باران میبارید. کیفش را بالای سرش نگه داشت و کف دستش را روی زنگ گذاشت. لب دردناکش را میان دندانهایش گراهی شد. در باز شد و به محض وارد شدنش امیرحافظ را مشاهده کرد که با گامهایی کشیده سمتش میوارد شد.
برافروختگی چهرهاش حتی با فاصله و در نیمه تاریکیِ باغ هم مشخص بود. بر خلاف او، آناشید تنها توانسته بود دو قدم از در فاصله بگیرد و با دیدن امیرحافظ، وحشت کرده، خشکش زده بود!
فاصلهشان که کم شد و امیرحافظ متوجه صورت و وضعیت لباسهای آناشید شد، مات ماند و لب زد:
– چی شده آنا خانوم؟!
یک ساعت قبل ناامید از پیدا کردن آناشید به خونه برگشته بودند، حتی داخل خانه هم نشده بود و تمام مدت را در باغ قدم زدهبود و هرچه عموفضلی دور و برش راهی شده و جویا شدهبود چه شده که اینطور مثل مرغ سر کنده در سرما و هوای بارانی در باغ مانده، چیزی نبیان کرده بود!
شیما با سکوتی سنگین و بی هیچ حرفی در سالن پذیرایی قرار گرفته بود و سؤالهای فخرالملوک که جویا شدهبود:
– چی شده شیما جان؟ دعواتون شده؟ حاج امیرحافظ چرا نمیآد داخل؟ هوا سرده. این دختره کجاست؟
یا بیپاسخ گذاشته و یا جواب سر بالا دادهبود.
منتظر بود تا همهچیز را در وقت مناسبش بیان کند!
قبل از رسیدن آناشید به خانه بود که حانیه از اتاقش بیرون وارد شد، از پلهها سرازیر شد و با دلواپسی بیان کرد:
– خبری از آناشید ندارید؟ گوشیاش خاموشه!
فخرالملوک اخمی کرد، چهره در هم کشید و لب زد:
– نه، حالا هرجا که باشه پیداش میشه. آدم قحط بود توام با این دختره دوست شدی؟!
معترض گفت:
– مامان! مشکل شما باهاش چیه؟ خیلی دختر ماه و نازنینه که!
صدای پوزخند شیما توجه هردوشان را جلب کرد. سرش را تکان داد و اظهار کرد:
– آره واقعاً ماهه!
قبل از اینکه بپرسد منظورش از جملهی پر کنایهاش چیست، صوتی زنگ آیفون کشیده شد.
محدثه دکمه را زد و گفت:
– آناشیده.
حانیه پشت پنجره دوید، پرده را کنار زد و آناشید را دید که ثابت زیر باران توقف کرده و امیرحافظ سمتش پا سریع کرده!
13#part177
حانیه بیتوجه به آوای فخرالملوک که اظهار کرد:
– بارون میآد لباست نازکه، نری بیرون!
از خونه بیرون رفت. حق داشت که تعجب کند، امیرحافظ به هیچ زنی جز او، مادرش و شیما اینطور نزدیک نشدهبود.
هم دلواپس بود و هم کنجکاو.
امیرحافظ قدمی جلوتر حرکت کرد. عصبانی بود، از اینکه بیتوجه به خواهش و تمنای او از مطب بیرون زده و درواقع فرار کردهبود داشت سکته میکرد!
ولی پررنگترین حسش حالا خشمگینت نبود، دلواپسی بود که باعث شد بیتوجه به اینکه در باغ هسسریع و احتمالاً زیر چند نگاه، کف دست بالا برد، سر انگشتانش را ساکت کنج راست پیشانی او کشید و انگشت شستش گوشهی زخمی لبش را لمس کرد.
آناشید دیده بست و نفس در سینهی امیرحافظ با مشاهده کردن او در آن وضعیت، گره خورد.
آناشید به التماس افتاد:
– حاج آقا درست نیست… لطفاً برید کنار! عموفضلی و حانیه دارن نگاهمون میکنن!
با ابروهایی که گرهی خوردهبودند، نگاهش کرد، دست مشت کرد. سری به چپ و راست تکان داد و نفسش را سنگین از سینه بیرون راند.
نهایت سعی و تلاشش را به کار گرفته بود تا آرام باشد، تا صوتی داد و فریادش بالا نرود.
برای تخلیهی عصبانیت و دل آشوبهاش، کف دست مشت شدهاش را به کف کف دست دیگرش کوبید.
یک بار، دوبار، سه بار و در نهایت نتوانست صوتیش را پایین نگه دارد.
– منِ لامصب صدات نکردم؟ نبیان کردم وایسا؟ با شما نبودم نه؟ دست برا تاکسی بلند کردی و گفتی دربست؟
درحالیکه حس میکرد هر آن ممکن است یکی از رگهای درون سرش پاره شود دندان بر هم سایید.
– دربست گرفتی و کجا رفتی که اینه حال و روزت؟
اشارهای به صورت و لباسهایش کرد.
– کجا رفتی که اینه وضع صورت و لباسات؟
تنها آوایی که از آناشید میمتوجه شد، صوتی بر هم خوردن دندانهایش بود و بس.
مجدداً پرسید:
– کجا بودی؟ میدونی هزار بار به اون گوشی کوفتیات زنگ زدم؟ چرا جواب ندادی؟ چرا بعدش خاموش کردی؟!
باز هم لرزید، از ترسِ خشمِ مردی که تا این حد برافروخته بود! از سرما و خیسی لباسهایش.
امیرحافظ داد زد:
– جواب منو بده، مگه باهات حرف نمیزنم آنا؟!
اامان بار بود که نامش را بدون «خانم» خواندهبود. آناشید قدمی عقب راهی شد، ترس خانه کرده در نگاههای خیس از اشک و مظلومش آنقدر زیاد بود که امیرحافظ کف دست جلو برد، بازویش را گحرکت کرد، نفسش را لرزان از سینهاش بیرون داد و ملایم و خفه لب زد:
– ولم کنید! نباید… نباید برمیگشتم…
امیرحافظ پلک بست، کف دستی به صورتش کشید.
دخترک را ترساندهبود و داشت به خودش لعن و نفرین میفرستاد.
– نترس، نترس ببخشید عصبی بودم، وحشت کرده بودم بلایی سرت اومده باشه.
آناشید کف دست مقابل دهانش گذاشت و سعی کرد با دست دیگرش او را پس بزند.
هق زد.
– برید کنار حاج آقا.
دو کف دستش را به نشانی تسلیم بالا گرفت.
– باشه، باشه آنا خانوم، ببخشید، ببین بهت دست نمیزنم، اما نترس دیگه آوامو بالا نمیبرم، قول میدم.
صورتش را با کف دستهایش پوشاند، زار زد.
حانیه حالا با اندک فاصلهای پشت سر امیرحافظ بود. آوای بالا رفتهی امیرحافظ شوکهاش کردهبود.
در آن لحظات آنقدر خودش را بیپناه و وحشت کرده یافتهبود که بیفکر هرچه در سرش بود را میان گریه به زبان آورد.
کف دست از روی صورتش برنداشتهبود، آوایش خفه به گوش میرسید ولی یک به یک کلماتش دل امیرحافظ را سوزاند.
– ترسیدم حاج آقا، توی مطب…
هق زد و ناله کرد:
– من که اضافه کردم آوارِ روی زندگیتونم، من که بیان کرده بودم زودتر همه چیزو بگید، من که ازتون خواهش کردم بذارید برم. حاج آقا به خدا قسم، به جون داداشم من نمیخواستم… نمیمیل داشتم اینجوری بشه. من… من خودم میدونم الان که شیماخانوم حاملهست… حاج آقا من و بچهام اضافیایم… میدونم میدونم… ببخشید حاج آقا من… من مزاحمم…
حامیه شوکه پچ زد:
– داداش! شیما حاملهست؟!
جلوتر حرکت کرد. کف دست سر شانهی امیرحافظ گذاشت و تکانش داد.
– داداش با آناشید چه نسبتی داری؟! بینتون چیه؟!
کف دست مشت کرد و چشم بست و لب زد:
– زنمه!
**
بچه ها تو این شامگاهها بین ارزوهای دلنشینتون اگه یادتون موند منو هم دعا کنید مرسی ❤️🌹🌹
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن