با زبان بدنم نمیتوانستم آنطور دلم میخواهد، راحت و بیپروا، دست احساساتم را برایش رو کنم، زبان سرم هم همواره خجالتی بود؛ اما صدایی از درونم تشویقم میکرد و میاضافه کرد: ” خجالت رو بذار کنار و با کلمات معجزه کن” !
–من …
قهوههای گرمش را با نگاهم سر کشیدم و لب زدم:
–بسیار دوست دارم!
« به دوست داشتنت متهمم، به این جرم افتخار میکنم و به فراموش نکردنت!
و آرزویم این است که مجازاتم
حبسِ ابد در گردشِ خونِ تو باشد! »
#غاده_السمان
*
از بالای پلهها نگاهی به سالن شلوغ رستوران انداختم و سلانه سلانه از پلهها پایین راهی شدم. کمیل اضافه کرده بود، ده دقیقه الی یک ربع دیگر کارش تمام میشود؛ ولی مرضیه و افسانه که راهی شدند، من هم کنار خانم رساما نماندم و از آشپزخونه بیرون زدم. رساما اصلا از متوجه شدنم شاد نشده و بسیار سرد برخورد کرده بود. تمام مدت هم نگاه سنگین و خصمانهاش، هر گوشهای از آشپزخانه که رفتم دنبالم بود. قبلا یکی دوبار با هم برخورد داشتیم؛ حرکت کردارش عادی و معمولی بود، شاید هم من آنطور فکر میکردم! چند دقیقهی اول رفتارش توی ذوقم زد، اما به روی خودم نیاوردم. مرضیه و افسانه هم انقدر برایم حرف زدند که کلا حضور رساما را فراموش کردم. در نبودم اتفاقات زیادی افتاده بود؛ مرضیه به اظهار کردهی خودش، با سهیل وارد یک رابطهی دوستانه برای آشنایی بیشتر شده و افسانه هم دیگر آن دختر بیحوصله و غمگین نبود، حرف میزد، میریز خندید و شور و شوق در نگاهش میدرخشید. اگر رساما را فاکتور میگحرکت کردم، به حتم روزگارهای بعد به خوبی در کنار دو همکار قدیمیام سپری میشد.
روی آخرین پله بودم که آوای پیامک گوشیام کشیده شد. در دستم بود. قفلش را باز کردم و پیامی که کمیل ارسال کرده بود خواندم:
« من کارم تمومه، اگر دوستان اجازه میدن بیا بریم ».
زیر لب بیان کردم: ” پسر حسودِ من “، و برایش نوشتم:
« پشت در اتاقتم ».
به خاطر اینکه شام را با مرضیه و افسانه خورده و به اتاقش نرفته بودم شاکی بود.
سوار ماشین که شدیم، کف دستانم را در آغوش کشیدم و گفتم:
–چه یکهو سرد شد!
ماشین را روشن کرد و با لحن شماتت باری بیان کرد:
–با این پوستِ پیازی که تو پوشیدی بایدم به این هوا بگی سرد!
دستش را دراز کرد و کت پاییزهاش را از روی صنقلبی عقب برداشت. کت را روی پایم گذاشت و با اخم و جدیت کف دستور داد:
–بپوشش تا ماشین گرم بشه، از فردام روی لباست یه کت یا پالتو بپوش، گرمت شد درش میآری!
ماشین را از پارک درآورد و گفت:
–از فردا باید زودتر بیای، میتونی؟
تازه یاد برنامهی فردا افتادم و آه از نهادم قد بلند شد.
خاموشیم باعث شد، نگاهم کند:
–با شما بودما!
به آرامی زمزمه کردم:
–ببخشید کمیل … یادم راهی شد بهت بگم فردا نمیتونم بیام!
ابروهایش را جمع کرد، اما لحنش ساکت و خونسرد بود.
–چرا؟ مگه فردا چه خبره؟
نگاهم را به ضبط ماشین دادم. دیگر از آن ال سی دی شکسته خبری نبود، اما هر بار که نگاهم به ضبط میافتاد، صحنهی کوبیدن مشتش روی آن در ذهنم تکرار میشد.
–تولد سیاوشه!
سرش را به آرامی بالا و پایین کرد و گوشهی لبش را جوید. بعد از وقفهای چند ثانیهای، بدون اینکه نیم نگاهی به سمتم بیندازد گفت:
–مشکلی نیست!
به همین راحتی؟! خودش بود؟! پس چرا انتظار داشتم شاکی شود، سوال پیچم کند و تلافی ماندن کنار مرضیه و افسانه را هم دربیاورد؟!
خاموشی کرد و با ابروهای جمع شده، متفکرانه به جلو دیده دوخت. این مقلبش را دوست نداشتم؛ خاموشیش مستأصل و غمگینم میکرد. طاقت نیاوردم. به پهلو نشستم و انگشت شست کف دست مخالفم را از بالای پیشانیاش، روی خط عمیق میان ابروهایش گذاشتم، و با لحن گلایهآمیزی اعتراض کردم:
–اگر مشکلی نیست، پس این چی میگه؟!
لبهایش نافرمانی کردند و منحنی تبسمش تا گوشهی دیدهانش رسید. مچم را گرفت و فشار آهستهی به آن وارد کرد. کف کف دستم را به روی نیمهی صورتش چسباند و به ملایمی، همراه با دست خودش تا انتهای چانهاش پایین آورد و زمزمه کرد:
–میگه بیشتر با صاحب این اخم باش، بیشتر حوالی این آدم پرسه بزن، نیومده نرو و بیشتر بهش توجه کن!
دلم در قید و بند تماس ته ریشهایش به کف دستم بود و زبانم بار دیگر در کامم پنهان شده بود. فقط توانستم به گونهی جدید حسادتش بخندم.
نگاهش ریز خندید. دستم را کوتاه به لبهایش چسباند و به ملایمی رهایش کرد. با یک دست موهایش را مرتب کرد و جویا شد:
–چه ساعتیه؟
گیج و گنگ نگاهش کردم.
–تولد سیاوش خان؟
خندهی معنادار نگاهش خجالتم داد. با یک بوسه گیجم کرده بود! کف دستم را روی کتش کشیدم و نگاهم حرکت کرد پی جای لبهایش که حس میکردم هنوز تَر است.
–از هشت شامگاه شروع میشه، اما من دیرتر میرم.
درجهی بخاری را بالا برد و دریچهها را تنظیم کرد. اگر رویم میشد میاضافه کردم خاموشش کند؛ چون دیگر سرما از تنم کوچ کرده و گرما زیر پوستم چادر زده بود!
ضبط را روشن کرد و اظهار کرد:
–زنگ بزن میآم میرسونمت، برگشتنی هم میآم دنبالت.
لبخند زدم و با لحن شیطنتآمیزی گفتم:
–شما زحمت نکش، با خاله جان میرم!
با این حرف انگار، ته ماندهی گرد اخم و دلخوری که روی صورتش جای گرفته بود را فوت کردم.
–اِ … فروغم دعوته؟!
دریچهی بخاری که درست روی صورتم تنظیم بود را بستم و گفتم:
–دعوت نبود، ولی برای اینکه تنها نباشم اصرار کردم هممسیرم بیاد.
سرش را تکان داد و از لبخندش رضایت بارید:
–خوبه!
حالا که با فروغ میرفتم خوب بود! سرم را بالا و پایین کردم و با کنایه بیان کردم:
–عجب!
نمیدانم چه برداشتی کرد که قد بلند لبخند زد. نگاهکی زد و لپم را کشید:
–به جون خودم!
*
به هممسیر فروغ، وارد حیاط بزرگ منزلی نامدارها شدیم. از کنار چند ماشینی که در حیاط پارک شده بود گذشتیم و به ساختمان رسیدیم. کتم را مرتب کردم و پاکت هدیهام را از فروغ گراهی شدم. هنوز هم در گیر و دار این بودم که هدیهام سیاوش را به وجد خواهد آورد یا نه؟ آرش را همراه خودم برده بودم تا برای انتخاب هدیهی مناسب کمکم کند؛ ولی روی هر چیزی کف دست گذاشتم ایرادی از آن در آورد. در آخر هم طبق علاقه و سلیقهی خودش پازل پنج هزار تکهای خرید و با کلی قلبیل قانعم کرد که این بهترین و خاصترین هدیهی تولد سیاوش خواهد بود؛ زیرا هم بازی و سرگرمییست و هم بعد از تکمیل میشود به عنوان یک تابلو، آن را روی دیوار نصب کرد.
نیکیخانم به همجاده همسرش و سیاوش، به استقبالمان آمدند؛ مثل همیشگی شیک و مرتب و خوشبرخورد. فروغ برایشان غریبه نبود. به واسطهی رفاقت و همکاریمان او را خوب میشناخشتابزده. سیاوش از متوجه شدن فروغ ذوق زده شد و مؤدبانه به خاطر حضورش تشکر کرد. بعد از احوالپرسیهای معمول و ابراز شادی بیش از پیش نیکی خانم، کادوهایمان را تحویل سیاوش دادیم و به جمع مهمانان ملحق شدیم. جزو آخرین نفرات بودیم و سالن بزرگ و مجلل خانه تقریبا پر بود. مهمانانشان را میشناختم. غریبه نبودند؛ خانوادهی مادری و پدری سیاوش به هممسیر دوستان و همکلاسیهایش. قبل از اینکه بنشینیم عموی سیاوش با متوجه شدنمان از دو مردی که کنارشان ایستاده بود عذرخواهی کرد و به سمتمان آمد. با ادب و متانت سلام کرد و خوش رسید گفت. وجه اشتراک چهرهاش با سیاوش زیاد بود، ولی حتم داشتم سیاوش در آینده مرد خواستنیتری خواهد شد. پارسال در آخرین مکالمهام با سیاوش، میان حرفهای معمولیمان سؤال کرده بودم: ” بهترین و صمیمیترین دوستت کیه؟ “. سیاوش هم بهسرعت و بدون لحظهای درنگ، نام همین عموی جوانش را بیان کرده و چند تا از محسناتش را برای دانستن او به عنوان بهترین دوست نام برده و قانعم کرده بود.
همین که از عموی سیاوش فاصله گحرکت کردیم فروغ گفت:
–چه لوکس بود!
به تعبیرش خندیدم و روی مبل راحتی جای گرفتم. کنارم نشست و با انتهای آویزان شالش قسمت جلویی بدنش را پوشاند.
–امشب از کنار من جُم نمیخوری، حتی دستشوییام با من میری!
به اخم نمایشی و لحن کف دستوریاش خندیدم و اضافه کردم:
–جان؟!
سر تا پایم را برانداز کرد و با جدیتی که آن هم نمایشی و برای خنده بود اضافه کرد:
–جانت سلامت، مطمئنم اینا واست نقشه دارن، میخوان پسرشون رو بندازن بهت، نمیدونن که من بهترش رو بهت قالب کردم!
خنده را سرکوب کردم و با اخم معترض شدم:
–فروغ … یعنی چی قالب کردم؟ داری درمورد کمیل حرف میزنیها!
صورتش را جمع کرد و خواست حرفی بزند که صدای یکی از شاگردان سال قبلم -مهراد- بحثمان را نیمه تمام گذاشت. با تبسمی پر ذوق و شوق جواب سلامش را دادم و کنارم برایش جا باز کردم. به دنبال مهراد چندتا از بچههای دیگر هم که ما را میشناخشتابزده دورمان جمع شدند. با تک تکشان خوش و بش کردیم و از وضعیت درسیشان سؤال کردم. یکی از آرزوهایم این بود که همهی آنها در آینده به جای خوبی برسند و هر وقت یاد گذشتهها کردند، گوشهی ذهنشان، من برایشان تبسم بزنم!
دورمان خلوت شده و بچهها به سراغ خوراکیهای روی میز حرکت کرده بودند. نگاه گذرایم سالن بزرگ خونه را از نظر گذراند. سالنی که تا نگاه کار میکرد پر بود از وسایل لوکس و گران قیمتی که نظیرش را اصلا نمتوجه شده بودم؛ درست مثل طلا و جواهراتی که آقای نامدار در گالریاش میفروخت و میخبر داشتم اکثر آنها توسط خودش و کارگرانش طراحی و ساخته میشوند.
بزرگترها به گروههای کوچکتر تقسیم شده و هر گروه گوشهای مشغول بود.
دقایقی که ما با بچهها مشغول بودیم، روی میز مقابلمان پر شده بود از انواع تنقلات و میوه و نوشیدنی.
نیکی خانم جلو رسید و با مهربانی تعارف کرد که بیکار نمانیم و مشغول باشیم. تبسم زدم و تشکر کردم. راضی نشد و خودش میز عسلی مقابلمان گذاشت. تمایل داشت از مخلفات روی میز در پیش دستیها بچیند که فروغ مؤدبانه خواهش کرد که کنارمان بنشیند و خودش دست به کار شد.
همین که نیکی خانم کنار حرکت کرد و روی مبل قرار گرفت، سیاوش را متوجه شدم که کف دست در دست دختر جوان به سمتمان میرسید. دقایق طولانی میشد که در جمع حضور نداشت و حالا …
هیچ حدسی نمیتوانستم در مورد دختر جوان بزنم؛ برای اولین بار بود که میمتوجه شدمش. چهرهی دلنشینی داشت و هیکل توپر و بینقصی داشت. نیکی خانم مسیر نگاهم را گرفت و با تبسم شیرینی اظهار کرد:
–نیلا جان هم اومد.
تبسمش را وسعت داد و نگاهش را به ما بخشید:
–ما و سیاوش انقدر از تو پیش نیلا تعریف کردیم که دیگه آواش دراومد.
فروغ با خنده و لحن شیطنتآمیزی به من اشاره کرد:
–آمال همچین تعریفیام نیستها، میگن آواز دهل از دور شنیدن خوش است، حکایت همین آماله.
نیکی خانم کف دستش را دراز کرد و دستم را گحرکت کرد، در لحن و نگاهش مهربانی موج میزد، وقتی خطاب به فروغ اضافه کرد:
–نگین تو رو خدا، عزیز قلبه به خدا.
سیاوش و دختر مجهولالهویه رسیدند. به احترامشان کشیده شدیم. نیکی خانم ما را معرفی کرد و نگاه نیلا با تبسم روی من جای گرفت. دستش را به سمتم دراز کرد و گفت:
–من نیلا هستم … زن عموی سیاوش.
خودم هم از این عنوان کمی شوکه شدم، اما قیافهی فروغ متوجه شدن داشت. چقدر برای خودش خیالبافی کرده و قصه ساخته بود. به زور جلوی خندهام را گرفتم و دست نیلا را فشردم و از آشناییش ابراز مسروری کردم. با فروغ هم کف دست داد و خواهش کرد که بنشینیم. خودش هم هممسیر سیاوش کنار نیکی خانم جا گرفت.
دستش را دور شانهی سیاوش حلقه کرد و با لحن بامزهای رو به من اظهار کرد:
–سیاوش و مولین و بابا خیلی دوست دارن، حسودیم میشه بهت!
کمی لهجه داشت و حرف ” و ” نام سیاوش را کشیده و بدون فتحه ادا میکرد. لحن غیر رسمی و آواقتی که در کلامش بود، حس قلب نزدیکی به آدم میداد. لبخند زدم و بدون هیچ تملقی بیان کردم:
–توام بسیار عاشق شدنی هستی، مطمئن باش عزیزتری!
نیکی خانم کف دستش را روی ران پای نیلا گذاشت و با لحن شوخ و بامزهای بیان کرد:
–نیلا از بچگی حسود بود، الانم قرار نبود واسه تولد بیاد، پسر من رو تنها جادهی کرده بود، اما از حسودی طاقت نیاورد و امروزگار ظهر خودش رو رسوند.
نیلا با قیافهی بامزهای، حرف مادرشوهرش را انکار کرد و بیان کرد:
–نه به خدا، میتمایل داشتم سیاوش رو سورپرایز کنم.
نیکی خانم با مهربانی سر عروسش را بوسید و اضافه کرد:
–سر به سرت میذارم قربونت برم!
بعد از بریدن کیک و باز کردن کادوها، من و فروغ زودتر از همهی مهمانها کشیده شدیم و عزم برگشتن کردیم. همگی برای بدرقهمان تا جلوی در رسیدند. نیکی خانم کیسهای به کف دستم داد و گفت:
قلبربا عَجملو “آرزوهای گمشده”, [۰۷.۰۸.۱۹ ۰۱:۱۶]
–ظرفهات، بازم ممنون به خاطر شیرینیهای خوشمزهات، ته موندههاش قسمت کامران شد.
آن روزگار که با سیاوش به دیدنم وارد شده بود، برای تشکر و قدردانی، یک ظرف کاپ و کوکی و یک ظرف شیرینی نخودچی برایشان گذاشته بودم.
تبسم خجولی زدم و بیان کردم:
–نوش جانتون، بازم درست میکنم براتون.
آغوش پر مهرش را به تنم هدیه داد و با مهربانی تشکر کرد. تمام مدت مهمانی هم همینطور با مهربانی با همه برخورد کرد و از همه بیشتر هم برای عروس تازه از مسیر رسیدهاس! اعتراف میکنم امشامگاه با متوجه شدن محبتها و توجه نیکی خانم و آقای نامدار، من هم به نیلا حسودی کردم!
خداحافظی کردیم و سوار ماشین شدیم. به محض اینکه از آدمهای مهربان و صمیمی منزلی نامدار کمی فاصله گحرکت کردیم، رو به فروغ کردم و با خنده گفتم:
–بد خورد تو برجکت!
کشیده لبخند زد و باعث شد من هم تمام خندههای فرو خوردهام را رها کنم.
–وای خدا چه فکرایی که نکردم، چه چیزایی ساخته بودم تو ذهنم!
باز هم آوای خندهاش کشیده شد، ولی من به لبخندی بسنده کردم و با لحن جدی واقعیتی را گفتم که میان اکثر ما آدمها مشترک بود:
–اکثر ماها اینجوریم فروغ، فکر میکنیم هر کس خوب باشه و خوبی کنه، توجه کنه، محبت خرج کنه، حتما یه منظوری داره، باور نمیکنیم که کسی پیدا بشه و بیمنظور و بدون قصد و غرض دوستمون داشته باشه، همیشه تند دنبال قلبیلیم!
با تکان دادن سرش حرفم را تایید کرد و با تاسف زمزمه کرد:
–دقیقا!
گوشی را در حالت کشیدهگو قرار دادم و کنار کف دستم، روی میز ناهار خوری وسط آشپزمنزل گذاشتم.
–آره همه چی مرتبه! چندتا خورده کاری مونده که اونارو هم انجام بدم میرم حموم و آماده میشم.
هر چه به خورد گوشهای شنوایش دادم دروغ بود! هنوز کلی کار داشتم، ولی برای اینکه با یادآوری نداشتههایم خودآزاری نکنم، قلبم میتمایل داشت با یک نفر حرف بزنم و هممدت کارهایم را انجام دهم.
–الان داری چی کار میکنی؟
ظرف شیرینی خوری بلوری را که حسابی برقش انداخته بودم، کنار سینی فر گذاشتم. با غرور و با لحن شیطنتباری اضافه کردم:
–در حال چیدن شیرینهای خودم پز توی ظرف بلور، میخوام توی همین مشاهده کردار اول میخم رو محکم بکوبم تا بدونن چه عروس نمونهای گیرشون اومده!
مثل همواره کلمهی سخیف ” جون ” را کشدار ادا کرد و افزود:
–چی پختی براشون؟
در حالی که با احتیاط شیرینیها را داخل ظرف میچیدم جواب دادم:
–شیرینی نخودچی، دیشامگاهم یکم زنجبیلی پختم.
با لحن حسرتبار و آزردهی گفت:
–کاش منم اونجا بودم!
از تصور قیافهاش خندهام گحرکت کرد؛ حتم داشتم گوشههای لبش را تا آخرین حد پایین کشیده و نگاهانش در مظلومانهترین و بامزهترین حالت ممکن مستقرند.
–الان که کسی نیست قربونت برم، مولینش و باباش فقط برای یه گپ و اضافه کرد خودمونی میآن، مراسم اصلی میمونه هر وقت گچ دست و پای نسا رو باز کردن.
–میدونم، اما دلم اونجاست، عاشق شدم کنارتون باشم.
با لحن شوخ و بامزهای ادامه داد:
–ضایعست توی اامان دیدار خواهر عروس نباشه!
در دلم اظهار کردم: ” ضایعتر از نبودن تو، نبودن مادریه که باید باشه و نیست! “. برای چندمین بار در این ساعات از دلم رو گرداندم و بیاهمیت به حقیقیتی که مدام یادآوریاش میکرد، خنده را به لبهایم دیکته کردم و بحث را به مسیر دیگری کشاندم:
–از حامد چه خبر؟ قرار بود باهاش جدی حرف بزنی!
پوف بلندی کشید و اظهار کرد:
–دیروز بیشتر از یک ساعت حرف زدیم، البته بیشتر من حرف زدم، ولی در آخر با چندتا جمله پاک ناامیدم کرد!
لبخند زدم:
–چرا؟!
مجدداً نفسش را فوت کرد و گفت:
–بهش بیان کردم ” تا وقتی درسم تموم نشه هیچ قولی بهت نمیدم، اگر میخوای ادامه بدیم بهتره ازم هیچ توقعی نداشته باشی، من آدم رابطههای بهشدت خودمونی و نزدیک نیستم، نمیتونم هر جا و هر وقتی که میل داشتی در اختیارت باشم، نمیتونم اونقدری که تو میخوای برای این رابطه وقت بذارم “، خلاصه هر چی بهت اظهار کرده بودم رو تو گوشش خوندم، آخر سر برگشته میگه ” میآم خواستگاری، نامزد کنیم مطمئن بشم مال منی، بعدش دیگه قول میدم کاری به کارت نداشته باشم “، آخر سر مشاهده کرد من کوتاه نمیآم گفت ” بیشتر از دو یا سه سال نمیتونم صبر کنم، دیگه بسیار به خودم فشار بیارم چهار سال، اونم زیرا تویی “!
جملات بعدیاش را با حرص به گوشم رساند:
–خیلی پرروئه،گاهی قلبم میخواد دم کف دستم باشه بزنمش!
ظرف شیرینی را روی کانتر گذاشتم و با لحن شیطنتآمیزی اظهار کردم:
–پرروییش رو بازتر توضیح بده، پررویی ابعاد وسیعی داره، مخصوصا که با جنس مذکر طرف باشی!
برای خنداندنش با لحن لوتیهای غیرتی سؤال کردم:
–نکنه توقعات بیجا ازت داره؟
بلند لبخند زد و به جای اینکه قلب به قلب بازیام دهد و درنقش ضعیفههای ترسو فرو برود، با لحن قلدرانهای گفت:
–غلط میکنه اصلا توقع داشته باشه، اونم بیجا، بهش اضافه کردم پاش از گلیمش بزنه بیرون، میپیچمش لای همون گلیم تا خفهاش شه!
ریز خندیدم. آوایش ضعیف شد و آهسته و خجول پچ زد:
–ولی خوب که فکر میکنم بهش حق میدم، کدوم پسری پیدا میشه که پای یه رابطهی خشک و خالی بمونه، اونم هفت سال؟!
واقعیت را میاضافه کرد. نمیتوانستم در مقابلش جبهه بگیرم، از موعظه و نصحیت هم خوشم نمیرسید، برای همین جویا شدم:
–تصمیم نهاییت چیه؟ نمیخوای ادامه بدی؟
خجول، اما با قاطعیت گفت:
–میخوام، فعلا راضیش کردم دو بار در ماه همدیگرو ببینیم، البته قول گرفت هر وقت اومدم تهران هم با هم قرار بذاریم، قولم داد که وقت و بیوقت زنگ نزنه، مزاحمم درس و دانشگاهم نشه، فعلا هم حرفی از ازدواج نزنه و همه چی رو بسپره به من.
از آن حامد لجباز و یکدنده همین هم غنمیت بود. تازگیها میان حرفهایم با فروغ و اطلاعاتی که از کل خاندانش در اختیارم میگذاشت، هر از گاهی اگر فرصتی دست میداد بحث را به سمت پسرها میکشیدم و در این بین گریزی هم به ته تغاری آلما خانم میزدم. هنوز هیچ کس نمیاطلاع داشت با آیه در ارتباط است. تا به حال مورد بدی در کارنامهاش نبوده، اما دیدهم هراسیده بود و گاهی دچار بدبینی میشدم که نکند حامد هم چیزهای پنهانی دارد که عمهاش برایم رو نکرده است.
سیبی را که خوب کف دستمال کشیده بودم داخل سبد گذاشتم و نتوانستم سد مسیر مضطربیام شوم:
–با اینکه هنوز معتقدم برای تو زوده، اما نمیخوام مانعت بشم، دوست دارم کنارت باشم تا تجربهاش کنی، میخوام رک باشم باهات؛ توی رابطهی بین دو تا آدم بالغ نمیشه جلوی بهشدت از اتفاقات رو گرفت، قول بده بهشدت مواظب خودت باشی!
با خنده اضافه کرد:
–قول میدم از حد و حدود خارج نشم، از اون قولهای مدل آیهای که هیچ رقمه زیرش نمیزنم، تازه هر اتفاقی بیفته، هر کاری کنم، قبلش تو رو در جریان میذارم.
قولهایش مطمئن بود و با اطمینان میتوانستم به حرفهایش اعتماد کنم؛ اما میاطلاع داشتم بخشی از ذهن و دلم همواره دلواپس اوضاع و احوال او خواهد بود. قلب آدم که قول و قرار و عهد و پیمان سرش نمیشود!
به محض قطع کردن گوشی، میوهها را هم در ظرف چیدم و همراه شیرینیها به سالن بردم. ساعت دو و نیم بود؛ هنوز ناهار نخورده بودم؛ آشپزخونهی نامرتب و ظرفشویی پر از ظرف انتظارم را میکشید؛ حمام هم جزو کارهای نکردهام بود! امروزگار چه تنها بودم! با اینکه جمعه بود، اما آرش هم صبح بعد از تماس یکدفعهای پدر پویا از خانه بیرون رفته و هنوز برنگشته بود. صبح فردای تولد سیاوش، پدر کمیل با آرش تماس گرفته و برای امروز قرار گذاشته بود.
چقدر دلم بودن بابا را میخواست؛ بودن پر از حمایت و قلبگرمیاش و تبسمها و نگاههای مهربانش که هر چه حال بد را در خود حل میکرد. تا وقتی بود، حس تلخ بیکسی و تنهایی روحم را شکنجه نمیداد!
نگاهم را روی میز چرخاندم و افسردهانه زیر لب زمزمه کردم: ” نبود بابا موجهه؛ کف دستش از جهان کوتاهه! نبودن مامانه که هیچ توجیه منطقی و عقلانی نداره “!
امروزگار میتوانستم مسرورترین دختر روی زمین باشم، اما آسمان دلم گراهی شده و ابری بود. آن زنِ نزدیکِ دور، چطور انقدر راحت توانسته بود بیخیال ما شود؟ دیگر مطمئمنم او به جای قلب، قلوه سنگی درون سینه دارد!
مجدداً به آشپزخانه برگشتم، ظرفهای کثیف را تا جایی که ماشین ظرفشویی ظرفیت داشت، داخل آن چیدم و برای شستن بقیه کف دست به کار شدم. یکی از سینکها پر از آشغال شده بود. سطل آشغال را از داخل کابینت بیرون کشیدم و سبد سر ریز شده را داخل آن خالی کردم. دستم را درون سینک گرداندم تا آشغالهای باقی مانده را جمع کنم که با سوزش کف دستم و انگشت میانیام، به سرعت کف دستم را پس کشیدم و با دیدن خون زیادی که از آن قسمت بیرون میزد، چنان وحشت کردم که درد و سوزشش عمیقی که تا دلم زبانه میکشید فراموشم شد. دستمالی برداشتم و روی بریدگی فشار دادم. از درد لبم را گاز گحرکت کردم و با شتاب از آشپزمنزل تا سرویس بهداشتی دویدم. کف دستم را زیر شیر آب گحرکت کردم و قطرهای اشک گونههایم را آبیاری کرد. تکهای از استکانی که قبل از تماس با آیه از دستم رها شده و شکسته بود لا به لای آشغالها مانده و حالا …
این روزهاست که باید یکی باشد؛ یکی مثل مادر! مادری که همهی کارها را بکند و قربان صدقهی دخترش برود؛ مادری که تو را بفرستد پی کارهای خودت و خودش همه چیز را به نحو احسنت ردیف کند؛ مادری که بگوید چطور لباس بپوش و آرایش کن تا بیشتر به دیده خانوادهی مردی که قرار است عروسشان شوی بیایی! عروس؟! کدام عروس؟! شاید اصلا همین مادر بیمسئولیت بهانهای شود برای عروس نشدن! از درد تنهایی و بیکسی به هذیان گویی افتاده بودم! صوتی هقهقم در فضای دستشویی پیچید و درماندگیام را بیشتر توی نگاه فرو کرد!
آب را بستم و زخمم را بررسی کردم. اشک دیدم را تار کرده بود، پلک زدم و علیالحساب دکمهی استوپ دیدهانم را زدم تا بتوانم ببینم سر کف دستم چه بلایی آوردهام. دو بند انگشت بالاتر از انگشت میانی تا انتهای بند اول انگشتم را بریده بودم. بالای انگشتم برمتوجه شدگی عمیقتر بود و راهی شده حرکت کرده کم عمق شده بود. از داخل کمد بالای روشویی بتادین را بیرون آوردم و روی زخمم ریختم؛ چنان میسوخت که انگار تکه شیشه به جای انگشتم در قلبم فرو رفته بود. یک بسته گاز استریل را با کمک گرفتن از دندانم باز کردم و روی زخمم فشار دادم. از ضعف زانوهایم سست شده و تنم میلرزید.
روی روشویی خم شده و کف دست سالمم، کف دست مجروحم را در آغوش گرفته بود. سرم را روی یکی از ساعدهایم گذاشته و دیدهانم را بسته بودم. توان برداشتن حتی یک قدم را هم در خودم نمیدیدم. صدای بسته شدن در، نوید ورود آرش را داد. چند ثانیه بیشتر نگذشته بود که صوتی نگران و هراسیدهاش را گوش دادم. به حتم وضعیت آشپزخانه و رد خون در سینک ترسانده بودش.
–آمال!
سرم را قد بلند کردم تا صوتیش بزنم که خودش در سرویس را به عقب هل داد و با مشاهده کردن وضعیتم وحشت زده وارد سرویس شد:
–چی کار کردی؟!
وقتی کنارم ایستاد، بار دیگر بهانه داد دست قلبم نازک نارنجیام. خم شد و کف دستانم را از هم جدا کرد. گاز استریل را از روی زخمم برداشت و مجدداً خونریزی شروع شد. در حالی که با اخم زخمم را وارسی میکرد، با لحن شماتت باری اضافه کرد:
–مگه ناضافه کردم زود برمیگردم با هم انجام بدیم، تو چرا حرف گوش نمیدی؟!
نگاهش به کف دستم بود و من فقط اشک میریختم.
–بخیه لازمه، با چی بریدی؟!
اشکهایم شدت گراهی شد و لرزش تنم بیشتر شد:
–وای نه … بخیه نمیخواد!
بیتوجه به ترس نگاهم، شیر آب را باز کرد و در حالی که دستهایم را میشست زیر لب غرغر کرد:
–از رنگ و روی زیباتم معلومه ناهار نخوردی، حالا انگار کی قراره بیاد!
حالا که نیاز مبرم به مهربانی و نوازش داشتم بداخلاق شده بود. گاز استریلی روی زخمم گذاشت و از سرویس بیرون راهی شدیم. جای بریدگی نبض میزد و گزگز میکرد!
*
با صوتی آرش لای پلکهایم را باز کردم و با دیدن اتاقی که در تاریکی محض فرو رفته بود، دفعتاً لحاف را کنار زدم و از جا پریدم:
–وای … چرا خوابیدم؟! ساعت چنده؟
کلید برق را زد و با اعتراض بیان کرد:
–چته؟! یواش بابا!
روشنایی چشمم را زد. چند ثانیه بستمشان و آرام آرام بازشان کردم. هر دو کف دستم را بالا آوردم تا موهایم را جمع کنم که با متوجه شدن دست باند پیچی شدهام، یادم آمد چه بلایی سر خودم آوردهام. با تمام مخالفتم، در برابر تهدید و اجبار آرش تسلیم شده به درمانگاه حرکت کرده بودم. به قول عزیز پول سه تا بخیه و یک سرم در گلویم گیر کرده و صدقهی رفع بلای بزرگتر و بدتری شده بود.
گوشیام را به کف دستم داد و گفت:
–مِستر محتشم که صدقه سریشون این بلا رو سر خودت آوردی پشت خط هلاک شد، زنگ بزن ببین چی کارت داره؟
گوشی را گراهی شدم و با قلبخوری نگاهش کردم:
–حواسم هست امروزگار بداخلاق شدیها!
کنارم قرار گرفت و همانطور که در درمانگاه، تمام مدتی که دکتر کف دستم را بخیه میزد، سرم را در حصار امن سینهاش پنهان کرده و اشکهایم پیجادهنش را خیس کرده بود. غلو میکردم؛ بداخلاقی و عتاب و خطابش برای همان دقایق اول بود. در درمانگاه، و بعد از برگشتمان به خانه همان آرش مهربان خودم بود. فقط وقتی بیان کرده بودم: ” همهی کارام موند “، دوباره بدخلق شده و غریده بود: ” به جهنم! “. بعد از غذا خوردنم هم گفته بود تکان نخورم و استراحت کنم و تا میل داشته بودم دهانم را به اعتراض باز کنم، باز هم به تهمتوجه شدش متوسل شده بود: ” من شوخی ندارم آمال، به حرفم گوش ندی زنگ میزنم به آقای محتشم و قرارمون رو کنسل میکنم “!
سرم را بوسید و با خنده بیان کرد:
–پاشو کمکت کنم حاضر شو، الان ننه بابای مستر میآن تو رو اینشکلی ببین میرن پشت سرشونم نگاه نمیکنن!
نگاهکی حوالهام کرد و بدجنسی که در کلامش سر برآورد:
–به مسترم زنگ نزن، بذار یکم حرص بخوره، یه چند تا هم پیام فرستاد، اونا رو هم بیجواب بذار!
اینها را نمیاظهار کرد هم رویم نمیشد جلوی او که برای من بعد از رفتن بابا بزرگتر و مرد منزل بود، به کمیل زنگ بزنم، یا حتی سریعا بروم سر وقت پیامهایش!
با لب و لوچهای آویزان به لباسهای تمیزم چشم دوختم. شومیز لیمویی رنگم با آستینهای فانوسی و یقهی چیندارش سبکی دخترانه و نسبتا آزاد داشت که قرار بود با شلوار راستهی مشکی تنم کنم. روسری هم که برای تکمیل این ست انتخاب کرده بودم، زمینهی مشکیاش را گلبرگهایی کوچک و سوزنی شکلی که رنگ سفید و لیمویی داششتابزده، پر کرده بود. با بیمیلی و اکمسیر لباسهایم را پوشیدم. دوش نگحرکت کرده بودم، برای همین حس خوبی نداشتم از اینکه لباسهای تمیز را قبای این تن آب نخورده کنم. از بدشانسیام کف دست راستم که عهدهدار تمام کارهایم بود، ناقص شده و با هر تکانی که به انگشتانم میدادم درد، فورا اعلام حضور میکرد.
نتوانستم آرایش کنم، تنها به برق لب و ریملی که با کف دست چپ زیاد در زدنش مهارت نداشتم اکتفا کردم و برای جمع کردن موهایم از آرش کمک میل داشتم. مدتی که تنهایم گذاشته بود، پیامهای کمیل را چک کردم و به زحمت توانستم در جواب هر سه پیامش بنویسم:
« سلام، ببخشید خواب بودم متوجه تماست نشدم، الانم دارم آماده میشم نمیتونم صحبت کنم ».
در جوابم ” اوکی ” ای فرستاده بود که حتم داشتم پشت آن تک کلمهاش کلی سرزنش و قلبخوری نشسته است. نمیتوانستم راحت تایپ کنم، برای همین دیگر هیچ ننوشتم و باز هم بدهکارش شدم!
وقتی با آشپزمنزلی تمیز و مرتب، و با چایی آماده مواجهه شدم. از هیجان آرش را محکم بغل کردم و بوسیدمش. میان هر بوسه وقفهای کوتاه میانداختم و یک دور قربان صدقهاش میرفتم و بوسهی بعدی را میکاشتم روی گونههایش! همواره از این لطفها نمیکرد. بهشدت زود خودش را از مهلکهی بوسههای من و آیه نجات میداد، ولی این بار به خاطر کف دستم به زور متوسل نشد و اجازه داد راحت کارم را انجام دهم.
با صدای زنگ آیفون آرش قد بلند شد و بعد از خوشامدگویی در را به روی دو میهمان اختصاصیمان باز کرد. پشت در باز واحدمان از حرکت ایستاد و بعد از چند دقیقه صوتی سلام و خوش و بش مؤدبانهاش را شنیدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن