آوای آرام لحن نوازشگرانهاش دلم را قلقک داد:
–پس همونه چسبید تنگ قلبم!
با لحن مظلومانهای ادامه داد:
–برو به کارت برس، منم برم مشتاق دیداریامو بغل کنم!
خوب بلد بود قلبم را هوایی کند و درونم آشوبی شیرین به جاده اندازد!
لبخند زدم و با مهربانی وعده دادم:
–قول میدم فردا تا انتهای شامگاه کنارت باشم!
–واسه من انتهای شب یعنی وقتی که جای تاریکی آسمون رو روشنایی روزگار پر کنه! یعنی تا اون موقع ور قلبم میمونی؟!
در ظاهر یک حرف عادی و معماما زده بود؛ ولی از شیطنت پشت کلامش بوهای خوبی به مشام نمیرسید.
خاموشیم آوایش را درآورد:
–انقدر فکر نکن، فردا بیا تا انتهای شب خودت بمون، به زودی هر وقت دلم بخواد تا انتهای شامگاه خودم نگهت میدارم!
با اینکه برای قلبم محرم شده و او را با تمام وجودم پذیحرکت کرده بودم؛ اما هنوز نمیتوانستم دل و به قلبش بدهم و در مقابل شیطنتها و حرفهای منظوردارش رنگ به رنگ نشوم. دخترک خجالتی درونم وادار به عقب نشینیام میکرد؛ اما ذهنم به سرعت نابترین صحنههای عاشقانه را به تصویر میکشید و قلبم را به تب و تاب میانداخت. حقیقت انکار ناپذیر بود؛ هیچ کس نمیتوانست مدعی شود که از بوسه و آغوش کسی که دوستش دارد لذت نمیبرد، حتی اگر در خواب و خیال اتفاق بیافتد و آن کیفیت مطلوب و اصیل را نداشته باشد!
برای تکاندن ذهنم، بلند شدم و از آشپزخانه بیرون راهی شدم.
–من دیگه برم، الان مهمونام میرسن و من هنوز آماده نیستم!
بعد از وقفهای کوتاه، با آوایی که خنده در آن حرف اول را میزد بیان کرد:
–برو، اما قبول کن خیلی تابلو میپیزیرای خانم معلم!
*
به سمت در خونه پا شتابزده کردم و با رویی گشاده به استقبال مهمانانم رفتم. پشت در بودند. تبسم زدم و با ذوق سلام کردم. هر دو وارد خونه شدند. در را بستم و با خانم نامدار کف دست دادیم. برای در آغوش کشیدنش مردد بودم که با کشیدنم به سمت خودش، نفس تردیدم را برید و اجازه داد ریههایم را از بوی مادرانهاش پر کنم.
از خانم نامدار جدا شدم و به سیاوش که با فاصلهی کمی منتظر توقف کرده بود، لبخند زدم. لباس اسپرت و موهای مرتب و براقش، از او یک پسر بچهی خوش تیپ و جذاب ساخته بود که ببینده را به تحسین وامیداشت. جعبهی شکلاتی را که کف دسته گلی روی آن بود به سمتم گحرکت کرد. رزهای سفید و صورتی رنگ چشمانم را برق انداخت و لبخندم را عمیق کرد:
–چه گلهای خوشگلی!
تبسم روی لبهایش گل داد:
–با عمو کامران انتخاب کردیم.
گل و شکلات را روی یک دستم نگه داشتم و کف دست آزادم را به طرفش دراز کردم:
–خیلی ممنونم از شما و عموتون آقای خوشتیپ!
به جای سیاوش خانم نامدار با خوشرویی گفت:
–قابلتو نداره عزیزم، مزاحمت شدیم.
نگاهم از روسری آبی رنگ و مانتوی پاییزهی شیکش کنده شد و کف دستم را به طرف سالن دراز کردم:
–این چه حرفیه، بفرمایید، بهشدت خوش اومدین، خرسندم از متوجه شدنتون!
تبسم زد و آبی نگاهانش زلالتر شد. نامش نیکو بود، ولی همسرش به خاطر آبی دیدهانش او را فیروزگاره صدا میزد. زنی که گذر زمان و داغی که خودش میگفت نقره داغش کرده، فقط روی دلش چین و چروک انداخته و پیرش کرده بود؛ وگرنه ظاهرش اصلا به زنی که شناسنامهاش عدد شصت و شش را نشان میداد نداشت. گفته بود جوان ماندن در خانوادهاش موروثییست؛ مادر خانم نامدار که با هشتاد و پنج سال سن، هنوز سرحال و قبراق بود، روی ادعایش مهر تایید میزد.
همراه نوهاش به سمت سالن قدم برداشت. کف دسته گل و جعبهی شکلات را روی کانتر گذاشتم و به سمتشان راهی شدم. نیکو خانم پاکت نسبتا بزرگ و خوش آب و رنگی که کف دستش بود را پایین مبل گذاشت، روسریاش را برداشت و مانتویش را درآورد.
–بدین آویزون کنم.
مانتو و روسری را از خانم نامدار گراهی شدم و به سیاوش که منتظر بود مادربزرگش بنشیند تبسم زدم. آداب معاشرت و احترام به بزرگتر در تربیت او حرف اول را میزد.
با سینی چای به سالن برگشتم. فنجانهایشان را مقابلشان گذاشتم و با برداشتن فنجان خودم، روی مبل تک نفرهای که به هر دو اشراف داشت قرار گرفتم و از نیکو خانم پرسیدم:
–آقای نامدار خوبن؟ کسالتشون رفع شد؟
کف دستی به موهای کوتاه و بلوندش کشید و با تبسم بامزهای جواب داد:
–خوبه، تا بهش اظهار کردم کسالتت مال کهولت سنه خوب شد.
تبسم زدم و او ادامه داد:
–سلام ویژه رسوند، گفت بهت بگم حالا که دیگه سیاوش شاگردت نیست ما رو یادت نره، هر از گاهی بهمون سر بزن.
تبسم زدم و بیان کردم:
–سلامت باشن، این روزا یکم درگیرم، سرم خلوت بشه حتما بهتون سر میزنم.
صحبتهایمان با نیکو خانم و سیاوش آنقدر گل انداخت که اصلا متوجه نشدیم عقربههای ساعت، کِی روی عدد هشت لم دادند.
نیکی خانم از خاطرات نوجوانی و جوانیاش شروع کرد، گذری به اویل ازدواجش و مشکلاتی که با خانوادهی همسرش داشت زد و در آخر رسید به حوالی همین روزگارها و با نوهاش در تعریف خاطرات مشترک و فقط شیرینشان با نوهاش هممسیر شد. دیده و گوش داده بودم که پدربزرگ سیاوش هم چطور قلب به دلش میدهد تا کمتر نبود پدر و مادرش را حس کند؛ اما واقعیت این بود که هیچ کس، و داشتن هیچ چیز نمیتوانست حفرهی خالی زندگی سیاوش را کاملا پر کند و حریف غمی شود که همواره در نگاه موربش سردمدار بود!
چای تازهای آوردم و اینبار روی نزدیکترین مبل به سیاوش جای گرفتم و بشقاب کوکیها و ظرف کاپها را نزدیک کف دستش گذاشتم.
نیکو خانم کمی خم شد و پاکتی را که همجاده خود آورده بود برداشت. آن را به کف دست سیاوش داد:
–بیا عزیزم خودت بهشون بده.
رو به من توضیح داد:
–این سوغاتی باید زودتر به کف دستت میرسید، قرار بود سیاوش جان اول سال برات بیاره، منتها به خاطر کم حواسی من جا مونده بود که دیروزگار عموی سیاوش آوردش، امیدوارم خوشت بیاد و اندازهات باشه. یه کارت دعوتم توشه که سیاوش جان خودش میگه.
تنها عمهی سیاوش با خانوادهاش و عموی کوچکش در آمریکا حیات میکردند. هر سال نیمهی دوم تعطیلات تابستان را سیاوش به همجاده مادربزرگ و پدربزرگش به آنجا میراهی شد.
سیاوش که قد بلند شده بود، بعد از توضیح مادربزرگش پاکت را به کف دستم داد و مؤدبانه بیان کرد:
–پس فردا تولدمه!
پاکت را گرفتم و با هیجان اضافه کردم:
–عزیزم، مبارکه!
–میآیین؟!
نه بیان کردن به التماس نگاه معصومانهاش سخت بود؛ اما نمیتوانستم قول بدهم. کف دستانش را گرفتم و با مهربانی اضافه کردم:
–قول نمیدم، اما سعی میکنم که بیام.
نیکو خانم سیاوش را دعوت به نشستن کرد و گفت:
–خیالت راحت باشه عزیزم، مهمونی مثل پارسال برگزار میشه!
پارسال به هممسیر آیه رفته بودم. مهمانیشان آنقدر شلوغ نبود؛ جمع کوچک خانوادهی مادری و پدری سیاوش، به همراه تعدادی از دوستان و همکلاسیهایش. ولی تنها رفتن میان جمعی غریبه برایم سخت بود.
–مشکلی پیش نیاد خدمت میرسم.
فنجانش را برداشت و با لبخند ملیحی اضافه کرد:
–حضورت همهامون رو شاد میکنه! حالا هدیهات رو در بیار ببین دوستش داری.
پاکت بزرگ را از کنارم برداشتم و چیزی که داخلش بود را بیرون کشیدم. با دیدن بارانی عنابی رنگ و شیکی که جنس پارچه و دوختش برند بودنش را به رخ میکشید، هم خوشحال شدم و هم غمگین؛ ولی تبسم قدرشناسانهای زدم و بیان کردم:
–ممنونم بسیار قشنگه، خجالتم دادین!
سیاوش و خانوادهاش از این کف دست هدیهها زیاد برایم خریده بودند. نمونهاش پارسال که برای روزگار معلم، به منزلشان دعوتم کردند و پلاک و زنجیر ظریفی هدیه دادند. اگر چه رابطهام با سیاوش و خانوادهاش فراتر از رابطهی معلم و شاگرد بود؛ ولی دوست نداشتم چنین هدایایی برایم بیاورند؛ چون نمیتوانستم جبران کنم از داشتنشان حس خوبی نمیگراهی شدم. همیشگی این طور مواقع ترانه میبیان کرد: ” خیلی سخت میگیری، طرف هدیه خریده تو که مجبورش نکردی، قلبش تمایل داشته! ” ؛ ولی نمیشد، من نمیتوانستم!
نیکو خانم با تبسم مهربانی اضافه کرد:
–مبارکت باشه، اندازهات میشه؟
برای این که به سرش نزند که پیشنهاد پوشیدنش را دهد، تند بیان کردم:
–بله اندازه میشه، بازم ممنون! ولی …
حرفم را مزه مزه کردم و با لحن آرام و مؤدبانهای ادامه دادم:
–شما خیلی به من لطف دارین، اما واقعا معذب میشم هر بار اینجوری غافلگیرم میکنید، ازتون خواهش میکنم هر دفعه اینجوری خودتونو به زحمت نندازین!لبخندی عمیق تمام صورتش را طراحی کرد و اضافه کرد:
–اگر هر بار فکر کنی مادرت و برادر کوچیکت برات هدیه خریدن معذب نمیشی.
از لفظ مادر که استفاده کرد، همه چیز فراموشم شد و بغض کردم. دلم میل داشت محکم بغلش کنم و حفرهی خالی وجودم را از حجم تن مادرانهاش پر کنم. انقدر مادر نداشتهام که هر کسی میتوانست برایم مادر باشد و مرا با اندکی محبت و توجه مادرانه تا اوج ببرد و برای مدتی یادم برود که روح و احساسم چه خلاء بزرگی دارد!
* * *
روی زمین، پشت میز بزرگ جلو مبلی جای گرفته و تمرینهای شاگردانم را بررسی و غلطهایشان را تصحیح میکردم. دومین دفتر را کنار گذاشتم و دفتر دیگری پیش کشیدم. خونهمان در نبود آیه زیادی سوت و کور بود. حس میکردم حتی تلویزیون و لوازم صوتی منزل هم در نبودش افسرده و افسرده شدهاند؛ من و آرش هیچ استفادهای از آنها نمیکردیم.
نگاهم از دفترهای پیش رویم کنده شد و به سمت آرش دوید. کنارم با کمی فاصله، بالشی زیر سینهاش گذاشته و با لب تابش سخت مشغول بود.
کمیل و خانوادهاش به فکر رسمی کردن رابطهمان بودند. از لحظهای که مهمانانم حرکت کردند و تنها شدم، با دغدغهها و دلواپسیهایم کف دست به گریبان بودم؛ من ازدواج میکردم و از این خونه میرفتم، آیه هم تا سالها دور از خانه بود، آن وقت آرش با تنهایی و خاموشی خونه چه میکرد؟ او که اهل غذای بیرون نبود، میتوانست هر روزگار برای خودش غذا بپزد؟ لباسهای چرک و کثیفش زود شسته و اتو میشد؟ هر روزگار صبحانه میخورد؟
اینها تنها بخش کوچکی از نگرانیهایم بود که خوشیهای دلم را از رسیدن به مردی که دلبسته شدم زایل میکرد!
آهی کشیدم و انگشت شستم را لای برگههای دفتر فرو بردم و بازش کردم. با متوجه شدن دستخط نامرتب و خرچنگ قورباغهی پیش رویم نام شاگرد شلخته و شری که در همین مدت کوتاه از دستش به ستوه آمده بودم در سرم تکرار شد: ” آتیلا عیاری “. همین دیروزگار بود که با اخم و جدیت تذکر دادم که کمتر شیطنت کند و کمی مرتبتر بنویسد؛ ولی انگار با دیوار حرف میزدم!
پوفی کشیدم و با لب و لوچهای آویزان به سراغ تمرین اول حرکت کردم.
آرش به پشت خوابید، کش و قوسی به بدنش داد و با خنده سؤال کرد:
–چی شده باز شامگاهیه توپ پنچر شدی؟
دفتر را جلوی سینهام گراهی شدم و با درماندگی گفتم:
–ببین چه قدر نامرتب و کثیفه، از اون شاگردایی که قراره تا آخر سال پیرمو در بیاره!
دفتر را گراهی شد، به پهلو چرخید و آن را مقابل سینهاش روی زمین گذاشت. یک کف دستش را تکیهگاه سرش کرد و با کف دست دیگرش صفحهها را یکی یکی ورق زد. خوب که خیره شد و به صفحهی آخر رسید، با لحنی پر خنده اضافه کرد:
–شامگاهیه دفتر حساب کتاب یه مکانیک بیحوصله و پیره که از کاغذهای دفترش به عنوان کف دستمالم استفاده میکنه!
لبخند زدم و گفتم:
–هوشش و درسخون بودنش عیبهاش رو پوشش میده، وگرنه غیرقابل تحمل میشد.
–من که همون اول بهت گفتم، پسر یعنی پر دردسر!
به دیدهان مهربانش خیره شدم و با تبسم بیان کردم:
–واقعا هم پر دردسرن، ولی سر و کله زدن باهاشون شیرینه.
چشمک زدم و با لحن مطمئنی ادامه دادم:
–رگ خواب اینم پیدا میکنم!
لبهایش کش رسید و فروراهی شدگی گونهاش نگاهم را تسخیر کرد.
–موفق باشی، فقط امیدوارم بیرگ نباشه!
لبخند زدم و دفتر را برداشتم. آرش کف دستانش را اهرم تنش کرد و نشست. بالش را روی پایش گذاشت و لب تاب را هم روی آن قرار داد. دوباره هر دو مشغول شدیم. امشامگاه فقط از شاگردانم حرف زده بودیم؛ سر میز شام از سیاوش، حالا هم از آتیلا!
دلم میخواست از خودم حرف بزنم؛ گوش شنوایی برای گفتن از فکر و خیالها و دغدغههای جمتوجه شدم میمیل داشتم، اما …
دفتر را بستم و روی دفترهای تصحیح شده گذاشتم. نیم نگاهی به آرش کردم و بعد از مکث کوتاهی اظهار کردم:
–امروز شمارهی هممسیرت و آدرس محل کارت رو دادم به کمیل، احتمالا خودش یا مادرش باهات تماس بگیرن.
سرش به طرفم چرخید و با لحن جدی اظهار کرد:
–کار خوبی کردی، ولی فقط با مادرش صحبت میکنم نه خودش!
به نگاه متعجبم تبسم زد و با بدجنسی اضافه کرد:
–بهش نگفتی ما به دولید جماعت رو نمیدیم؟ تازه قراره تلافی اون چند وقتی که تو رو دمغ کرده بودم دربیارم!
لبخند زدم و اظهار کردم:
–باهاشون مسیر بیا نمونم رو کف دستت!
مشتش را نزدیک بینیاش نگه داشت و اضافه کرد:
–فقط یه ناز شست کوچولو به داماد نشون میدم، میخوام میزان مقاومتشو بسنجم!
تبسم بیرمقی زدم؛ ذهنم شلوغم اجازه نداد همجادهش شوم و قلب آشوبههایم روی زبانم جاری شدند:
–حالا که قراره همه چی رسمی و علنی بشه فکر این که دیگه مثل قبل نمیتونم کنار تو و آیه باشم، مرددم میکنه! ذهنم بهشدت شلوغ پلوغه آرش، یه حالیام که خودمم از درکش عاجزم، همیشه از دوراهی بیزار بودم!
لب تابش را بست و هممسیر بالش روی زمین گذاشت. لبخندش را با مهربانی نگاهش هممسیر کرد و اظهار کرد:
–از کدوم دوجادهی حرف میزنی؟ دوجادهی مال وقتیه که بخوای بین ما و کمیل یکی رو انتخاب کنی و یکی رو برای همواره بذاری کنار، الان بحث انتخاب مطرحه؟
کلافه از جدال درونیام گفتم:
–نه ابدا، ولی واقعیت اینه که با ازدواج، خواه ناخواه از شما دور میشم!
خودش را به سمتم کشید، دستش را دور گردنم حقله کرد و کنار پیشانیام را بوسید:
–قرار نیست که تا آخر عمرمون سه تایی کنار هم بمونیم، بالاخره همهامون باید ازدواج کنیم.
با جدیتی آمیخته به طنز ادامه داد:
–حیف که از دوماد سرخونه خوشم نمیآد، ولی خیالت راحت تو رو با کلی بند و تبصره و شرط و شروط میخوام شوهر بدم، مثلا یکی از شروط اینه که در هفته فقط دو روزگار بری خونهی شوهرت، اون روزایی هم که پیش مایی اون حق نداره بیاد اینجا!
از تصور کمیل و آرش در حین این مکالمات خندهام گحرکت کرد.
عقب کشید و با دیدن خندهام اخم ساختگی کرد:
–فکر کردی شوخی میکنم؟ هنوز با ایمان خَر کف دست دوستم، ببینم کمیل زیاد شاخ بازی در میآره، یه نقشهی تر و تمیز واسش میچینم و زنگ میزنم ایمان بیاد ترتیبش رو بده!
ایمان پسر شروری که سرش درد میکرد برای دعوا و درگیری و زد و خورد! شر درست کردن جزو علایقش بود و هر جا که میحرکت کرد، کمِ کم یک جر و بحث لفظی مسیر میانداخت. چهار پنج سالی بزرگتر از آرش بود. اوایل بابا اصلا راضی به ارتباط و رفاقتشان نبود؛ اما به مرور متوجه شد که ایمان ذاتا پسر بدی نیست و اجازه داد رفاقتاش با آرش ادامهدار باشد.
ریز خندیدم و با تمسخر گفتم:
–فقط به ایمان بگو یه جوری ترتیب بده که دکورش زیاد بهم نریزه رئیس!
با انگشت اشارهاش به پیشانیام ضربه زد و گفت:
–من رو مسخره میکنی؟! میخوای نمونه کار ارائه بدم؟ البته فقط شفاهی، چون چند سال از روش گذشته!
کنجکاوم کرد. آرش را همیشه مثبت و دور از هر شرارتی میاطلاع داشتم؛ اما انگار قضیه جدی بود و او هم در گذشته شرارتهایی داشت که من از آن بیخبر بودم!
–بگو!
به نگاهانم خیره شد و با خونسردی اظهار کرد:
–ارسلان، یادته که بیمارستان لازمم شد!
چشمانم گرد شد و با ناباوری لب زدم:
–شوخی میکنی! چطوری؟ اون موقع که ما تهران بودیم!
–از قبل قرار گذاشته بودیم، قرار بود همون شامگاه عقدش کتک بخوره که بابا نقشههامو بهم ریخت، خاطرت نیست چقدر خشمگین بودم و گفتم نمیآم؟
بهسرعت گفتم:
–یادمه!
خاموشیش صدایم را درآورد:
–خُب بقیهاش؟!
تبسم به لب، با شوق و لذت به واکنشهایم دیده دوخته بود؛ حتم داشتم عمدا بین حرفهایش وقفه میاندازد.
با خنده اضافه کرد:
–بقیه نداره دیگه، ایمان نقشهرو تمیز پیاده کرد، فقط من از لذت تماشاش جا موندم، البته از یه لحاظ بسیار خوب شد، اگر اونجا بودیم بعید نبود اَفعی همه چی رو بنداز گردن بابا.
تا قبل از عقد ترانه، هیچ وقت صفت اَفعی را برای عمه افروزگار به کار نمیبرد!
–همه میدونستن ایمان دوست توئه، چطور نفهمیدن؟!
–من فقط نقشه کشیدم کی و کجا بزننش، قرارم بود من و ایمان فقط تماشاچی باشیم، چند تا از دوستای ایمان زده بودنش، البته بعدا درک کرد کار ما بوده، اما یک بار تو عمرش کار درستی کرد و دهنشو بست، وگرنه ننهاش حتما یه جنجال دیگه راه مینداخت.
نفسم را نامحسوس رها کردم و در تایید حرفهایش سرم را تکان دادم. روزگاری که خبر کتک خوردن ارسلان را شنیدم، چقدر آزرده شدم؛ حتی دور از چشم بابا و آرش با مهران تماس گراهی شدم و احوالش را جویا شدم. ولی چند سال بعد متوجه شدم فقط یک دختر احمق و کم عقل، ناراحت و دلواپس مردی میشود که او را نخواسته است!
مجدداً بالش را به همراه لب تاب روی پایش گذاشت و دیدهک زد:
–زیاد نرو تو بحرش، فقط گفتم که بدونی من کیام!
گوشههای لبم بالا رفت و خنده در نگاهم جای گرفت. تبسم او هم جاندارتر شد و ادامه داد:
–با همین شناخت کمی که از کمیل دارم، قیاسش با ارسلان قیاس معالفارقه، ولی اگر دلخور و دل آزردهات کنه برای من هیچ فرقی با ارسلان نداره، حتما بهش گوشزد میکنم که اگر میخواد دوست بمونیم، حواسش به رفتارش باشه!
سرم را کج کردم و تمام مهر و علاقهام به وجود همیشگی تکیهگاه و مهربانش را در دیدهانم ریختم:
–آخه نباید قربونت رفت؟!
کیفش را به کف دستم داد و کلید را در قفل در فرو برد. آواهایی که از آشپزخانه به گوش میرسید، تبسم روی لبم نشاند و ذوقم را دو چندان کرد. در پس زمینهی موزیک ساکتی که در فضا پخش میشد، آوای بهم خوردن ظروف، برخورد چاقو به سطح تخته و گاها آوای پرسنل آشپزخونه در گوشهایم میپیچید. برای رفتن به آشپزمنزلی کافه و غرق شدن در بوی وانیل و قهوه و کاکائو لحظه شماری میکردم. بار دیگر میتوانستم در اینجا کار کنم و مهمتر از آن، در کنار کمیل باشم و هر وقت قلبم هوایش را کرد به اتاقش بیایم تا آغوشش نقطهی پایان خستگیها و دلتنگیهایم باشد.
در را باز کرد و کنار ایستاد:
–برو تو.
وقتی رسیدیم، انتظار داشتم از کوچهی پشتی ماشینش را به پارکینگ ببرد و مثل دفعات قبل، اولین مقصدمان حیاط پشتی و اتاقش باشد؛ ولی ماشین را کمی بالاتر از ورودی کافه رستوران پارک کرد و باقی مسیر را تا پشت در اتاقش، قدمزنان و دوسرخوشوش هم وارد شدیم.
دلم میخواست اذیتش کنم؛ تبسم زدم و کیفش را به سمتش گراهی شدم:
–دیگه تو نمیآم، واسه گپ و بیان کرد نیومدم که، قلبم میخواد زودتر کارمو شروع کنم!
یک تای ابرویش را بالا داد و کیف را گحرکت کرد:
–کار فرار نمیکنه، بیا تو کارت دارم!
دخترک درونم شیطان شده بود و میخواست همجادهیاش کنم:
–توام فرار نمیکنی، تازه میتونستی کارت رو توی جاده بگی، البته حالام دیر نشده، میتونی در مسیر برگشت به خونه بهم بگی!
با تمام تلاشش، خنده از گوشه و کنار لبها و چشمانش بیرون زد و بر اخمش غالب شد:
–بهت نبیان کردم با من چک و زیراه نزن؟!
باید آن روی تخس و خیرهام را میمتوجه شد:
–اضافه کردی … اما آیا من قبول کردم؟ آیا اظهار کردم نگاه؟!
گوشهی لبش را جوید و سرش را چند بار بالا و پایین کرد:
–کارات یادم میمونه آمال خانم، خودتم خوب یادت نگهدار … به زودی بهم میرسیم!
نگاهش و تبسم موذیانهای که گوشهی لبش میدرخشید، نیت دلی و منظور حرفش را به خوبی معنی میکرد؛ دلم آرام از یک سراشیبی ملایم سر خورد و گونههایم رنگ پیمسیرنم شد.
–نمیذاری آدم خوددار باشه، یه چیزیام میگم رنگ به رنگ میشی، برو تو!
نگاهم را روی سینهاش ثابت کردم و آهسته لب زدم:
–والا من حرفی نزدم، تو بهسرعت کانال رو عوض میکنی!
قد بلند خندید. سرم که بالا رسید تا صورت خندانش را در نگاهم جا کنم، نگاهم افتاد به هامون که از آشپزخانه بیرون زد. با لبخند، کف دستش را برایم بالا برد و به سمتمان پا شتابزده کرد. سایهی لبخندش که روی نگاه و لبهایم افتاد، کمیل هم برگشت و با یک گامِ رو به عقب، کنارم ایستاد.
بشاش و سرحال سلام کرد و با کمیل کف دست داد. گاهی علامت سوالی در مورد او و حرکت کردارش در ذهنم روشن میشد؛ آیا او هم جزو آن کف دسته آدمهایییست که درون پر غمشان را پشت خندهها و شوخ طبعیشان پنهان میکنند، یا ذات وجودی و طبیعتش همین است؟
بر خلاف همواره تل کشی روی موهایش نبود و چند شاخه از فنریهایش، روی پیشانیاش تاب میخوردند، آنها را عقب راند و نگاه پر از شوق و مهربانیاش روی صورتم قرار گرفت:
–خوبی تو؟ خیلی خوش اومدی، خرسندم که قراره دوباره پیشمون باشی!
با حفظ لبخندم جواب دادم:
–ممنونم! شما خوبی؟ خانواده خوبن؟
دوباره یک شاخه فنر روی پیشانیاش آویزان شد و نگاهم را به دنبال خود کشید.
–همه خوبن، اتفاقا مولینم چند روز پیش اینجا بود، کلی یادت کردیم.
با لحن شوخی پرسیدم:
–به خوبی یا بدی؟
دیدهک زد و شیطان در نگاهش نیشخند زد:
–از خوبیهای بدت!
خیره نگاهش کردم. مهران هم چند وقت پیش مشابه همین حرف را اظهار کرده بود. او صبر و سکوتم در برابر خیلی از مسائل و حرفهای بعضی از آدمها را خوبِ بد میدانست. دلبسته شدم بدانم او کدام خوبیام را بد میداند؛ ولی به خاطر حضور کمیل ترجیح دادم بحث را کش ندهم. تبسم روی لبم نشاندم و بیان کردم:
–مهم نیت عمله!
نگاهکی زد و با خنده بیان کرد:
–نیت ما هم خیر بود والا!
تبسمم عمیق شد و او ادامه داد:
–من میرم بالا، توام میآی؟
کمیل زبانم شد و جای من، با لحن جدی جواب داد:
–تو برو به کارت برس آمال با من میآد.
در جواب کمیل سرش را تکان داد و رو کرد به من، بیمقدمه و با لحن جدی بیان کرد:
–تحمل کمیل محتشم، اونم برای یک عمر واقعا سخته، ما که دیگه کارد به استخونمون رسیده بود، وظیفهی خودم میدونم به خاطر از خودگذشتگی و فداکاریت ازت نهایت تشکر رو کنم، خدا یک در دنیا و صد در آخرت نصیبت کنه!
نگاه شرورش و لبخند بدجنسی که گوشهی لبش سر بر آورد، جدیت لحنش را بیاعتبار کرد. غیر مستقیم و در لفافه به جدی شدن رابطهمان اشاره کرده بود؛ شاید هم مقلب خاص خودش تبریک گفته بود!
خندهام را با یک تبسم به بند کشیدم و بیاختیار سرم به سمت کمیل چرخید. نگاه او هم روی من بود و بر خلاف دقایقی قبل تبسم به لب داشت. خاطر هامون خیلی عزیز بود، وگرنه چه کسی میتوانست در مورد کمیل، حتی به شوخی اینطور اظهار نظر کند!
دوباره هامون بود که به حرف رسید و باز هم مرا مخاطب قرار داد:
–میدونی که بیشتر حرفهام جنبهی فان داره، بعدم چون از بچگی متفاوت بودم تمایل داشتم به روش خودم قبل از همه تبریک بگم، خوشامگاهخت و عاقبت بخیر باشی!
پس درست حدس زده بودم. درون کالبد هامون یک پسر بچهی شرور و بازیگوش، یک مرد خواستنی و آداب دان و یک پیرمرد مهربان و دنیا دیده زندگی میکرد: الان حرفهایش را از زبان مرد آداب دان و پیرمرد مهربان اظهار کرده بود!
قدرشناسانه نگاهش کردم و تبسمی به مهربانی برادرانهاش هدیه کردم:
–بسیار متفاوت بود ممنون!
در را بست و با زدن کلید برق، نوری ملایم به ریش تاریکی اتاق ریز خندید. به سمت میزش راهی شد و کیفش را روی میز گذاشت:
–بشین.
هیجان و اضطراب، توولین قلبم را نوازش میکردند. این اتاق پر بود از تصاویر زندهی ما؛ تصویر اامان ورودم تا آخرین خروجم، همه و همه، به ترتیب در ذهنم بازخوانی میشد.
به جای نشستن، کیفم را روی اولین مبل انداختم و به سمت پنجره راهی شدم. قطرههای درشت باران با سرعت، اما دانه دانه و پراکنده روی زمین میریخت. آسمانی که از صبح سایهی قلبگیر و دمغش را روی شهر گسترده بود، با خداحافظی خورشید اشکش دروارد شد.
لبخند زدم و در کشویی را به ملایمی عقب کشیدم. به سرمایی که از پیراهن نه چندان ضخیمم گذشت و پوستم را مور مور کرد، اهمیت ندادم؛ سردیاش آنقدر جاندار نبود که مرا از لذت بوییدن زمین باران خورده منصرف کند. هر دو دستم را روی چهارچوب در گذاشتم و گونهی راستم را به آنها تکیه دادم، و دیدهانم به تماشای باران قرار گرفت.
صدای قدمهایش را متوجه شدم، ولی حرکتی نکردم تا نزدیک شود. وارد شد و رو به من توقف کرد. سرم را به سمتش چرخاندم و با ذوق کودکانهای بیان کردم:
–به نظر من هیچی قشنگتر از بارون نیست، نظر تو چیه؟!
گوشهی لبش به نشان تبسمی بالا راهی شد. نگاهش در صورتم گشت و مثل همیشه روی چشمانم چادر زد:
–به نظر من هیچی دلنشینتر از دیدههای تو نیست، مخصوصا وقتی ذوق زده میشی!
دلم ضعف راهی شد و چشمها و لبهایم به بهترین شکل، شور و شوقم را به نمایش گذاشتند. از چهارچوب جدا شدم و سینه به سینهاش از حرکت ایستادم. دست راستش را هممسیر با جعبهی خاتم کاری شده و مربعی شکلی از پشتش بیرون آورد و با دو کف دست به سمتم گراهی شد. حواسم پرت جعبه شد و باز هم نتوانستم سوالی را که از چندی پیش گوشهی ذهنم خاک میخورد را بپرسم.
جعبه را گرفتم و با نیش باز گفتم:
–وای … چه خوشگله!
به جعبه اشاره کرد و گفت:
–بازش کن.
به آهستهی در جعبه را باز کردم و با یک دست گردنبند ظریف و سفیدی که در قلبش بود بیرون آوردم. زنجیرش را روی انگشت شست و اشارهام انداختم و آن را بالا بردم. پلاک آویزانش را با دقت برانداز کردم و بعد از تشخیص حروف فارسی در هم تنیدهی آن، با هیجان گفتم:
–اسم خودته … چه دلبر نوشته شده!
نامش در عین زیبایی، طوری نوشته شده بود که فقط از نزدیک، آن هم با دقت و توجه، خوانا بود.
نگاهم از انحنای جذاب لبهایش بالا راهی شد و چشمانش را در آغوش کشید:
–ممنون!
در نگاهش پسرک شیطانی بازیگوشی میکرد و چیزی فراتر از یک تشکر خشک و خالی طلب داشت، ولی زبانش میل داشتهی دیگری مطرح کرد:
–میخوای برات ببندم؟
قلبم میمیل داشت؛ ولی سرم را روی شانه کج کردم و با ناز لب زدم:
–میشه بعدا خودم ببندم؟
کف کف دستش را مقابلم گرفت و گفت:
–اون جعبه رو بده من.
با گیجی نگاهش کردم و جعبه را به کف دستش دادم. به گردنبند اشاره کرد و با قاطعیت اضافه کرد:
–همین الان ببندش!
مخالفت نکردم، تبسم زدم و با هر دو کف دست، دو طرف گردنبند را گرفتم و آن را از گوشهی آویزان شالم رد کردم. چند ثانیه جلوی دیدهان منتظر و جدیاش درگیر بودم، ولی بالاخره موفق شدم قفلش را ببندم.
با لبخند رضایت بخش و فاتحانهای به گردنبندی که میان سینهام آویزان بود نگاه کرد. گوشهی آویزان شالم را روی سینهام آوردم تا نگاه خیرهاش را درویش کند. بیتفاوت به نگاه خندانش، به سمت مبلی که کیفم روی آن بود راهی شدم؛ در واقع از نگاه شیطان و پر حرفش فرار کردم تا به یکباره شامگاهیخون نزند!
–آمال!
کیفم را برداشتم و به سمتش چرخیدم:
–بله.
جلو رسید و بعد از سپردن جعبه به کف دستم، کف دستانش را بالا آورد و گوشههای شالم را با وسواس مرتب کرد. دستانش پایین آمدند و روی شانههایم نشستند.
–من به دوست داشتن هیچ کس وابسته نیستم، از یه جایی به بعد یاد گحرکت کردم زیستنم رو بر مبنای مهر و محبت کسی بنا نکنم که اگر یه روزگار دوستم نداشت و من رو نتمایل داشت کل زندگیم بهم بریزه، ولی …
خم شد و صورتش را با فاصلهای چند میلیمتری از صورتم نگه داشت و با لحن نرم و آرامی، حرفهایش را در گوش قلبم فرو کرد:
–دنیام، و تموم زندگیم توی کف دستای توئه، متوجهی چی میگم؟
خوب خوب متوجه بودم؛ حالا که جهانش در کف دستانم بود، باید به او اطمینان خاطر میدادم که این کف دستها به خاطر او هم که شده هیچ گاه مشت نمیشوند و دنیای او را در تاریکی فرو نمیبرند!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن