_ مزخرف نگو مرد حسابی، غیر ممکنه…
رنگ به رو نداشت، تمام حلقش مزه ی زهرمار گحرکت کرده و به زحمت نفس میکشید ولی هنوز هم میخواست زورهای آخرش را برای نپذیراهی شدن این اتفاق بزند.
اما زور زدن هایش شامگاهیه کف دست و پا زدن در اعماق اقیانوس بود.
غرق شده بود و دیر یا زود باید قبولش میکرد.
_ کاش اونی نباشه که تو سرمه…
بردیا هم انگار بو برده بود و فقط نیاز داشت از زبان خودش بشنود.
حاج آقا به یک نقطه خیره شده و حرف نمیزد ولی رنگ رخساره خبر میداد از سر درون…
کاغذ میان انگشتان بردیا مچاله تر شد و کف دست روی سرش گذاشت.
همان مدتی که راغب از سراب به عنوان اهرم فشار استفاده میکرد، به همه چیز مشکوک شده بود.
هر چه هم میاظهار کردند که دلیلش بارداری سراب و اهمیتش برای حامیست، باز هم از نظرش یک جای کار میلنگید.
آن شکنجه ها، آن گروکشی ها، یک باگ بزرگ بودند و حالا ربط همه چیز را میمتوجه شد.
تنها تصویر مقابل نگاهان حاج آقا، آن کودک مرده ای بود که با کف دستان خود خاکش کرد.
حس میکرد تمام حیات اش یک دروغ بزرگ بوده و دیگر نمیخبر داشت کدام خاطرات ذهنش را باور کند.
دیگر نمیخبر داشت کدام روزگار، کدام اتفاق مهم، کدام غم و مسروری و کدام نقطه از زیستن اش دروغ بوده و کدام راست.
کف دست روی دلش گذاشت و نگاه حیران و ناباورش سمت راهرو کشیده شد.
باورش نمیشد…
عروسی که از بابا بیان کردن هایش ذوق میکرد، از گوشت و خون خودش بوده؟
دخترکش تمام این مدت بیخ گوشش نفس میکشید و او نمیخبر داشت، زیستن چه داشت میکرد با او؟
_ سرابِ بابا…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن