب نکش، من پیشتم آنا جان.
سرش را به قفسهی سینهی امیرحسین تکیه داد. نگاه بست و عطر تنش را بلعید. با دست راست آرام کمر آناشید را نوازش میکرد و با کف دست دیگرش سفت و محکم کف دست آناشید را نگه داشتهبود. انگار میخواست از تمام لحظات کنار او بودن نهایت استفاده را ببرد!
شاید میخواست برای روزگارهای احتمالی نبودنش به قدر کافی خاطرات خوش از لطافت دستهای آناشید و صوتی نفسهایش در ذهن و قلبش ذخیره کند.
آناشید لرزش صدایش وقتی که میجویا شد «خیلی درد داری؟! بچه خوبه؟» را به حساب نگرانی گذاشت، نه بغض مردانهای که پا بیخ گلویش گذاشتهبود.
– درد دارم ولی زیاد نه، بیشتر ترسیدم.
سرش را روی شانهی امیرحسین جابهجا کرد و با خودش در ذهنش گذراند اگر امیرحسین در آن لحظه کنارش نبود چه؟ بودن او بزرگترین قلبگرمیاش بود. حس گرمای کف دستان مردانهی امیرحسین روی پوست کف دستش، تا حدودی میتوانست از غم نبودن خانوادهاش بکاهد.
امیرحافظ با حداکثر سرعت میراند تا زودتر به بیمارستان برسند، ناگهان ماشین در کف دستانداز افتاد و آناشید از درد شمشاهده کردی که باز هم در کمرش پیچید هین کشیدهی کشید.
امیرحافظ تا آن لحظه از داخل آینه نگاهشان نکردهبود، ولی با صدای آناشید هر سه مضطرب نگاهش کردند و نگاه امیرحافظ هم به آناشید که در آغوش بردارش بود افتاد.
فوراً نگاه گرفت و لب زد:
– شرمنده، دستاندازو ندیدم، خوبی آنا خانم؟!
آرام جواب داد:
– چیزی نیست، بله خوبم.
امیرحسین پرسید:
– بچه خوبه آنا؟! درست تکون میخوره دیگه؟! ها؟!
و باز هم نگاه امیرحافظ از آینه روی آن دو سُر خورد.
#part422
آنــــــاشــــــــید
حس عجیبی داشت، رویا و زیستن خودش نقش بر آب شدهبود و حالا… نمیدانست، گیجتر از آن بود که بتواند حسش را تشخیص دهد! حسرت بود؟ حسادت بود؟ تهی شدن بود؟ درماندگی بود؟ غم یا خوشحالی بود؟! نمیخبر داشت، هیچچیز نمیاطلاع داشت.
در جواب امیرحسین با مضطربی جواب داد:
– امیدوارم خوب باشه راستش، یه کم تکوناش…
دیدههای امیرحسین گرد شد.
– چی شده؟!
حانیه هم هراسان نگاه به دهان او دوخته بود.
آناشید کف دست زیر چشم کشید و اشکهایش را پاک کرد.
– حرکتش کم شده، شاید… شاید اضطراب من روش تأثیر گذاشته.
امیرحافظ سرعتش را بیشتر کرد.
کمی بعد به بیمارستان رسیده بودند.
امیرحافظ زودتر پیاده شد و امیرحسین را خطاب قرار داد.
– تو پیشش بمون من میرم ویلچر بگیرم و بپرسم کدوم طبقه بریم، آنا خانم مسیر نیاد بهتره.
سر تکان داد و پیاده شد، در ماشین را باز کرد و تکیه زده به آن خیرهی آناشید ماند.
دیده از او برنمیداشت.
حانیه پیاده شد و احساس کرد باید تنهایشان بگذارد که اظهار کرد:
– برم از بوفه یه اسپرسو بگیرم که انرژی داشته باشم، داداش توام میخوری؟
سرش را به نشانهی نه بالا انداخت.
وقتی رفت آناشید آهسته جویا شد:
– مطمئنی فقط دلواپس حال من و بچهای امیرحسین؟
امیرحسین مقابلش خم شد، هر دو کف دست او را در کف دست گراهی شد و پشتشان را بوسید.
بعد هم لبهایش را عمیق پشت پلک آناشید گذاشت و همانجا زمزمهوار سؤال کرد:
– چرا درمورد اسمش حرف نزدیم آنا؟
بغضی شده صوتیش لرزید و با وجود همهی احساسات بدی که داشت لبخند زد و بیان کرد:
– نمیدونم، تو چه اسمی دوست داری؟!
فاصله گحرکت کرد و خیره در نگاه معصومانهی آناشید جواب داد:
– هر اسمی که مولین پسرم عاشق شده باشه.
گاهی مثل آن لحظه، چنان قلبگرم میشد و علیرغم همهی مشکلات در ثانیه احساس خوشامگاهختی میکرد، که میترسید! از چشم شور و بخیل سرنوشت میوحشت کرد، وحشت داشت که نکند باز همهچیز کنفیکون شود!
– ناظهار کردی آنا، تو چه اسمی دوست داری روش بذاریم؟ انتخاب اسم بعد از این همه سختی حق مادره.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن