بزرگتر شدن جنینی که در بطنش رشد میکرد را، با پوست و گوشت و استخوانش لمس میکرد.
حرکات پسرکش بیشتر شدهبود و با هر چرخش و ضربهاش، قلب آناشید را پیشاپیش تنگتر میکرد.
طبیعتاً باید از حرکات او ذوقزده میشد اما هراس وابستگی، مانع شور و شوقش بود.
در بیست روزی که از بیمارستان ترخیص شدهبود، باز هم محبوس در اتاق، تنها از پشت شیشه باغ را تماشا میکرد و رنگ آسمان را میدید.
بیست روزگار از ترخیصش گذشتهبود و جز همان روزگار اولی که بازگشته و رفتار چندان خوشی از فخرالملوک و شیما و زهره نمتوجه شدهبود، با کس دیگری رو در رو نشدهبود.
امیرحافظ از طریق حانیه جویای حالش میشد و هردو همچنان اصرار به حفظ فاصلهی ایجاد شده داششتابزده.
روزگاری که ترخیص شد و به خانه برگشت، آوای پر از بغض و غضب حانیه را شنید که در اتاق کناری خطاب به امیرحافظ اظهار کرده بود:
– میدونی داداش، شیما نه دو هفته، نه دو روز که اگر دو ساعت بیمارستان بستری میشد، وقتی میاومد خونه، جلوی پاش گوسفند قربونی میکردی که دفع بلا کنی اما حالا… آناشید مادرِ بچهی داداشمونه، گوسفند پیشکش، خون یه مرغو میریختی زمین چیزی از داراییات کم میشد؟! میدونی خطر از بیخ گوش خودش و بچهاش گذشته و…
امیرحافظ توپیده بود:
– تو میدونی کاری نکردم که طلبکار اومدی بیخ خِر منو چسبیدی؟!
و آخرین چیزی که آناشید میتمایل داشت، بحث میان آن دو، بهخاطر او بود. به اندازهی کافی احساس عذاب وجدان بابت اتفاقات پیش آمده را داشت و با قلبیل و بی قلبیل خودش را مقصر میدانست. نمیمیل داشت بیش از این در خانوادهی کُهبُد مقصر باشد.
طی آن بیست روز، تقریباً همهی شامگاهها از پنجره، شاهد پچپچهای امیرحافظ و حانیه بود و حدس اینکه موضوع صحبتشان کیست، سخت نبود، ولی علیرغم تمایل داشتهاش، نمیخواست بپرسد چه خبر تازهای از او شده؟! او که هر چه بیشتر میگذشت خاطرات کوتاهش بیشتر رنگ میگحرکت کرد و انگار حتی جنینش هم مشتاق دیدار بود.
#part279
آنــــــاشــــــــید
دلش به اندازهی غروب بارانی آخرین روزگار فروردین گحرکت کردهبود. دلش بیتاب میزد و دیدهش به آسمانی بود که از صبح، خورشید پشت ابرهایش پنهان ماندهبود.
جنینش کنج شکمش خودش را مچاله کردهبود، کف دست پشت کمر گذاشت و با احساس خشکی کمر و رانها و زانوهایش، به سختی از حرکت ایستاد و چند قدم کوتاه را تا پشت پنجره رفت.
باران مثل شلاق به شیشه میخورد.
صورتش از درد در هم مچاله شد و دستش را روی شکمش کشید و زمزمه کرد:
– پسر گلم، عسلیِ من، مولین دردش گحرکت کرد. یه کم خودتو شُل کن کوچولوم.
کف دست روی شیشه گذاشت و خیرهی برگ درختها شد که بر اثر شدت باد و باران تکان میخوردند. باغچه از وقتی که او پا به آن منزل گذاشتهبود تا به حال، در رنگی رنگیترین حالت ممکنش بود.
لبخندی زد و گوش که تیز کرد، انگار میان آوای ضربات باران که به شیشه میخورد، صدای ضربه خوردن به در آهنی کوچک هم گوش داده میشد.
به عموفضلی که چتر روی سر گرفته و از خانهاش سمت در میدوید خیره شد و مطمئن شد آوای در میآید.
پسرش در شکمش تکان خورد و بدون اینکه بداند چرا، مضطرب شدهبود.
– چه خبره؟ اومدم اومدم، سر آوردی مگه پدر آمرزیده؟ کیه داره میکوبه به در؟
تا رسیدنش به در یک ریز غر زد و در را که باز کرد، چتر از کف دستش افتاد و ناباور خیرهی او ماند.
تلخندی کنج لبش نشست و چال گونهاش نمایان شد و جواب داد:
– زنگ سوخته مثل اینکه، برای همین در زدم. چهطوری پیرمرد؟!
پایان فصل اول
فصل دوم
آنــــــاشــــــــید
عمو فضلی به دیدههایش شک کرد. درست میمتوجه شد؟ خودش بود؟
چتر از کف دستش افتاد و مات مانده نگاهش کرد.
کلاه نقابدار مشکی روی سرش بود ولی به راحتی میشد چند تار سفید شدهی کنار شقیقههایش را مشاهده کرد.
ماسک مشکی روی یک گوشش آویزان بود و همچنان با تبسمی یک طرفه خیرهی صورت شوکزدهی عموفضلی مانده بود.
داشت خوب وارسیاش میکرد، طوری که مطمئن شود خواب نیست و واقعاً خودش است.
خودش بود، خودِ خودش با صورتی که باریکاندامتر از قبل شدهبود.
بلوز یقه اسکی مشکی به تن داشت و شلوار جین همرنگش. ساق نیمبوتهای نه چندان نو روی شلوارش و یک ساک مشکی روی شانهاش بود.
بزاق دهانش را بلعید و سیب آدمش تکان خورد.
اشارهای به لباسهایش کرد و بیان کرد:
– مشتی، جفتمون شدیم موش آب کشیده!
بغض عموفضلی ترکید و او را محکم در آغوش گحرکت کرد و گفت:
– خوش اومدی باباجان، خوش اومدی امیرحسین جان، خوش برگشتی جوون.
خسته ساک را از روی شانهاش زمین گذاشت و دو بندش را میان دستانش گراهی شد.
عموفضلی گیج شده دور خودش چرخید و بیان کرد:
– باورم نمیشه بیدارم، کِی اومدی؟! کجا بودی؟ چرا یه خبر از خودت ندادی؟
بدون اینکه به امیرحسین مهلت بدهد چیزی بگوید با وجود پا درد و کهولت سنش، سمت منزل پا تند کرد و بیان کرد:
– باید به خانوم خبر بدم.
صوتیش زد:
– وایسا پیرمرد، کسی نمیدونه اومدم، مولین و بابا شوکه میشن!
اما انگار نمیگوش داد که دوید و آوا زد:
– خانوم؟ فخرالملوک خانوم؟ مشتلق بده!
امیرحسین با حس سنگینی نگاهی سر بالا گحرکت کرد و قطرات باران که بیرحمانه صورتش را هدف گحرکت کردند، سر پایین انداخته، با نفسی سنگین و پاهایی سنگینتر و خسته برای شروعی دوباره، دنبال عمو فضلی راه افتاد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن