پنجشنبه بود و از سر مزار پدرش برمیگشسریع. امیرحافظ مسیر بهشت زهرا تا منزل را با سرعتی بیش از همیشگی میراند.
مادرش جلو کنارش بود، شیما و حانیه هم روی صنقلبی عقب نشستهبودند.
سرعتش آنقدر زیاد بود که مادرش ترسیده بیان کرد:
– حاجی آروم برو، چه خبره مادر؟
نگاهی به ساعت انداخت و جواب داد:
– باید برم جایی، کار دارم؟
شیما جویا شد:
– کجا میخوای بری حافظ؟! منم میآم باهات.
از آینه نگاهی به صورت همسرش انداخت.
– نه خودم میرم.
– خب کجا میخوای بری؟! نمیشه بگی؟!
– دکتر.
هر سه نفرشان منتظر بودند بیشتر توضیح دهد.
نفسش را بیرون راند و گفت:
– آنا خانوم وقت دکتر داره، باید ببرمش.
شیما ناباور زمزمه کرد:
– عمه! ناضافه کردم؟!
مادرش رو به امیرحافظ اضافه کرد:
– یعنی چی حاجی؟ آخه چه قلبیلی داره این دختری که نمیدونیم کیه و از کجا اومده، بیاد خونهی ما کنگر بخوره و لنگر بندازه، بعد هم خودت بشی راننده و پرستار شخصیاش؟!
– لاالهالاالله! مادر، من که به شما توضیح دادم، من که گفتم این خانوم امانته پیش ما، برادرش از آشناهامه. حالا مریضه یه مدت هواشو داشته باشیم، راه دوری نمیره، ثواب داره.
شیما معترض شد:
– خب قرار نیست شوهر من کف دست هر کس و نا کسی رو بگیره با خودش بیاره بگه بدبخته، مریضه، بیچارهست، بیخانمانه، باید کمکش کنیم که!
آهسته لب زد:
– شیما خانوم.
شیما حرصی رو برگرداند و فخرالملوک بیان کرد:
– اگه اون شامگاه موافقت کردم، برای این بود که شیما مونده بود و از این ماجرا خوشحال بودم، گفتم حالا عیبی نداره اون دخترهام یه گوشهی خونه هست دیگه، ولی حالا که میبینم زنت هم ناراضیه، دلم رضا نیست به موندنش.
حانیه بدون جدا کردن نگاه بیحال و افسردهاش از خیابانها، با صوتیی گراهی شده لب زد:
– دختر خوبیه، حداقل من الان یه نفرو دارم که باهاش حرف بزنم.
امیرحافظ وارد خیابان خودشان شد و اضافه کرد:
– برای آخرین بار میگم، شرایط آنا خانوم خاصه، تا وقتی که لازم باشه پیش ما میمونه، دیگه نمیخوام بحثی در موردش باشه.
گوشیاش را برداشت و با آناشید تماس گحرکت کرد.
مقابل نگاه مبهوت شیما و مادرش اضافه کرد:
– سلام آنا خانوم، لطفاً بیا پایین من ماشینو میآرم داخل تا جلوی ساختمون که تا پارکینگ نیای.
شیما بغ کرده و ساکت پیاده شد و حانیه هم پایین راهی شد. اما فخرالملوک کف دست کف دست کرد و وقتی در ماشین با پسرش تنها شد، کنایه زد:
– قلب نگرون دختری هستی که هفت پشت غریبهست ولی مادرتو زنتو بهخاطرش آزرده میکنی و برات مهم نیست. اونوقت…
مکثی کرد و امیرحافظ منتظر نگاهش کرد.
– اونوقت چی مادر؟!
سرش را به چپ و راست تکان داد.
– سه هفتهست شیما تنگ قلبته و کف دستت بهش نخورده؟!
ابروهای امیرحافظ بالا پرید.
– چیه حاج امیرحافظ؟ چرا همچین نگاه میکنی؟!
کف دستی به ریشهایش کشید، پلک بست و بازدمش را بیرون پس داد.
– مادر، اولاً اینکه این مسئلهایه بین من و شیما، اصلاً کارش درست نبوده که اومده و با شما درموردش حرف زده…
میان حرف او اظهار کرد:
– به من نگه به کی بگه؟! درد و دل کرد طفلی! زنه، جوونه، نیاز داره به شوهرش، به ناز و نوازشش…
خندهای عصبی کرد و اظهار کرد:
– هفت ماه! هفت ماه که دنبالش بودم و حتی جواب زنگهامو نمیداد نیاز نداشت؟ هفت ماه من مثل اسفند روی آتیش بودم، از این دادگاه و دادسرا، پیش مشاور و عجز و التماس که طلاق نگیر، برگرد، یه نیم نگاه بهم ننداخت، حالا احساس نیاز پیدا کرده که میآد و به شما میگه که ما…
حرفش را خورد و کف دستی به پیشانیاش کشید.
– دوماً مادر من، اصلاً این مسئله چه ربطی به آنا خانوم داشت؟!
حرصی جواب داد:
– ربطش اینه که برای همه ننهای برای شیما زنبابا؟!
امیرحافظ جوابی نداد، هرچه میگفت فایده نداشت.
پیاده شد و گفت:
– کمکتون میکنم برید پایین.
عصای مادرش را از پشت ماشین آورد و فخرالملوک سعی کرد کف دست او را پس بزند و با تکیه بر عصایش خودش جاده برود.
– نمیخوام، خودم میرم.
از جایی که توقف کرده بود به داخل خونه مشاهده کرد داشت.
مشاهده کرد که آناشید ملایم سمت در میرسید و شیما محکم به او برخورد کرد!
ترسیده جلوتر از مادرش داخل خونه دوید و رو به آناشید که از درد خم شدهبود نگاه کرد و پرسید:
– چی شد؟!
قدمی جلوتر رفت و حیرتزده پرسید:
– چیکار کردی شیما؟!
شیما اخم کرده نگاهش را میان آناشید که کف دست به دیوار گراهی شده و لبش را به دندان کشیده بود و امیرحافظ که با رنگی پریده سوال سؤال کرده بود «چیکار کردی شیما؟!» جابهجا کرد و گفت:
– وا حافظ! داری لوس بازی در میآره، من کاری نکردم که، فقط خوردم بهش!
امیرحافظ بیتوجه به شیما مقابل آناشید سرش را خم کرد و سؤال کرد:
– چیزی شد؟! جاییات درد گراهی شد؟
راست از حرکت ایستاد. پردهی اشک مشاهده کردش را تار کردهبود.
– سلام حاج آقا، ببخشید. نه خوبم… چیزی نیست.
نگاهی به شیما که همانجا ایستاده و خصمانه به او زل زدهبود انداخت و اظهار کرد:
– من… من سرم گیج رفت، بنده خدا شیما خانوم که کاری نکردن.
شیما پشت چشمی نازک کرد و از آنها فاصله گراهی شد.
امیرحافظ با آوایی ساکتتر اضافه کرد:
– متوجه شدم که بهت تنه زد، چرا میگی کاری نکرد؟
راست توقف کرد و زمزمه کرد:
– عیبی نداره، حق داره، شاید اگر منم جاش بودم…
نگاه سنگین فخرالملوک باعث شد سکوت کند.
جلو راهی شد، سلام و احوالپرسی کرد و پاسخش تنها «علیک سلام» سردی بود.
– وقتی سوار ماشین شدند، امیرحافظ دنده عقب گحرکت کرد تا به در برسد و در همان حین نگاهی به صورت آناشید کرد و گفت:
– نه، اگر جاش بودی چنین کاری نمیکردی.
آوایش لرزید و اضافه کرد:
– شوهرش مراقب یه زن دیگهست.
پوزخندی زد.
– چرا ازش دفاع میکنی؟! نمیفهمم.
سر زیر انداختهبود.
– چراکه اونی که مزاحمه منم. بسیار اندیشیدم حاج آقا، بهتر نیست من برم؟
وارد کوچه شد و سرعتش را بیشتر کرد.
– خب ممنون میشم اگر خیلی فکر نکنی. مثلاً کجا میخوای بری؟! اون خونهای که هفتهی پیش رفتم تحویل صاحبخونتون دادمش؟!
راست میگفت، جایی را نداشت.
امیرحافظ یک کارگر گرفتهبود و در نصف روزگار اسباب و اثاثیهی اندک آنها را جمع کرده و به انبار باغ خارج از شهرش منتقل کرده و خانه را هم تحویل دادهبود.
خاموشیش طولانی شد و امیرحافظ گفت:
– برای بار هزارم میگم، تا وقتی که لازم باشه توی این خونه میمونی، موضوع بارداریات هم با خانواده در جریان میذارم که انقدر نگران تغییر کردنت و یهویی متوجه شدنشون نباشی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن