_ مزخرف نگو مرد حسابی، غیر ممکنه…
رنگ به رو نداشت، تمام حلقش مزه ی زهرمار گراهی شده و به زحمت نفس میکشید اما هنوز هم میخواست زورهای آخرش را برای نپذیرفتن این اتفاق بزند.
ولی زور زدن هایش شامگاهیه دست و پا زدن در اعماق اقیانوس بود.
غرق شده بود و دیر یا زود باید قبولش میکرد.
_ کاش اونی نباشه که تو سرمه…
بردیا هم انگار بو برده بود و فقط نیاز داشت از زبان خودش بشنود.
حاج آقا به یک نقطه خیره شده و حرف نمیزد ولی رنگ رخساره خبر میداد از سر درون…
کاغذ میان انگشتان بردیا مچاله تر شد و دست روی سرش گذاشت.
همان وقتی که راغب از سراب به عنوان اهرم فشار استفاده میکرد، به همه چیز مشکوک شده بود.
هر چه هم میاظهار کردند که قلبیلش بارداری سراب و اهمیتش برای حامیست، باز هم از نظرش یک جای کار میلنگید.
آن شکنجه ها، آن گروکشی ها، یک باگ بزرگ بودند و حالا ربط همه چیز را میمتوجه شد.
تنها تصویر مقابل نگاهان حاج آقا، آن کودک مرده ای بود که با دستان خود خاکش کرد.
حس میکرد تمام زیستن اش یک دروغ بزرگ بوده و دیگر نمیاطلاع داشت کدام خاطرات ذهنش را باور کند.
دیگر نمیاطلاع داشت کدام روز، کدام اتفاق مهم، کدام غم و خوشحالی و کدام نقطه از حیات اش دروغ بوده و کدام راست.
دست روی دلش گذاشت و نگاه حیران و ناباورش سمت راهرو کشیده شد.
باورش نمیشد…
عروسی که از بابا اظهار کردن هایش ذوق میکرد، از گوشت و خون خودش بوده؟
دخترکش تمام این مدت بیخ گوشش نفس میکشید و او نمیخبر داشت، زندگی چه داشت میکرد با او؟
_ سرابِ بابا…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن