رمان آناشید پارت ۲۲۶

ناخودآگاه دچار استرس و اضطراب شد. اما ناچار سمت در رفت و قبل از باز کردنش شالش را کمی جلوتر کشید و اخم‌هایش در هم شد.

در را که باز کرد دیدن اسی برایش چندان غیرقابل پیش‌بینی هم نبود، اصلاً انگار حدسش را می‌زد که او پشت در باشد.

اسی با تبسمی دندان‌نما سلام کرد، آناشید عقب‌گرد کرد و خواست در را ببندد که متوجه شد او پایش را میان در گذاشته.

– عه! چرا همچین می‌کنی خانم خانما؟!

مشمئز شده دیده بست و لب زد:

– می‌شه لطف کنید و برید؟!

نچی کرد که اخم‌های آناشید بیش‌تر در هم شد. سر بالا گراهی شد و خیره در چشم‌های او گفت:

– آقای محترم، من واقعاً علاقه‌ای به هم صحبتی با شما ندارم، همین چند روزگار پیش همسرتون هرچیزی که قلبشون می‌تمایل داشت رو نثار من کردن، اون هم بابت دائم سبز شدن شما سر مسیرم.

نایلونی را بالا آورد و انگار اضافه کرده‌های آناشید را نمتوجه شده بود که گفت:

– بیا، متوجه شدم دو سه روزگاره نیومدی خرید، برات چیز میز آوردم.

از داخل گوشت و پوست لبش را جوید و به‌شدت خودش را کنترل کرد که بر سرش جیغ نکشد. نگاهش را به پنیر، کره، شیر، مربا، خامه و شکلات صبحانه و چند بسته چیپس و پفک دوخت و با جدیت لب زد:

– من نخوام لطف شما شامل حالم بشه باید چی‌کار کنم؟!

از حواس پرتی اسی استفاده کرد و دید که پایش را عقب کشیده، در را محکم به رویش بست.

می‌توانست سنگینی نگاه کارگرها را روی خودش احساس کند. تمان تنش گر گحرکت کرده و کف کف دست‌هایش عرق کرده‌بود.

ضربه‌ای محکم به در خورد و صدای اسی را متوجه شد که می‌گفت:

– لیاقت داشته باش دختر جون، حواسم هست چند روزگاره کارگر توی خونه‌ات می‌آد و می‌ره، بذار بشم سایه‌ی سرت که مجبور نباشی با یه بچه‌ی کوچیک خودت یه تنه همه کاری بکنی و یه عالمه مرد توی خونه‌ات باشن و تنها باشی!

دندان بر هم سایید. وقاحت او بی‌نهایت بود. غرید:

– من متأهلم جناب، لطفاً مزاحم نشید. دفعه‌ی دیگه زنگ می‌زنم به پلیس!

آوای خنده‌‌ی اسی را از پشت در متوجه شد.

– به ابوالفضل که دروغ می‌گی، شوهر موهری در کار نیست‌، وا بده دختر. این زمونه پر از گرگه‌ها! خطر داره برات تنها باشی.

طاقت نیاورد و از کوره در رفته صدایش را بالا برد.

– آره، گرگایی امثال تو این جامعه رو برای یکی مثل من کردن جهنم، برو آقا، برو خواهش می‌کنم من حوصله‌ی دردسر ندارم.

* * *

حانیه در ماشین آمبولانس کنارش نشسته‌بود. امیرحافظ دویده بود تا سوار ماشینش شود و پشت آمبولانس سمت بیمارستان به راه بیفتد که ناگهان از شدت درد و سوزش معده خم شده‌بود. افشین دنبالش راهی شد. دست سر شانه‌اش گذاشت‌.

– حالتون خوب نیست؟

چنان نفسش از معده درد بریده‌بود که سوییچ را سمتش گحرکت کرده و گفته‌بود:

– می‌تونی من‌و برسونی بیمارستان؟

سر تکان داد، سوییچ را گرفت و سمت بیمارستان جاده افتادند. حالا دو سه ساعتی می‌شد که فخرالملوک را در CCU بستری کرده‌بودند، معاینه‌های لازم انجام شده و پزشک معالجش اضافه کرده‌بود مجدد سکته کرده! از اصطلاحات پزشکی‌ای که به کار برده بود چندان سر در نیاورده‌بودند ولی حواسشان خوب به آن قسمتی که بیان کرده بود «شرایطشون پایدار نیست، فعلاً کاری از کف دستمون بر نمی‌آد» جمع شده‌بود.

امیرحافظ در محوطه مسیر می‌رفت، هیچ نمی‌خبر داشت باید چه کار کند؟ خواسته بود مادرش را به بیمارستان دیگری انتقال دهند، پاسخ گرفته‌بود «فایده‌ای نداره». حالا او مانده بود و یک جهان سردرگمی‌هایی که هر روز بیش‌تر از روزگار قبل می‌شد.

حانیه آن‌قدر گریه کرده‌بود که نگاه‌هایش به شدت ورم کرده و تنها دو شیار باریک از آن‌ها باقی مانده‌بود. تار می‌مشاهده کرد، تمام تنش به خاطر یک‌جا قرار گرفتن و تکان نخوردن از روی صندلی‌های فلزی درد گحرکت کرده و خشک شده‌بود.

افشین از آب‌سردکن لیوانی آب ریخت، نگاهش را به او دوخت و سمتش حرکت کرد. کف دست دراز کرد.

– بفرمایید.

نگاه‌های متورمش را بالا کشید. صورتش را به‌شدت واضح نمی‌دید اما با این‌حال شامگاهاهتش به آناشید بی‌نهایت بود.

لیوان یک بار مصرف آب را گرفت و جرعه‌ای نوشید.

– ممنونم.

با یک فاصله صنقلبی، قرار گرفت و لب زد:

– انشاالله خوب می‌شن، با گریه چیزی درست نمی‌شه، این‌طوری فقط…‌ فقط خودتون از پا در می‌آید.

هق زد و سرش را به چپ و راست تکان داد.

– امیدوارم، امیدوارم خوب بشه، خوب نشدنش، تیر خلاص منه.

نمی‌خبر داشت چرا پیش او زبان به درد و دل باز کرده، شاید از شدت فشار مشکلاتی که طی مدت اخیر حس کرده‌بود.

– زندگی‌امون شامگاهیه کابوس شده، شبیه یه نفرین، یه نفرین سیاه که قرار نیست کف دست از سرمون برداره.

صورتش را با کف دست‌هایش پوشاند و زار زد.

– خدایا چرا تمومش نمی‌کنی؟!