مشخص بود دچار افت فشار شده باید پاهایش را بالا نگه میداشت. چادر پیچیده شده دور تن آناشید کف دست و پا گیر بود.
محرمش بود ولی خجالت میکشید. چارهای نداشت، بار دیگر کف دست زیر کمرش برد، چادر را از دور تنش باز کرد و بدون خیره شدن مستقیم به لباسهایش، دنبال بالشتی اضافی گشت تا زیر پاهایش بگذارد. زیادی هول شدهبود، چیزی پیدا نکرد و طوری او را چرخاند که پاهایش روبهروی دیوار قرار بگیرد.
هردو پایش را به دیوار تکیه زد و دوباره صوتیش زد:
– آنا خانوم، صوتمو میشنوی؟!
تنها صدای نالهی خفهای دیگر شنید. سمت آشپزخونه راهی شد. در کابینتها را به دنبال پیدا کردن قند، شکر یا نمک باز کرد. سه کابینت آهنی داغان بودند که جز یک دست ظرف ملامین قدیمی و چندتا ظرف چینی چیزی پیدا نکرد.
قندان کنار سینک بود. با دستهایی که میلرزید لیوانی برداشت و برای پیدا کردن شیشه یا پارچی آب در یخچال را باز کرد.
تمام تنش یخ زد، یخچال خالی مثل خاری در دیدهش فرو حرکت کرد. لب بر هم فشرد و مشتی قند که در لیوان ریخته بود را با چاقویی که دم دستش بود بر هم زد.
سولماز خانم هنوز خواب بود. سمت آناشید راهی شد. حالا چشمهایش اندکی باز بود. کف دست زیر گردن باریکاندام دخترک برد و سعی کرد سرش را بالا نگه دارد و لیوان را به لبهایش چسباند.
– بخور یه کم حالت جا بیاد برم یه چیزی بگیرم برای صبحونه بخوری.
آناشید خجالت کشید، نیمه هوشیار بود ولی داشت از شدت خجالت میمرد. چانهاش لرزید، اشکهایش چکیدند و جرعهای از آبقند را نوشید. ناله کرد:
– ب…بخ…ببخشید!
اخم کرد، نگاه از صورت رنگ پریدهی او گرفت و نگاهش به موهای پریشان شدهاش که روی دست خودش که زیر سر آناشید بود، افتاد.
– لاالهالاالله! چیو ببخشم؟ چرا گریه میکنی؟
جرعهای دیگر نوشید. چشمهایش هنوز تار میدیدند. چندثانیهای گذشت و بعد جواب امیرحافظ را داد.
– که… شدم… مصیبت… زند… حیاتتون حاج آقا…
چیزی ناضافه کرد و اصرار کرد:
– یه کم دیگه بخور، سرحالتر بشی، برم یه چیزی برای صبحونه بگیرم، مادرتو که برسونیم، میریم خونهی مادرم.
حرفی نداشت که بزند، تأیید میکرد؟ میگفت درست است؟ درست وسط بدبختیهایم سررسیدهای و شدهای مصیبت زیستنام؟!
چیزی ناضافه کرد، سکوت کرد و پس از اینکه فشار آناشید کمی بالا آمد و حالش بهتر شد، کف دست از زیر سر او بیرون کشید و درحالیکه میتوقف کرد، گفت:
– هوس چیزی نداری؟ حلیم بخرم میخوری؟
آناشید سعی کرد بنشیند، امیرحافظ با کف دست اشاره کرد و اضافه کرد:
– بلند نشو، یه کم دراز بکش، دوست داری بخرم؟
معذب بود، چه میگفت، رویش نمیشد جواب بدهد. لب به دندان گراهی شد و ناچار در پاسخ نگاه منتظر او اظهار کرد:
– زحمتتون میشه آخه حاج آقا.
سمت در راهی شد و گفت:
– چه زحمتی، ایرادی نداره. فقط میتونی تا من برمیگردم مادر رو بیدار کنی و وسایلش رو جمع کنی؟!
و پیش از اینکه آناشید جوابی دهد خودش بیان کرد:
– نه نه ولش کن، حال نداری که حواسم نیست، بلند نشو، خودم میآم جمع میکنم.
زمزمه کرد:
– شرمندهام حاج آقا.
هیچی ناضافه کرد و از خونهی آنها بیرون زد.
با پرس و جو آدرس حلیمفروشی را پیدا کرد و دائماً تصویر آن یخچال خالی پیش چشمهایش نقش میبست.
حالا از یکچیز مطمئن بود، اینکه حتی اگر جواب آزمایش DNA نشان دهد که پدر آن جنین، امیرحسین نیست، باز هم به این دختر کمک خواهد کرد!
حالش بهتر شد و سمت مادرش راهی شد. یک قلب سیر نگاهش کرد، نمیاطلاع داشت تا چه مدت قرار است از یکدیگر دور باشند. اشکهایش را پاک کرد. آن چندماه به اندازهی تمام عمرش گریه کردهبود. خانوادهی چهارنفرهشان از هم پاشیدهبود و تمام تلاشش برای به چنگ و دندان نگهداشتن مادرش و نجات برادرش به چه منتهی شدهبود؟! به جنینی بیپدر در بطنش و مردی غریبه که تنها پناهش بود.
مادرش را تکان داد و صوتیش زد.
– مولینم، مامان قشنگم بیدار شو باید آماده بشیم.
مادرش با نگاههایی خوابالود نگاهش کرد و انگار در ثانیهای شب گذشته را به یاد آورد که تمام غم جهان در چشمهایش سرازیر شد و دست آناشید را محکم در دستش فشرد.
آناشید تبسمی کمرنگ زد، خم شد و پیشانی او را بوسید و اظهار کرد:
– قلبم برات تنگ میشه اما هروقت بتونم میآم بهت سر میزنم، حاج آقا هم الان میآد، پاشو مولینم، پاشو.
آن مدت که اثاث خونهشان را به حراج گذاشتند، لباسهایشان را هم فروخسریع و جز چند کف دست چیزی نگه نداشتند. در کمد چوبی قدیمی را باز کرد. چمدانهایی را که از ترکیه خریده بودند را هم در همان حراجی فروختهبودند. با تلخندی دو ساک کوچک را برداشت. لباسهای مادرش را در یکی گذاشت و پیش از اینکه لباسهای خودش را هم بردارد، زنگ منزل زده شد. حالا به جای آن چادر رنگی و لباسهای خانگی، مانتو و شلوار به تن داشت.
شالی هم روی موهای سیاه و بلندش انداخت ولی انتهایش آزادانه تا روی گودی کمرش بود. مادرش گرهی روسریاش را سفت کرد و پر غصه آناشید را که سمت در میحرکت کرد نگاه دوخت.
حاج امیرحافظ با ظرف حلیم و نان سنگک پشت در بود. آناشید سلامی ساکت کرد و پاسخی ملایمتر گراهی شد.
نگاهش که لحظهای به آناشید افتاد اظهار کرد:
– بهتری؟ یعنی میگم… خودت آماده شدی، پس یعنی بهتری دیگه، آره؟
سر پایین انداخت.
– بله حاج آقا چیزی نبود، فقط فشارم افتاده بود.
امیرحافظ فکرش را به زبان آورد و بیان کرد:
– چیزی نبود؟! اگه من نیومده بودم چی؟! چی میشد؟! چه بلایی سرت میاومد؟! چهقدر بیهوش میموندی؟!
آناشید متعجب نگاهش کرد و امیرحافظ برای اینکه او از ترحمش برداشت اشتباهی نکند لب زد:
– برای بچه خطرناکه، اینجوری قراره سالم تحویلم بدیاش؟!
میل نداشت، تکهای نان سنگک در یک کف دستش بود و قاشق را در کاسهاش میچرخاند.
روز قبل این مرد را برای اولین بار متوجه شده و حالا کنارش سر یک سفره نشستهبود.
سرش را از سنگینی نگاه امیرحافظ بالا آورد و نگاهش که به او افتاد، امیرحافظ ملایم و طوری که سولماز خانم متوجه نشود لب زد:
– بخور.
یکی دو قاشق را به زور بلعید و بعد هم به بهانهی جمع کردن لباسهایش بلند شد.
نیم ساعت بعد، حاضر و آماده بودند. امیرحافظ آخرین هماهنگیها را هم با آسایشگاهی خصوصی انجام داد و فقط مانده بود رساندن سولماز خانم.
آناشید خم شد که ساکش را بردارد و امیرحافظ فوراً جلو رفت و درحالیکه هردو ساک را از روی زمین برمیداشت، شاکی غر زد:
– سنگین قد بلند نکن شما. راستی…
آناشید منتظر نگاهش کرد.
– به مادر بیان کردم که کمر درد داری، مواظب باش یه وقت وزن مادر رو روی خودت نندازی.
آناشید حرصش گحرکت کردهبود. نمیخبر داشت با این شرایط میخواستند چهکار کنند.
– فقط موندم وقتی کمردردم چندوقت دیگه از شکم بالا اومدم نمایان شد قراره چی بگم بهشون!
امیرحافظ سمت در حرکت کرد و بیان کرد:
– والا مغز منم قفل شده، دیگه همه چیز رو سپردم به خودِ خدا. بریم، یاعلی…
آناشید نگاهی به حیاط خونه انداخت و در آهنی کوچک را بست و آن را قفل کرد.
امیرحافظ ماشین را تا نزدیکیهای کوچهی بنبست آنها آوردهبود.
سولماز خانم تمایل داشت در عقب را باز کند که آناشید او را سمت جلو هدایت کرد.
خودش پشت سر مادرش قرار گرفت و عمداً هم طوری گوشه رفتهبود که امیرحافظ نگاههای تر شدهاش را نبیند.
صفحهی جمتوجه شدی از کتاب زندگی برایش رقم خوردهبود. صفحهای که بسیار غیرقابل پیشبینی بود و نمیدانست راهی شدن به آن منزل برایش چه ماجمسیرایی خواهد داشت.
بستری شدن مادرش زیاد طول نکشید، اتاقش دنج و راحت به نظر میرسید ولی حس غربت داشت سولماز خانم را خفه میکرد.
امیرحافظ کنار در از حرکت ایستاده بود و متوجه شد که مادر و دختر یکدیگر را تنگ در آغوش کشیدند و گوش داد که آناشید با آوایی ملایم میان هقهقهایش اظهار کرد:
– ببخش مولین، منو ببخش، قول میدم تا چندماه دیگه من و تو و افشین کنار هم باشیم.
غصه نخوریا آناشید فدات بشه، خداحافظ مولینجونم، مواظب خودت باش، مضطرب منم نباش.
امیرحافظ سمت ماشین راهی شد، نگاهی به او انداخت که اشکهایش بند نمیآمدند.
اینبار مجبور بود جلو بنشیند.
امیرحافظ هم پشت فرمان جای گرفت و کمی از مسیر را که رفتند برای از میان بردن خاموشی تلخ میانشان سؤال کرد:
– هر وسیلهای احتیاج داشتی برداشتی؟
سر تکان داد.
– بله.
نمیاطلاع داشت به دختری که در آن شرایط بود چه قلبداریای میتوانست بدهد.
با پیچیدن ماشین در کوچهای آناشید حدس زد نزدیک باشند. کف دستمالی برداشت و اشکهایش را پاک کرد اما میدانست چیزی از اثری که گریه بر صورتش گذاشته کم نمیشود.
دیدهها و نوک بینیاش سرخ شدهبودند.
امیرحافظ ماشین را روبهروی خونهای نگه داشت. آناشید نگاه به نمای بیرونیاش انداخت. برخلاف بقیهی ساختمانها که چندطبقه و نوساز بودند، به نظر میرسید آن منزل قدیمی و بازسازی شدهباشد. درختهای تنومند داخلش که از بیرون هم مشخص بودند، نظریهاش را تأیید میکردند.
بالای دیوارهای آجرنمایش حفاظهای شاخه گوزنی بود و از همانجا میتوانست ساختمان دوطبقهی منزل را در انتهای حیاط که نه، گویا باغ، ببینید.
امیرحافظ گفت:
– قبل از اینکه بریم توی خونه لازمه که یک چیزی رو بهت بگم.
دیدههای بیحسش را از خانه گحرکت کرد و نگاه به امیرحافظ دوخت.
– بفرمایید حاج آقا.
مستقیم نگاهش نمیکرد و آناشید از این بابت خیلی راضی بود.
– مادر برای من بهشدت عزیز هستن و قابل احترام ولی لازمه که شما بدونی ایشون گاهی، کمی زبون و کلامشون شتابزده میشه ولی چیزی توی قلبشون نیست. خصوصاً این مدت اخیر باتوجه به شرایط خاص خانوادگی قلبنازک هم شدن.
آناشید افسرده لبخند زد و اضافه کرد:
– ایرادی نداره حاج آقا، فکر میکنم مادر خودمن، ناراحت نمیشم.
و در حالی که نمیاطلاع داشت چرا، اما به زبان آورد و گفت:
– این مدت اخیر توی شرکت خدماتی کار کردم پوست کلفت شدم. یعنی زمونه باعث شد از یه دختر نازک نارنجی تبدیل بشم به…
حرف را خورد و لب گزید و بیان کرد:
– ببخشید، چی دارم میگم، پر حرفی کردم.
احساس ترحم در قلب امیرحافظ بیش از پیش شد. نفسش را بیرون راند و بیان کرد:
– درست میشه. بریم پایین شما رو بذارم توی خونه و به بقیه معرفی کنم خودم باید برگردم برم پاساژ.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن