یک بار دیگر دردی مهلک در بطنم پیچید. بی اختیار دستم را روی شکمم گذاشتم و از قعر وجود نالیدم. نگاهان ریز عسلی و مرطوبش را با دلواپسی به من دوخته بود .آنقدر دلواپس شد که یک لحظه فراموش کرد که اگر مداخله ی من نبود تا الان حتما بر اثر ضرباتی که بر خود وارد کرده بود جان داده بود. با مضطربی چند قدمبه سمتم برداشت و سؤال کرد:
– ماهدیس، تو درد داری؟
بگو چیکار کنم واست ؟
– نه…نه منخوبم. باور کن خوب خوبم ، فقط…
– فقط چی؟ فقط چی ماهی ؟
بگو تو رو خدا چی می خوای؟!
بگو چیکار کنم من الان ؟
– بهادر خوب نتونستم خیابون رو بگردم. یه توک پا برو تا سر خیابون می خوام مطمئن شم اونی رو که دیدم سرو نبوده .
حرفی نزد و به سمت خیابان به جاده افتاد. لنگان لنگان تا کنار در دنبالش حرکت کردم. همانطور ماشین را با عجله میان خیابان رها کرده بود سوئیچ را میان کف دستم گذاشت وگفت:
– تو زحمت بکش این ماشینو یه گوشه پارکش کن؛ منم یه دوری همین حوالی می زنم و بر می گردم. منتظرم باش زود بر می گردم.
به سمت خیابان راه افتاد.من هم علی رغم دردی که داشتم سوار اتومبیلش شدم. هنوز سوییچ را در محل مخصوص خود فرو نکرده بودم که هجوم عطری در وجودم انباشته شد. دلم فرو ریخت، اشتباه نمی کردم… نه خدایا محال بود!من هیچ گاه در مورد عطر سرو اشتباه نکرده بودم. وحشت زده از درون اتومبیل بیرون پریدم و با خودم بیان کردم:
– سرو ، سرو اینجا بوده!
این ماشین پره عطر سروه!
چهره ی درد کشیده ی بهادر یک بار دیگر در ضمیرم نقش بست؛ همانی که تا دقایقی پیش قصد هلاک خود را داشت. بر خودم نهیب زدم.
احمق نشو دختر! مگر در تمامی دنیا فقط یک نفر هست که از عطر مخصوص سرو استفاده می کند؟
نه دختر تو ابداً نمی توانی نسبت به بهادر تا این اندازه بی رحم و بدگمان باشی .
در ماشین را بستم. دیگر نه توان و نه قدرت و نه جسارت آن را داشتم که یک بار دیگر سوار شوم، اما نیرویی مرموز نیرویی که از کشنده ترین نوع شک بود مرا بهسمت عقب اتومبیل وصندوق عقب آن می کشاند. مدام آوایی در گوش هایم طنین انداخته و مانند حکمرانی مستبد جای گرفته بر مسند قدرت مرا برای انجام کاری سخت و دشوار با تحکم ترغیب می کرد ناتمایل داشته حکمش را اجرا کردم و در میان باید و نباید های قلبم مغلوب شدم و کم آوردم. به سمت صندوق حرکت کردم و در حالتی شامگاهیه به انجام جرم وگناه در را گشودم. در میان تاریکی شامگاه با کف دست هایم مشغول جستجو شدم. آنقدر دستم را تا انتهایی ترین قسمت فرو بردم که یکباره با برخورد و تماس دستم با یک شی کمی مردد مانده و بر خود لرزیدم.بیشتر کف دستم را داخل فرو بردم .آن گرمای بی حد، آن لطافت دلپذیر عجیب برایم ملایمبخش بود! حس می کردم ندیده می شناسمش. انگار هزاران بار مشاهده کرده بودمش! بدون ذره ای ترمشاهده کرد وفکر از درون صندوق بیرون کشیدمش.در تاریکی هوا کف دستانم را به سمتی که کور سویی از نور موجود بود بلند کردم و با دیدنش بر خود لرزیدم و وحشت کرده فریاد کشیدم. آن را درون صندوق پرت کردم در آن را هم محکم بستم. دیگر حتی توان توقف کردن نداشتم! عاجزانه قرار گرفتم و مشتم را در میان دهان بازم فرو کرده و با کف دست دیگرم معده ام را که مرتب تیر می کشید وخیال فوران داشت را فشردم. فریادهایم شامگاهیه آلت کشنده ای شده بودند که در درونم فرو می بردم. تمامی وحشتم را در خود می بلعیدم و در آنحال هزار مرتبه می بیان کردم:
– خودش بود ، خودش بود ، شال گردن سرو !
بهادر را دیدم که به طرفم باز می گشت. به سختی برخاستم و به شتابزدهی به طرف خونه دویدم. انگار متوجه شده بود اتفاقی افتاده که بر سرعتش افزود. به خانه رسیدم و داخل شدم. سعی کردم در را به رویش ببندم که پایش را میان در گذاشت. هر چقدر تلاش می کردم بی فایده بود. خیلی بهسرعت در را باز کرد و در مواجه با دیدهان وحشت زده ام قبل از اینکه بخواهد سوالی بپرسد مانند دیوانهها فریاد کشیدم:
– برو بهادر ، برو گمشو ، دیگه نمی خوام ببینمت، از من دور شو از منو بچم فاصله بگیر قاتل ازت بدم میاد!
مدتی ساکت و بهت زده نگاهم کرد بعد به سمتم وارد شد. با هر قدمی که به سمت جلو بر می داشت یک قدم عقب می رفتم تا آن جایی که با پله ها بر خورد کردم و همان جا روی پله از پای در آمدم. بی صوت نگاهم کرد وسر انجام لب باز کرد وگفت:
– متوجه شدیش نه؟
بالاخره مشاهده کردیش؟
اون شالو متوجه شدی؟
فریاد کشیدم:
– ساکتشو!
محض رضای خدا ساکت شو!تا کی می خواستی ازم پنهونش کنی هان؟ دیگه چه چیزایی رو ازم پنهون کردی ؟ چه بلایی سر سرو من آوردی بهادر؟
بهم اضافه کردی هیچموقع اونو نمتوجه شدی ؟ دروغ اظهار کردی کثافت!
هنوز فراموش نکردم اون روز آخری که سرو می راهی شد اون شال دور گردنش بود. خودم گره ی اونو محکمکرده بودم و بهش سپرده بودم هیچ وقت از دور گردنش باز نکنه !
نزدیک تر شد.صوتیش پر از التماس شده و می اظهار کرد:
-ماهی تو رو خدا آروم باش به حرفام گوش کن.
دو کف دستی گوش هایم را گرفتم و در حالی که میان دریایی از اشک وخون غرق می شدم دیدهانم را بسته و یک بار دیگر فریاد کشیدم:
– نه جلو نیا ، دیگه نمی خوام چیزی بشنوم… همون جا بمون ، ازت بدم میاد بهادر ازت می ترسم!
بی توجه به سمتم رسید،آنقدر نزدیکم بود که گرمای نفس هایش را بر روی صورت خودم احساس کردم. با دو کف دستش کف دستانم را گراهی شده و از روی گوش هایم جدا کرد. آنقدر صورتش نزدیک صورتم بود که به وضوح حتی عطر نفس هایش را نیز احساس می کردم. عطر نفس هایی را که مدتی آنچنان آرام جانم بود و اینک قاتل جانم می شد. با تنفر کف دستانم را از میان کف دستانش بیرون کشیدم. دیگر فریاد نمی کردم.شبیه موجود ضعیف وناتوانی شده بودم که در عین دردی که می کشیدم التماسش کردم:
– بهادر تو رو خدا بگو با سرو من چی کار کردی ؟ چه بلایی سرش آوردی؟یعنی حسادت محبت از تو چنین موجودی ساخت که بتونی اونو نابود کنی ؟
حرفی نزد و فقط نگاهم کرد ؛ همان یک نگاه برایم کافی بود تا باز دوباره فریب دیدهانش را بخورم یا اسیر وجدانم بمانم که هر دوی ان ها باعث می شد ساکت شوم وآماده ی گوش دادن حرف هایش. بی معطلی بیان کرد:
– همون روزگاری که زنگ زدی اظهار کردی سرو نیست ، هنوز بر نگشته ، اامان جایی که به ذهنم رسید آموزشگاه بود ساعت آخر کاریشون بود داخل شدم سراغ سرو رو گرفتم بهم گفتن تا شروع ساعت بعد کلاسش بیرون حرکت کرده ودیگه بر نگشته خودشونم یه جورایی نگران شده بودن یکی از خدمه شال رو نشونم داد و بیان کرد:
– آقای افخمخیال بازگشت داشتن نگاه کنید ایشون حتی شال گردنشونم با خودش نبرده.
شال رو ازش گرفتم و اظهار کردم به محض دیدنش شال رو بهش می دم بعد اونم که دیگه خودت می دونی ماهی هیچ وقت فرصت نشد ببینمش.
سرم را روی نرده تکیه دادم وگفتم:
– چرا هیچ وقت بهم ناضافه کردی بهادر؟ چرا ازم پنهون کردیش؟ چرا حقیقتو ازم مخفی نگه داشتی ؟
آهی کشید وبیان کرد:
– نمی خواستم با متوجه شدن اون شال عذاب بکشی، خبر داشتن از وجود یه شال که متعلق بود به کسی که دیگه نبود که راهی شده بود جز اینکه حالتو بدتر می کرد دیگه چه فایده ای می تونست داشته باشه؟ ولی می دونی ماهی امروزگار متوجه شدم اشتباه کردم. اگه همون زمون اونو بهت داده بودم لااقل امروزگار دیگه انگ قاتل بودن بهم نمی خورد ، بی رحمی ماهی به خدا بی رحمی!
دیگر حرفی نزد سرش را پایین انداخته و به سمت در حرکت کرد.انگار راستی راستی داشت می حرکت کرد ، آن هم با وجود رنج و دردی که از طرف من بر او عارض شده بود. نگاهش کردم، آن روزگار بیشتر از هر زمانی در زندگی ام محتاج او بودم دردی وحشتناک در من می پیچید و در عین دردی که می کشیدم از ته دل صوتیش کردم :
– نه بهادر تو رو خدا نرو ، تنهام نذار، بهت احتیاج دارم ، درد دارم بهادر می فهمی؟ درد دارم!
بازگشت و نگاهم کرد .گرمایی جانسوز را در میان پاهایم احساس می کردم. شامگاهیه به حرکت و ردی از مسیری نمناک وگرم. چیزی شبیه به خون تازه! من حتی بوی آن خون را احساس کردم! نگاهانش بر روی قسمتی از پله که با چند قطره از خون رنگین شده بود میخ کوب شده و وحشت زده فریاد زد:
– ماهی حرف نزن ، تو اصلا حالت خوب نیست ، باید همین الان بریم بیمارستان.
با متوجه شدن نام بیمارستان غمی جانکاه در وجودم قرار گرفت. این یکی را دیگر اصلا نمی میل داشتم! خدایا چه بر سرم آمده بود؟ قرار بود بر سر طفل بی گناهم چه بیاید؟ در میان بازوان بهادر، وقتی از روی زمین کشیدهم می کرد و داخل اتومبیل جایم می داد وحشت زده می گریستم و می اضافه کردم:
– تو رو خدا بهادر کمکمون کن ، کمکم کن نذار بلایی سر بچم بیاد.
دیوانه وار می راند و در همان حال که مرتب اشک هایش را با پشت کف دستش پاک می کرد می اضافه کرد:
– خیالت راحت ماهی ، بهت قول می دم ، نمیذارم واسه پسرم اتفاقی بیفته.
گوش دادن واژه ی پسرم، آن هم از زبان یک مرد آنقدر زیبا و دلنشین بود که برای یک لحظه فراموش کردم مردی که پسر من را از آن خود می داند هرگز پدر او نیست ابداً هم نمی توانست باشد چرا که او سرو نبود ، بهادر بود !
قلبم می خواست می اضافه کردم:
– نه بهادر این پسر ، پسر تو نیست این پسر سروه…
ولیکن شرم کردم چون سخت ترین ، کشنده ترین ، لحظاتی را که تنها یک پدر می تواند تاب بیاورد را در بهادر می دیدم ، می متوجه شدم که چگونه هزاران بار پله ها را طی می کرد به هر دری می زد.التماس و استدعا می کرد و با پاهایی که دیگر قدرتی در آنها باقی نمانده بود یک لحظه هم آرام و قرار نداشت.هزار بار در عمق دیدهانم نگاه کرده و هر بار تسلایم می داد .آخرین بار که دکتر معاینه ام کرد با نگرانی تشخیص به وضع حمل داده بود. زایمان، آن هم در هفت ماهگی با وجود خطراتی که برای جنینی نارس احتمال می راهی شد تنها نتیجه ی کار بود.تصمیمات گحرکت کرده شده بود و نتیجه همان زایمان شد. آخرین اشک هایم را در دولین بهادر ریخته بودم جایی که سرو نبود، و این نبودن در آن لحظات مرگبار از هر مدتی بیشتر محسوس بود. جای خالی سرو، مشتاق دیداری هایم برای او، تمامی قلبشوره ها و تشویشی که عین هفت ماه کشیده بودم در مقابل دیدگانم به رژه در می وارد شدند . بیشتر از هر زمانی احساس خلاء و تنهایی می کردم .
پرستار برای چندمین بار هشدار داد:
– آقا لطفا تشریف ببرید بیرون.
این قسمت ورود آقایون ممنوعه لطفا بگید یه خانم بیاد داخل.
بهادر مجبور به راهی شدن شد. می راهی شد که مادرم را خبر کند. پرسنل به سرعت مشغول آماده سازی مقدمات زایمان می شدند غیر از من چند نفر دیگر هم در اتاق بودند که درد می کشیدند. آوای فریادهایی آمیخته با درد از هر طرف به گوشم می رسید. وحشت کرده بودم و از طرفی ترس از این زایمان نا به هنگام خطری که در پیش رویم بود وحشت از کف دست دادن طفلم که یادگار محبت بی فرجامم بود که به قیمت جانم نمی میل داشتم او به سرنوشت بی رحمی که تمامی داشته هایم را هر آنچه که مورد محبتم بود را یکجا از من ربوده بود ببازم. مرتب با خدایم راز و نیاز می کردم.در شدت انبوهی دردی که جانم را می گحرکت کرد فقط او را می خواندم و بعد از او تنها سرو بود که تمامی آیه به آیه ی من در تاریک ترین لحظاتم بود. نام جذابیش که در مقدس ترین ساعات عمرم اورا و طفلم را یک جا از خدا طلب کرده بودم .
صدای زنگ موبایلی که در اتاق بود مرتب کشیده بود. پرستار با عصبیت غرید:
– اینموبایل کیه؟
کی موبایلشو تو این قسمت آورده ؟ این خلاف مقرراته .
کسی جوابی نداد. صدای زنگهم قطع شده بود وقتی مطمئن شد گوشی متعلق به هیچ کدام از حاضرین نیست آن را گوشه ای روی میز گذاشت و راهی شد .
لحظه ای نگذشته بود که یکمرتبه ی دیگر آوای زنگ موبایل کشیده شد…
نگاهانم تا مرز دیگر ندیدن پیش رفته بود. کف دستانم آنقدر میله های سرد و قطور تخت را وحشیانه فشرده بود که حالا دیگر شامگاهیه دو غالب سخت یخی، سست و کرخت، کاملا از کار افتاد. رعشه ای بی حد در تمامی جانم حلول کرد. بی قدرتی پاهایم را فریاد می زدم. در اوج دردی که می کشیدم یک بار دیگر آوایش کردم…
“سرو ، تو کجایی؟!
خسته ام ، درد دارم!
می میرم و در این لحظات جانکاه حتی به همان سایه ی موهوم از تو راضی ام. حتی خیالت آرامم خواهد کرد.
گناهم چه بود؟
چگونه شد که در سخت ترین لحظات زندگی ام نیستی.”
جرمم عاشقی بود.
تاوان سنگینش را به بهای یک عمر حسرت کشیدن ، دنبال خیالت دویدن و همواره عاشقی کردن برای مردی که بیشتر از آنکه در آغوشم باشد با خیال او عاشقی و حیات کرده بودم ، پرداختم!
“حالا نیازمند توام سرو ، محبت من می خواهمت، برای تسکین تمامی دردهایم، فرونشاندن غم ها و تسلای قلبم، برای دل بیچاره ام، برای طفل بی پناهم می خواهمت سرو می خواهمت….”
صوتی ممتد زنگ گوشی هم حتی برای یک لحظه قطع نمی شد. از شدت ضعف و درد دیدهانم را روی هم می فشردم. زیستن اینگونه به من آموخته بود که برای داشتن سرو بایستی دیده از جهان بر می داشتم. چشم هایم را بستم. آواها ، آوای زجه زدن های زن هایی در حال وضع حمل ، آوای پاهایی که همواره در حال دویدن و تکاپو بودند و بدتر از همه آوای زنگ موبایلی که یک دم قطع نمی شد در میان آن همه هیاهو آوای زنی را شنیدم که مرتب می اضافه کرد :
– بابا ، این بنده ی خدا پشت خط خودشو کشت!
یکی جواب بده.
به زور میان پلک دیدهانم را گشودم.پرستار جوان در حالی که گوشی در میان دستش بود آن را بالا گرفته و مرتب اعلام می کرد:
– خانما ، این موبایل کیه ؟
بدون اینکه نگاهش کنم می خبر داشتم از آن من نیست. در میان صوتی ممتد زنگ موبایل بار دیگر تکرار کرد:
– بابا این سرو تلف شد!
سرو ، سرو ، کسی جوابشو نمی خواد بده؟
تمام تنم فرو ریخت. دست هایم از روی میله کنده شد. درد برای یک لحظه راهی شده بود. چشمانم تا نهایت باز شده و ناتمایل داشته کف دستم به سمت گوشی حرکت کرد. با خودم بیان کردم:
– سرو ، سرو ، خدایا غیر از من دیگر چه کسی در این اتاق می تواند وجود داشته باشد که سرو را از تو میل داشته باشد؟
پرستار مهربان ، نیازمندی دست هایم را متوجه شد. لبخند زنان به سمتم آمد و گوشی را در میان دستان سردم گذاشت. در همان حال بیان کرد:
– آهای خانمقشنگه آوردن موبایل تو این قسمت ممنوعه. حرفت که تموم شد تا کسی متوجه نشده بذارش کنار .
چشمانم بر روی صفحه ی گوشی هم چنان دوخته شده بود. خوب شناخته بودمش. خودش بود، گوشی بهادر که به دلیل عجله ای که داشت آن را جا گذاشته و رفته بود. و حالا این زنگ زدن های مداوم این کلمه ی سرو که بر روی صفحه ی گوشی بهادر نقش بسته بود چه می توانست باشد؟
بی اختیار انگشتم به سمت نشانگر برقراری اتصال روانه شد. تماس بر قرار شد با تمام قدرت نفس در سینه ام حبس بود.حتی کشنده ترین درد آن لحظه را فراموش کردم.تمام وجودم در گوش هایم بود که جانم از همان حفره ی گوش هایم راهی شده راهی شده تخلیه می شد و می مردم ، مردم ، راهی شدم ، نابود شدم وقتی زیبا ترین و مضطرب ترین صوتی عالم را می شنیدم. آه خدایا !چقدر بیقرار این آوا بودم! چقدر محتاج شنیدنش بودم! در حالی که می گریست وحشت زده فریاد می کرد :
– الو … الو … بهادر …تو رو خدا جوابمو بده داداش .. دارم می میرم .. ماهی الان چطوره؟ بهادر قسمت می دم دیگه بسه به خدا دیگه نمی تونم دووم بیارم ، من تحملشو ندارم…
پسرم ؟ پسرم ؟ من اینجام همین جا ……
گوشی از میان دستانم سر خورد و بر روی تخت واژگون شد.دردی مهلک در تمامی وجودم بیداد کرد .من از جهان دیگر هیچ نفهمیدم. از آدم های جهان نیز دیگر هیچ تعبیری نداشت…
بد یا خوب؟
صحیح یا غلط؟
دروغ یا حقیقت؟
زشت یا زیبا؟
انگار داشتم می حرکت کردم…
دیدهانم کم کم بسته می شد و در سیاهی انتهایی جهانیم ته مانده ای از فریادهای گنگ مادرم را که دیگر رو به افول بود را متوجه شدم. حتی در لحظه ی جان دادنم نیز عاشقانه صدایش کردم.
– سر..و….س…ر…و…
صدای جیر جیر تختی که در حرکت بود…تخت بود یا تابوتم نمی اطلاع داشتم. اصلا درکی برای بودن و نفس کشیدن نداشتم.آنقدر می فهمیدم که سردم بود… سرد سرد بود و آن سردی بی حد تا مغز استخوان هایم را می سوزاند. درد داشتم و دیگر حتی رمقی برای نالیدن نبود!
هر کار کرده بودم، هر چقدر سعی کردم نگاهانم را بگشایم نتوانستم.در خود نالیدم:
– خدایا شاید من مردم!
و این تاریکی و سرمای مطلق در جهانی خاموش مردگان است. حتی آوای گریه های مادرم را می شنیدم. تنها چیزی که در یادم باقی بود فقط صدای سرو بود. ناامیدانه اندیشیدم آن هم جزیی از دنیای بعد از حیاتم بوده.قطعا وقتی می مردم سرو بر بالینم بود که آنطور آرام و بدون درد مرده بودم.
تماس ملحفه ای نازک را بر روی پوست بدنم احساس کردم.حتی بر روی صورتم! یعنی به این سرعت حتی کفن پیچم کرده بودند؟!
سرانجام تابوتم در نقطه ای توقف کرد. کف دستانی مرا از جا بلند کردند و در لحظه ای میان زمین وآسمان معلق بودم مرا گذاششتابزده و حرکت کردند.
من که مرده بودم پس چرا هنوز درد داشتم؟ چرا نگرانی هایم برای جای خالی طفلم هنوز در من بیداد می کرد؟چرا تا آن حد به دنبال حقیقتی به نام سرو بودم؟ چرا با وجود دردهایی که کشیده بودم هنوز محتاج واژهای به نام زیستن بودم؟
آوای دری که گشوده می شد و پاهایی که به سمتم در حرکت بود، عطری که جزیی از وجودم بود و سایه ای از مردی قد بلند که از زیر ملحفه ی سپیدی که هنوز روی صورتم بود در برابرم شکل گراهی شده وحرکت کف دستانی که به دنبال یافتن دست هایم به حرکت در وارد شده بود.صدای هق هق خفیف مردانه ای که دوستش داشتم و آرامم می کرد…
بهشدت زود دست هایم را یافته و سردی بی حد کف دستانم در برابر گرمای کف دستانش که تا قبل از آن همواره سرد سرد بود گم شد. حتی اگر مرده بودم نیز محال بود باور کنم کف دستی که دستم را گحرکت کرده و می فشرد بر روی لب هایش گذاشته و در میان لرزش شانه هایی که گریستنش را گواه بود هیچ کس جز سرو من نبود.اشتباه نکرده بودم، خودش بود! یک بار دیگر آمده بود! یک بار دیگر نگاهانم را محکم بستم ، برای بودنش، برای داشتنش برای اینکه حتی به خیالش قلبخوش بودم و آرام نالیدم، با تمام دردی که از تمامی زوایای تنم پر می کشید نالیدم و صدایش کردم.
– سرو….
خاموشی کرد هوشیاری ام را باور نداشت! کف دست هایش به سمت ملحفه ی روی صورتمپیش رفت و در همان حال مثل همیشه، مثل تمام لحظه های عاشقی کردنش صوتیم کرد:
– ماهی! جونم!عشقم!
همین که می تمایل داشت آن را کنار زند اظهار کردم:
– نه سرو ، نه ، خواهش می کنم، اگر پرده رو برداری، اگر چشمام رو باز کنم پر می کشی و می ری.
از همان روی ملحفه پیشانی ام را بوسید. گرمای نفس هایش از همان جا بر روی چهره ی سردم پخش شد.خداوندا! مگر خیال ها هم نفس دارند؟
متوجه شدم که می بیان کرد:
– نمی رم ماهی ، دیگه نمی رم ، قسم می خورم تا آخر جهان نمی رم.
– دروغ می گی سرو هر شامگاه همینو می گی ، می دونم به محض اینکه دیدهامو باز کنم می ذاری می ری…
مثل دیشامگاه ، پریشامگاه و تموم شامگاه هایی که راهی شدی، که تنهام گذاشتی و حرکت کردی.
– نمی رم به جون تو به جون پسرمون نمی رم.
– پسرمون ؟ پسرمون ؟سرو پسرم کجاست؟
تحمل نکرد.ملحفه را از روی صورتم کشید اما چشمانم بسته وپر از اشک بود. صورتش را که تا مرز صورتم تاخته لب هایش را بر روی گونه ام به گردش در رسیده بود را حس می کردم…
خدایا کاری کن تا باورم شود این خیال حتی وزن دارد…دما دارد…نفس دارد…پر از احساس است واز همه مهم تر اینکه قلب دارد! قلبی که بر روی سینه ام قرار گحرکت کرده و من با تمام وجود ضربانش را حس می کردم.اشتباه نمی کردم، من با صدای این قلب عاشق شده بودم، با ضرب آهنگ موزونش دیوانه شده وعاشقی ها کرده بودم… من آن دل و صاحب آن قلب را می شناختم. خودش بود…سرو بود سرو من بود ! نتوانستم بیشتر از آن نتوانستم! انسداد پلک نگاه هایم در هم شکست در گوشه ای از میان شیار باریک میان پلک چشمانم تصویرش چهره ی درشت و استخوانیش که روی صورتم بود کف دست هایم زنجیر گسستند و وحشیانه به پرواز در وارد شدند. حتی سوزش سوزنی که داخل رگ کف دستم فرو حرکت کرده بود هم مانع نمی شد. انگار دردها همه باهم تمام شده بودند، حرکت کرده بودند .در میان حصار تنگ دستانم صورتش را شکار کردم، لمسش کردم، با تک تک زوایای چهره اش آشنا بودم، با تمامقدرت لمسش کردم، حسش کردم، خودش بود…عشقم!
با ناباوری قدری از خود دورش کردم… برای اینکه ببینمش ، باور کنم که احساسم هیچ وقت دروغ نمی گوید سرو من وارد شده، نه وهم است و نه خیال که محبتم آمده بود .
خجالت می کشید .عاشقیم آنقدر خجالت کشیده بود که به سرعت صورتش را از میان کف دستانم بیرون کشید. وحشت زده رویش را از من بر گرفت .چشمانم کاملا باز بود و تمام وجودم به طغیان درآمده بود. نا میل داشته فریادی کوتاه و ناله ای جانسوز سر دادم. نه خدایا!این نمی توانست سرو من باشد !
سیل اشک در دیدگان وحشت زده ام به طغیان در آمده بود .فقط نگاهش کردم. آنچه که می دیدم، سروی که رو به رویم از حرکت ایستاده و یکباره پشتش را به من کرده بود تا از عذاب درد کشنده اش بکاهد چگونه می توانست سرو من باشد؟نگاهش کردم، از همان پشت سرش قامتش هنوز هم به همان بلندی بود ولی تکیده تر با شانه هایی فرو افتاده، از آن همه عضلات پیچ در پیچ دیگر اثری نبود!
حتی موهایش !
فریاد زدم، گریستم، ناله سر دادم.
– سرو …سرو تو رو خدا بهم بگو چی به سرت اومده؟ تو سرو منی؟ عاشقی منی؟
گریه می کرد و با همانحال اضافه کرد:
– می دونستم، می دونستم منو ببینی دیگه ازم بدت میاد. دیگه هیچ وقت دوستم نداری. نمی میل داشتم…به خدا ابداً نمی میل داشتم منو اینطوری…..
گریستم و ملتمسانه تماشایش کردم همان طور که هنوز پشتش به من بود اضافه کردم:
– چی به سرت اومد سرو ؟ کدوم نامردی باهات این کارو کرد ؟ چرا سرو ؟ چرا؟
کمی سرش را بر گرداند.تصویری مبهم از سه رخی را مشاهده کردم که هیچچیزش شامگاهیه سرو نبود. از خرمن گیسوانی که روزگارگاری مامن آرزوهایم بود، سیاهی دیدهانی که کعبه ی آمالم بود،کشیدهای مژگانی که تیر فرو قرار گرفته در قلبم، حلال ابروانی که …..وای وای خدایا هیچ کدام نبودند! همه حرکت کرده بودند و از سرو من فقط همان یک سایه که در تاریکی دیده بودم باقی بود! بغضش را قورت داد.اثر اشک هایش هنوز بر روی گونه هایش بود.با صوتیی بغض آلود بیان کرد :
– خرچنگها ماهی…
خرچنگها این بلا رو سرم آوردند.
وای بر من! وای برمن!وای بر بیداد وقته که هیچ وقت نفهمیدم خرچنگ همان نماد وحشت انگیز وهراس آور سرطان بود! سرطانی که روی سینه ی عاشقیم نشسته و با چنگال های کریه و منفورش او را نشانه راهی شده بود. او را از من گرفته و حالا تمام دنیای من، سروی که به خاطرش هزاران بار می مردم، انقدر درد داشت،انقدر عذاب می کشید که حتی جرات نمی کرد و حاضر نبود صورتش را نشانم دهد.
کف دست هایم را به سمتش دراز کردم. می خواستمش، دیوانه وار می تمایل داشتمش، هیچ چیز جز خودش برایم مهم نبود وقتی با ناباوری نزدیکم می شد، وقتی مشاهده کرد سرش را برای دل تنگی سینه ام می طلبم و سرش را روی دلم گذاشت . نالید و بیان کرد:
– ماهی خیلی زشت شدم؟ بازم می تونی مثل گذشته ها دوستم داشته باشی؟ ازم نمی ترسی ؟ پشیمون نیستی که اینجام ؟
برایم مهم نبود.شروع به نوازشش کردم. درست مانند گذشته، همان وقتی که دستم را وحشیانه در انبوه گیسوانش فرو می کردم و می بوئیدمش یا وقتی گیسوان مشکینش را به دست باد می سپرد و رقص آن ها قلب و دینم را یک جا به تاراج می برد.هنوز هم برایم مثل همواره دلچسب بود، قشنگترین بود، همین که چشمانم را می بستم و در باور خود هزار بار فریاد می کردم:
“خدایا بالاخره او بازگشت!
سرو من آمد!
اوئی که فقط به بودن خیالش ، رویایش و فقط در خواب مشاهده کردنش حتی قانع بودم حالا اینجاست! سرش بر روی سینه ام و دلش هنوز می تپد. نفس هایش حتی توفنده تر از قبل شده! مگر می شود چشم از محبتم بردارم؟
نگاهم را بی رحمانه به روی تن زخم خورده اش ببندم ؟
نبینم و باور نکنم که تا بالاترین حد از محبت هنوز می پرستمش.
مگر می شود پدر فرزندم را نخواهم؟
من نمی ترسم دلدادگیم ، هرگز از تو نمی ترسم. آنچه که من را می ترساند ترس از جدایی هاست، وحشت از تمام ساعات تنهایی و بی تو بودن است، سرش را از روی سینه ام برداشت. سیاهی چشمانش هنوز به قدرت قبل باقی بود. عاشقانه تر از هر وقت دیگر درون نگاهانم خیره شده بود. گفتم:
– سرو یادته یه روز بهت اضافه کردم توی شلخته، دلنشین ترین هپلی جهانیی؟
می دونی سرو؟ حالام می خوام بگم عزیزم تو زیبا ترین کچل جهانیی، می میرم واسه ی اون سر دلنشینت .
صورتش را یک بار دیگر درون سینه ام فرو کرد.شروع به بوسیدن سینه ام کرد. در صوتیش نشانه هایی از بغض بود که با همآن بغضش می اظهار کرد:
– تو هم صاحب مهربون ترین دل جهانیی قشنگ ترین مامان دنیا.
سرش را از روی سینه ام قد بلند کردم و انگشتانم را بر روی رد ابروهایش که دیگر نبود و تنها چند تار موی نازک در محل خط رویش آن وجود داشت کشیدم.ابروهایش، پلک دیدهانش، حتی محل سبیل هایش را عاشقانه با سر انگشتانم نوازش می کردم و در آن حال جویا شدم:
– گفتی پسرمون رو مشاهده کردی سرو؟ بچم حالش خوبه؟ دکتر می اضافه کرد نسبت به سنش قدش قد بلنده.می بینی درست شامگاهیه تو ! راستی دلبره؟ شامگاهیه کیه؟
نوک انگشتانم را بوسید و گفت:
– زیباه ولی بهشدت کوچولوعه، درست اندازه ی یه کف کف دسته!
خیلی ضعیفه ماهی!
می گن باید یه مدتی توی کف دستگاه باشه. ولی حال عمومیش خوبه.
راستی می دونستی موهاش بلونده؟
پدر سوخته انگار این یکیش اصلا به من نراهی شد!
دستم را از میان دستانش بیرون کشیدم انگار کمی وحشت زده بودم با ناباوری بیان کردم:
– یعنی چی بلونده ؟ پسر من باید شامگاهیه پدرش می شد!
یه زیبا مو مشکی!!
خندید واظهار کرد :
– خوب چه ایرادی داره؟
بذار یه کمی هم شامگاهیه به عموش باشه ، عمو بهادرش.
به سرعت از خود دورش کردم. کمی خشمگین و هنوز از کف دست بهادر دلخور و عصبی بودم. با سریعی اظهار کردم:
– نه هیچگاه سرو ، دیگه تا آخر جهان اسم بهادر رو جلوی من نیار. بهادر با دروغ هایی که گفت منو نابود کرد!
هفت ماه تموم عذاب کشیدم. همه رو می مشاهده کرد، همهچیز رو می دونست، شاهد تموم عذاب کشیدنم بود ولی …ولی….
دستش را روی دهانم گذاشت و زیر لب گفت:
– هیسسس ماهی!
حالا نه…حالا نه !
لبش را روی لبم گذاشت. نگاهانم راهی شده رفته بسته می شد که بهیکباره با صوتی مادرم که سر زده رسیده و از فرط شادی بر سینه اش می کوفت به تندی از یک دیگر جدا شدیم.
*************
آخر تابستان هوا داغ وتب کرده بود. آن شامگاه هوس کرده بود بالای پشت بام بخوابد .پشه بندی آویختیم.بسترمان را هم همان جا وسط بام گستردیم.
با دلدادگی کنار هم دراز کشیدیم. یک کف دستش زیر سرش بود و کف دست دیگرش زیر سرم. خودم را محکم به او چسباندم و تا اعماق وجودش پیش رفتم و از ته قلب بوئیدمش.
– آخ خدایا شکرت!
چقدر دلم برای بوی تنت تنگ شده بود سرو .
چرخید و پیشانیم را بوسید. دیدهانش در سیاهی شب می درخشید، درست شبیه صدها ستاره ای که در قلب آسمان می درخشیدند وونگاهکمی زدند. اظهار کردم:
– سرو برام تعریف می کنی ؟ چی شد اینطوری شد ؟
آهی کشید و در حالی که به تلالو ستارگان آسمانی خیره شده بود بیان کرد:
-یه مدت بود حالمخوب نبود .اصلا خوب نبودم و همه ی وحشتم از این بود که تو بفهمی و غصه بخوری. دیگه غصه خوردنت رو نمی میل داشتم. از طرفی هم مدام اصرار می کردی درمانم رو از سر بگیرم. بهادر متوجه ی وخامت حالم شده بود ، با اصرر اون بود که درمان شروع شد و هنوز مدتی نگذشته بود که با شنیدن احتمال اینکه به نوعی سرطان مبتلا شدم تموم زیستنم زیر و رو شد.یه سری آزمایشات دقیق تری صورت گرفت.روزگاری که قرار بود فردای اون روزگار که برای گحرکت کردن جواب قطعی آزمایشاتم برم درست مصادف شد با همون شبی که مژده ی بابا شدنم رو دادی. نتونستم بهت بگم. مگه تو چقدر تحمل داشتی که بار این عذاب روهم به دوش بکشی؟ تو فاصله ی وقت اضافی میون شروع کلاسم حرکت کردم جواب آزمایشم رو گراهی شدم. دکتر روبه روم جای گرفته بود و با اطمینان گفت:
– راستش می دونی آقای افخم همونطور که از قبل بهتون بیان کرده بودم از هر ده نفرکه عمل پیوند دل روی اون ها انجام شده یک نفر از اون ها پس از پیوند قلب به نوعی از انواع سرطان مبتلا می شه.در افرادی که پس از عمل پیوند از داروهای سرکوب کننده یا فرونشاننده استفاده کرده باشن حتما یکی از دو نوع سرطان بروزگار میچکنه . نوعی از اون ابتلا به سرطان پوسته، که غالبا مختص اون گروهی می شه که در معرض تابش نور آفتاب قرار داشتن و نوع دوم سرطان تومور غدد لنفاویست. تومور غدد لنفاوی در هر چهار نفر از ده نفری که مبتلا به سرطان شدن به نگاه می خوره. طوری که بعضی از غدد در مدتی که داروهای فرونشاننده تقلیل پیدا می کنن خود به خود تحلیل پیدا می کنه، در حالی که سایر غدد نیازمند درمان به وسیله ی شیمی درمانی هستن.متاسفانه آقای افخم باید بهتون خبر ناخوشایندی رو بدم، علائم سرطان نوع دوم یعنی سرطان غدد لنفاوی در شما بروز کرده که البته…….
دیگه هیچ چیز نشنیدم. همه جا تصویر تو بود، تویی که اون شب قشنگترین مژده ی عمرم رو داده بودی، زیباترین شامگاه حیاتم رو بهم ارزونی کردی، نمی تونستم با این یکی ، غاما به نام سرطان کنار بیام. تصمیم آخرم رو گراهی شده بودم. من برای نیست شدن، رفتن و فنا شدن آماده بودم، شاید انتحار تنها جاده حل بود. باید می مردم تا تو رها می شدی. حاضر بودم بمیرم، نه به خاطر خودم، تنها برای تو.
مگه چقدر توان داشتی؟
از وقتی وارد زندگیت شده بودم کل حیاتت زیر و رو شده بود.
بی کسی تو، تنهایی و غم هات، از دست دادن تموم سرمایه ات، بدتر از همه ضعف و بیماریت…
تو اون روزها فقط یه کار کردم، به بهادر زنگ زدم و از احمقانه ترین تصمیم حیاتم آگاهش کردم. تو و بچه رو به اون سپردم… خیال کردی چیکار کرد ماهی؟ همونطور ساده از تصمیمی که گحرکت کرده بودم استقبال کرد ، دیوونه شد ، آرومم کرد ، هر طوری که بود پیدام کرد ، ولم نکرد…
تو اوج تنهایی و بی کسی تکیه گاهم شد. برای نجاتم از مرگی تدریجی کف دست به کار شده بود. ازم قول گحرکت کرد به خاطر تو تلاش و مبارزه کنم اضافه کردم:
– نمی تونم. طاقتشو ندارم. ماهی بفهمه از غصه می میره.
گفت:
– تا زمونی که خوب بشی هیچچی نمی فهمه. درد می کشه ، عذاب می بینه، ولی قدرت انتظار سر پا نگهش می داره. اینکه باور داشته باشی یکی هست که ارزش اون رو داره که تا ابد چشم به راهش باشی سر پا نگهش می داره.
کف دستامو گراهی شد، قد بلندم کرد، برای درمان از کشور خارج شدم، با سرمایه ی بهادر ، با محبت بهادر، با امید به بهادر که مواظبتون بود وحمایتتون می کرد .
برگشت و یک بار دیگه نگاهم کرد. اشک هایم بی صوت مسیر خود را یافته و از میان حفره ی وحشت زده ی متوجه شدگانم سرازیر می شدند. بار دیگر اظهار کرد:
– می بینی ماهی؟
روزگارگار چه بازی های عجیبی داره!
من تا ورطه ی مرگ رفتم و برگشتم. به مراتب شرایط حیاتم سخت تر از قبل شده. اینکه مرتب نفس کم میارم، این کپسول اکسیژن لعنتی که مدام همراهمه، ضعف و سستی تمام اعضای بدنم…
فقط یه کم یهویی برنامه ریزی هامون غلط از آب در اومد، قرار نبود انقدر زود این دیدار اتفاق بیفته، خرابش کردم ماهی. وقتی درست همون روزگاری که رسیده بودم انقدر تشنه ی مشاهده کردنت بودم که بدون توجه به میل داشته ی بهادر پنهونی اومدم پیشت دیونگی کردم و باعث شدم اون شامگاه اون همه اتفاق بیفته که سر انجام باعث به دنیا اومدن نا به هنگام پسرم بشه. دست کم باید چند ماه دیگه صبر می کردم. تو اون مدت حتما موهام درمیومد، بچم به وقت طبیعی به جهان میومد ، نشد ماهی نشد…
محکم تر از قبل در آغوشش کشیدم و بیان کردم:
– دیگه فرقی نمی کنه سرو، مهم اینه که تو الان اینجایی.
من این شامگاه ها صاحب قشنگ ترین حالم!
جهانم کلی عوض شده! تو که باشی همه چیز متفاوت می شه،تو رو دارم ،پسرم اومده، مامانم دیگه اصلا شامگاهیه گذشته ها نیست و دوستت داره .
یه خونه داریم، یه سقف بالای سر، یه مرد خونه، یه دلدادگی آسمونی، یه شامگاه پر از ستاره ….
ماهرانه لب هایم را بست و خودش ادامه داد .
– یه شامگاه قشنگ، یه آغوش گرم، یه بوسه ی طولانی، یه خلوت شاعرانه، یه……..
چند وقت بعد پسرمنیز به خانه وارد شد. با وجود او دلدادگیمان هزار برابر شد.گاهی ساعتوها می نشستیم و تمامحرکاتش را تماشا می کردیم، کف دست و پاهای کوچکش را، چشمان بسته و دهان قشنگش، موهایش را که طلایی بود.آمنه اعتقاد داشت و می اضافه کرد :
– به خاطر لقمه هاییه که از بهادر گحرکت کردی خوردی بچه مو طلایی در اومد.
یک روز سروبد با مسروری کف دستم را گحرکت کرد روی سرش گذاشت و گفت:
– ببین! دست بکش روی سرم ماهی موهام داره در میاد!
کف دستم را روی سرش کشیدم، همینطور بر روی صورتش. درست می گفت! موهایش به سرعت جوانه زده و روزگار به روز رشد می کردند! حتی مژه و ابروهایش! پسرم کم کم بزرگتر می شد.احساس کردم دیگر شیرم کافی نیست و مجبور به تهیه ی شیر خشک شدیم.
بعد از گذشت مدت ها سراغ گوشی ام رفتم که مدت ها بود که خاموش شده بود. روشنش کردم و پیام های کیوان را یک به یک خواندم.
– تو رو خدا ماهی جوابمو بده. جواب نمی دی لااقل به حرفوهام گوش کن!
– ببین حرف هام انقدر مهمه که باید حتما بشنوی.
– خیل خوب فهمیدم اشتباه کردم! نباید اون حماقتو می کردم اما مهمه ماهی بسیار مهمه.
– سرو برگشته ماهی!
همین امروز صبح بهم گزارش رسید که مردی کهچند وقت پیش دنبالش بودیم به ایران برگشته.
قلبم به حال کیوان سوخت.پیامهایش را پاک کردم و با سهیلا حرف زدم. خبر آمدن نا به هنگام پسرم را دادم. طفلی گریه می کرد .هردو گریه کردیم. اندوهگین بود از اینکه کنارم نبود. رنج می کشید.درست در همان موقع بهادر رسید، صدای خنده هایش از همان میان حیاط تا وسط اتاق پرکشید. سهیلا سکوت کرده بود .گریستن از غم مشتاق دیداری من تنها بهانه بود برای قلب بیقرار سهیلا که فقط آوایش را می شنید و به ساکتی می گریست.
آمنه فربد را برداشت و پیش بهادر برد.مثل همیشگی وقتی می راهی شد می اضافه کرد:
– نمی میری یه توک پا بیایی مثل آدم با این بنده ی خدا یه حال واحوال کنی! زشته به خدا قباحت داره! والله کم خدمت نکرده بهت…به قول بهی دریغ از یه خورده دیده ورو!
واه واه واه صد رحمت به گربه کوره!
گفت و رفت. کف دست خودم نبود، هر کار می کردم نمی توانستم او را ببخشم، دائم با خودم کلنجار می رفتم که چرا بهادر به من دروغ بیان کرده بود.
به او بی اعتماد شده بودم، با تمامخوبی هایش، نهایت مردانگی اش، باید عادت تکیه کردن به او را ترک می کردم. یک بار دیگر آوایش تا عمق وجودم فرو رفت. داشت برای پسرکم که در آغوشش گراهی شده و تابش می داد می خواند. یک لحظه صوتیش شامگاهیه گذشته ها شده بود. درست شامگاهیه همان زمانی که برای من می خواند…
در قلبم چیزی فرو ریخت! حسی مبهم مرا تا کنار در اتاق پیش می راند. کنار در راهی شدم و پنهانی سرم را به سمت بیرون کشیدم. یک لحظه دیدمش. بعد از مدت ها متوجه شدمش و باورم شد که گاهی قلبم برایش تنگ می شود. دلم به درد وارد شد برای حیات که هیچ وقت نداشت. گفته بود تا آخر عمرم هم نخواهم داشت! شاید این طفلی که اینگونه عاشقانه در آغوش گحرکت کرده از ته قلب برایش می خواند حق او بود! شاید اگر بازی های زمانه نبود او پدر این طفل می شد. نخبر داشتم از چه وقت سرش را بلند کرد، آوازش را قطع کرده و مرا می نگریست. برای لحظه ای چشم در دیده شدیم. دلم فرو ریخت و مجدداً پشت دیوار خزیدم. کف دستم را روی دهانم گذاشته و بی صوت برای تمام زجرهایی که کشیده بود گریستم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن