آ
مادرش نصفه شامگاه به خواب راهی شدهبود ولی او نتوانسته بود پلک بر هم بگذارد.
صبح از شدت ضعف و گرسنگی بر خلاف میلش به شیرینی، سراغ جعبهای که شب قبل حاج امیرحافظ آوردهبود رفت.
یک شیرینی برداشت و با صورتی در هم رفته گازی به آن زد و به محض بلعیدن اامان تکه، معدهاش بر هم پیچید و تهوع عجیبی به جانش افتاد.
کف دست مقابل دهانش گذاشت تا آوای عق زدنش به گوش مادرش نرسد، هرچند بعید بود با آن دو قرص خوابآوری که خوردهبود به آسانی بیدار شود. خودش را به توالت کنج حیاط رساند.
نه تنها آنچه که خوردهبود را بالا آورد بلکه زرداب هم بالا آورد و معدهاش را از هیچ خالی کرد.
سرش گیج میرفت و دست و پایش کاملاً یخ شدهبود. صوتی در را گوش داد و در روشویی کرمی رنگی که سنگش هم شکسته بود آبی یه صورتش زد.
باز هم آوای در را شنید و بیرون راهی شد. چادر رنگی را بیحال روی سرش انداخت و در را باز کرد.
فقط توانست لب بزند:
– – س…سلام حاج آقا، بفرمایید.
ولی دیگر هیچ نمتوجه شد جز آوای «یا فاطمهی زهرا» اظهار کردن حاج امیرحافظ کنار گوشش.
امیرحافظ هول شده از وضعیت پیش رسیده، پیش از هرچیزی نگاه به بنبست خلوت انداخت و فوراً در را با آرنجش بست.
تن کمجان آناشید روی کف دستهایش بود و او واقعاً نمیاطلاع داشت باید چه کار کند.
نفسهایش شتابزده شدهبود و با وحشت نگاهی به صورت رنگ پریدهی آناشید و لبهای سفیدش انداخت.
کفشهایش را از پا در آورد.
– یاالله، یاالله.
انتظار متوجه شدن آوایی از مادر او نداشت و داخل که شد مشاهده کرد روی تشکش خواب است!
نگاهش را در خانهی کوچک چرخاند و آناشید را سمت تشکی که گوشهی دیگر پهن بود برد و و روی آن خواباندش و آوایش زد:
– خانوم، آنا خانوم…
صدای نالهی آناشید کمی خیالش را راحتتر کرد.
مشخص بود دچار افت فشار شده باید پاهایش را بالا نگه میداشت. چادر پیچیده شده دور تن آناشید کف دست و پا گیر بود.
محرمش بود اما خجالت میکشید. چارهای نداشت، دوباره دست زیر کمرش برد، چادر را از دور تنش باز کرد و بدون خیره شدن مستقیم به لباسهایش، دنبال بالشتی اضافی گشت تا زیر پاهایش بگذارد. زیادی هول شدهبود، چیزی پیدا نکرد و طوری او را چرخاند که پاهایش روبهروی دیوار قرار بگیرد.
هردو پایش را به دیوار تکیه زد و بار دیگر صدایش زد:
– آنا خانوم، صوتمو میشنوی؟!
تنها صوتی نالهی خفهای دیگر شنید. سمت آشپزخونه حرکت کرد. در کابینتها را به دنبال پیدا کردن قند، شکر یا نمک باز کرد. سه کابینت آهنی داغان بودند که جز یک کف دست ظرف ملامین قدیمی و چندتا ظرف چینی چیزی پیدا نکرد.
قندان کنار سینک بود. با کف دستهایی که میلرزید لیوانی برداشت و برای پیدا کردن شیشه یا پارچی آب در یخچال را باز کرد.
تمام تنش یخ زد، یخچال خالی مثل خاری در نگاهش فرو حرکت کرد. لب بر هم فشرد و مشتی قند که در لیوان ریخته بود را با چاقویی که دم دستش بود بر هم زد.
سولماز خانم هنوز خواب بود. سمت آناشید راهی شد. حالا دیدههایش اندکی باز بود. کف دست زیر گردن نحیف دخترک برد و سعی کرد سرش را بالا نگه دارد و لیوان را به لبهایش چسباند.
– بخور یه کم حالت جا بیاد برم یه چیزی بگیرم برای صبحونه بخوری.
آناشید خجالت کشید، نیمه هوشیار بود اما داشت از شدت خجالت میمرد. چانهاش لرزید، اشکهایش چکیدند و جرعهای از آبقند را نوشید. ناله کرد:
– ب…بخ…ببخشید!
اخم کرد، نگاه از صورت رنگ پریدهی او گحرکت کرد و نگاهش به موهای پریشان شدهاش که روی کف دست خودش که زیر سر آناشید بود، افتاد.
– لاالهالاالله! چیو ببخشم؟ چرا گریه میکنی؟
جرعهای دیگر نوشید. نگاههایش هنوز تار میمشاهده کردند. چندثانیهای گذشت و بعد جواب امیرحافظ را داد.
– که… شدم… مصیبت… زند… زندگیتون حاج آقا…
چیزی ناظهار کرد و اصرار کرد:
– یه کم دیگه بخور، سرحالتر بشی، برم یه چیزی برای صبحونه بگیرم، مادرتو که برسونیم، میریم خونهی مادرم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن