قبل از اینکه چیزی بگوید امیرحافظ با ویلچر کنارشان آمدهبود.
– بیان کردن بره بلوک زایمان، کارای بستریاش انجام بشه، دکترش توی جادهه.
حانیه قهوهی داغ را سر کشید و لیوان کوچک کاغذیاش را در سطل زباله انداخت. بهسرعت خودش را به امیرحسین رساند که داشت کمک میکرد آناشید پیاده شود و روی ویلچر بنشیند.
یک جهان مضطربیِ خانه کرده در نگاه امیرحسین باعث شد دست روی بازویش بگذارد و بگوید:
– داداش ما کنارتونیم، درسته اظهار کردم من تجربه ندارم و یهکم کف دستپاچه شدم ولی حواسم به آنا هست، توام سعی کن یه کم آروم باشی.
ویلچر را هول داد و کمی کنج لبهایش بالا راهی شد.
– آرومم.
اما نبود، درونش طوفانی برپا بود که فقط خودش میدانست و بس.
امیرحافظ آوایش زد و گفت:
– حسین؟ یه لحظه بیا لطفاً.
ویلچر را به حانیه سپرد و سمت امیرحافظ که کنار ماشین مانده بود، برگشت.
سؤالی نگاهش کرد و او کارت عابربانکی را در جیب پیراهن مشکی امیرحسین انداخت و اضافه کرد:
– رمزش چهارتا دوئه، من اینجا میمونم، کاری داشتی زنگ بزن.
قدردان به او نگاه کرد و «ممنون» را به ساکتترین حالت ممکن زمزمه کرد.
پشت در بخش زایمان ایستادند، زنگ زدند و کمی بعد پرستاری به استقبالشان آمد و رو به حانیه گفت:
– عزیزم هممسیر الان نمیتونن داخل بیان، انشاالله بعد از بیرون اومدن مامانی از اتاق عمل صداتون میزنم.
و با رویی باز و خندان جویا شد:
– شما بابای کوچولومون هستید دیگه؟!
امیرحسین سر تکان داد.
– بله.
– خب شما هم همجاده مامان خوشگلمون تشریف بیارید داخل که مدارکتون رو بمشاهده کرد، یه سری فرم هم هست که باید امضاشون کنید.
جلوتر راهی شد و بلندتر پرسید:
– مولین قشنگه خلاصه پرونده و مدارک شناساییتون هممسیرتونه دیگه؟!
آناشید کف دستهای سردش را در هم قلاب کرد، سر بالا گراهی شد و نگاهش با نگاه با نگاه امیرحسین در هم تلاقی کرد.
عمل سزارین نیاز به امضای همسر داشت و همجاده داشتن شماسنامه!
شناسنامههایشان هممسیرشان نبود، اگر هم بود فرقی نمیکرد! صفحهی
دومش سفید بود و حتی صیغهنامه هم نداششتابزده، ترس و قلبهرهشان بیش از دقایق قبل شدهبود!
از طی کردن مراحل اداری بیزار بود، از اینکه مجبور شدهبود آناشید را تنها بگذارد و به این طرف و آن طرف پاس داده شود و به دروغ بگوید صیغهنامه دارند و حالا همراهشان نیست متنفر بود. آناشید باید زودتر به اتاق عمل میرفت و امیرحسین گیج و درمانده از یک طبقه به طبقهی دیگر در راهی شد و وارد شد بود.
وقتی پرستار ساک بزرگ سرمهای را روی پاهایش گذاشت و با تبسم اضافه کرد:
– بریم آمادهات کنیم که خانم دکتر نهاوندی نزدیک بیمارستانه.
دلش شتابزدهتر تپید. تمام تنش از احساس ترس یخ کردهبود. احساس کرد بیشتر از هر زمان دیگری تنهاست! نگاهش به در بود و منتظر امیرحسین.
پرستار متوجه اضطرابش شد که کمکش کرد روی تخت بنشیند. خودش هم کنارش نشست و همانطور که وسایلی که برای آماده کردن آناشید لازم داشت را روی میز فلزی کنار تخت میگذاشت گفت:
– من اهل فضاما کردن نیستم، ولی متوجه شدم که عقد نکرمشاهده کرد، از این ترسیدی؟!
انگار منتظر یک کلمه بود تا بهانهای داشتهباشد برای زیر گریه زدن.
سرش را تکان داد.
– آ…آره.
– هیش! دختر خوب، گریه و ترس نداره که. صیغهنامه که داری، درست میشه، کیسه آبت پاره شده نمیتونن جلوی عمل رو بگیرن که.
سکوت کرد و سرش را پایین انداخت.
– خب، همهچی درست میشه، الان باید به فکر بچهات باشی که نهایتاً تا یکی دو ساعت دیگه توی بغلته.
بدون آنکه بداند چرا، دلش برای فرزندشان میسوخت، از اینکه آن طفل معصوم هم در آن بحبوحه میخواست شریک روزگارهای نابهسامان زندگیشان شود، قلبش در هم مچاله میشد.
ولی در قلبش گفت “خدایا توکل و امیدم به توئه، خودت یهطوری همهچیزو درست کن. نذار بچهام از لحظهی تولدش سختی بکشه.”
یکی از پرستارها چند تقه به در اتاق زد و پرستار همجاده آناشید را صوت زد و بیان کرد:
– مهتاب جان خانم دکتر نهاوندی اومدن، بیان کردن بهسرعت کارهای اتاق عمل رو درست کنن. مامانی هم لباساشو عوض کنه و سوند و آنژیوکتش رو وصل کن که اتاق عمل آمادهست، بیا اینم لِیبلهای مادر و بچه.
و دستبند نوار مشخصات آناشید را به کف دست پرستار دیگر داد.
نگاهکی هم به آناشید زد و با خنده اضافه کرد:
– خانم دکتر اومده پارتیتون شدهها، وگرنه این بخش اداری بیمارستان یه کم گیره.
اشکش چکید، منتها اینبار از سر شوق.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن