رمان آخرین سرو پارت ۴۴

آن روز یک بار دیگر هوس پروانه شدن به سرم زد. حرکت کردم وسط باغچه کنار تک سروی که تنها سرو باغچه بود توقف کردم. بادی وزید و نوک سرو که حالا دیگر تا کمرم می رسید به پهلویم اصابت کرد و قلقلکم داد. یادم وارد شد اامان روزگاری که به اینجا وارد شدم میرزعلی را مشاهده کردم که درست مثل همواره یک بیل در دست داشت. مولین رو به او کرده و بیان کرد:

– میرزعلی فردا صبح حتما یه نهال سرو بگیر بیار وسط باغچه بکار.

میرز علی لبخند زدو پرسید :

– حالا چرا سرو خانم جان ؟

– به خاطر ماهی ، بچم عاشقه سروه .

قلبم‌می تمایل داشت فریاد می زدم:

– نه مامان تو رو خدا نه! دیگر هیچ سروی نمی خواهم؛ اگر می توانستم تبر بر می داشتم و تمام سروهای عالم را تکه تکه می کردم.حالا که سرو من‌ نیست، حالا که راهی شده بگذار تا آخر جهان دیگر هیچ سروی نباشد .
سرو ، باری دیگر قلقلکم داد.دستم را پیش بردم و شاخه های جوان و نورسته اش را نوازش کردم. تا همین چند ماه پیش به زور قدش به زانویم می رسید اما حالا تا امتداد کمرم بالا حرکت کرده و رشد کرده بود.مامان هر روز سرو را تماشا می کرد و با مسروری می بیان کرد:

– این نهال درست هم سن نومه اونم که بیاد با هم دیگه بزرگ می شن.
آب پاش را برداشتم و کمی آب پایش ریختم، اضافه ی آب را هم بر روی چتر سبز زیباش خالی کردم. بوی عجیبی از میان برگ ها کشیده می شد. قلبم با بوی برگ های سرو هوایی می شد و می رفت به هر سمتی که سرو من آنجا بود.یادم رسید یک روز به او گفته بودم :

– می دونی سرو ، سروها بیشتر از اونی که روی زمین قامت دارن زیر خاک ریشه دارن، ریشه ها تا ابد زیر خاک ها باقی می مونن حتی اگه یه روز سروی نباشه ریشه ی سرو هست…

فربد وحشیانه در میان حصار تنگ خود کف دست و پا می زد. کف دستم را به سمتش فرستادم و تمایل داشتم ساکتش کنم. اضافه کردم:

– می بینی سرو ، این همون ریشه ی توئه که اگه نبود، اگه فقط به عشق اون نبود مدت ها بود که مرده بودم.اما این پسر بدِ ناآروم بدجوری پا جای باباش گذاشته. گاهی وقت ها از کف دست اذیت هاش شب تا صبح خواب به چشمام نمی آد! می بینی درست شبیه توئه، اون زمونی که گاهی نیمه شامگاه ها انقدر از کف دستت عاصی و کلافه می شدم که فقط التماس می کردم سرو تو رو خدا دیگه بسه خسته ام ، خوابم میاد .
صبح که می شد درمان تن خسته ام ‌ می شدی. دست هام حتی پاهام رو می بوسیدی و مرتب می اضافه کردی:

– ماهی منو ببخش ، می دونم من به‌شدت بدم به‌شدت اذیتت می کنم.

کاش بودی سرو ، که اگر بودی تا همواره حتی تا آخر عمرم خواب نمی میل داشتم؛ تمام شب تا صبح را بیدار می ماندم و فقط تماشایت می کردم. یک قلب سیر تماشایت می کردم زیرا دلتنگت شدم.آه سرو من این شب ها آنقدر تنهایم که دعا می کنم هر چه زودتر صبح فرا رسد و من وسط باغچه بایستم و باز هم پروانه شوم. پیله ی سخت و تنگی را که دور تا دورم را احاطه کرده است شکافته، پرهای خسته ام را بگشایم و به پرواز در آیم.پروازی تنها به اندازه ی وسعت خیالم، آنجایی که در همه ی مکانش تو را می بینم، با تو حرف می زنم و با تو می خندم…سرم را روی شانه ی تو گذاشته واز تمامی دردهایم ، خستگی ها و مشتاق دیداری هایم بگویم.
آمنه نفس نفس زنان آمد ، نزدیک شد و بشقابی را که در کف دست داشت را به طرفم گحرکت کرد.چند سیب سرخ را چهار قاچ کرده در میان بشقاب گذاشته و اصرار به خوردنم داشت ودر همان حال می اضافه کرد:

– ببینم دختر بازم زد به سرت وایسادی با خودت حرف می زنی؟

سؤال کردم :

– چه طور مگه؟

– دیشامگاه تا صبح با خودت حرف می زدی اول در ذهنش گذراندم با سهیلا حرف می زنی ولی وقتی متوجه شدم آوات یه جورایی شبیه هذیون بیان کردن بود پا شدم اومدم یه سری بهت زدم انگار خواب بودی ولی طوری خوابیده بودی که انگار یکی روبه روت وایساده داری باهاش اختلاط می کنی.

خندیدم واظهار کردم:

– اشتباه نکردی ننه خودش بود سرو اومده بود با اون حرف می زدم. همیشه میاد ننه هر شامگاه .

در حالی که درون دیدهانش نگاهی وحشت زده بیداد می کرد اخمی کرد وبیان کرد:

– استغفرالله توبه به حق چیزای نمتوجه شده و نگوش داده!

یک بار دیگر بشقاب را به طرفم گرفت. گویا
بعد از سرو هیچ سیب سرخی دیگر پیدا نشد که بتواند حلاوت محبت را در کامم بنشاند خندید و گفت:

– بردار بخور ننه ، از قدیم گفتن خوردن سیب سرخ بچه رو خوشگل می کنه.

با بی میلی یک‌ تکه برداشتم هنوز در دهان‌نگذاشته بودم که دوباره اضافه کرد:

– الهی خیر ببینه این بچه ، آخر عاقبت به خیر شه، به خدا کم از پسر نیست طفلی صبح اول وقت اومد یه جعبه سیب سرخ آورد همون جا کنار باغچه گذاشت. می گفت ماهی سیب دوست داره ، کلی هم سلام رسوند ، هر چی هم که اصرار کردم بیا تو یه لقمه صبحونه دور هم بخوریم پا بند نکرد به‌شدت زود رفت .
پریروزگارم راهی شده به سلیقه ی خودش وسایل اتاق بچه رو سفارش داده بیان کرد یکی رو هم‌می فرسته واسه اندازه گیری پرده ونقاشی اتاق بچه…

حرفش را قطع کردم وگفتم:

– ننه چه احتیاجیه بهادر انقدر خودشو تو زحمت بندازه ؟

شانه هایش را بالا انداخت و جوابم را هم نداد. بشقاب را به زور میان کف دستم گذاشت و راهی شد.

آخرین باری که با بهادر بودم همان روزی بود که اضافه کرد دیگر نمی خواهد مرا ببیند، که زجر می کشد واذیت می شود .با اینکه مرتب به ما سر می زند ولی دائما از او می گریزم. کمتر پیش آمده که با یکدیگر برخوردی داشته باشیم .نظرم تنها احترام به تمایل داشته ی او بود .آخرین حرف های کیوان هم که بر قلبم مانده بود. اینکه بخواهم باور کنم آیا بهادر واقعا به من دروغ بیان کرده و این که چه انگیزه ای برای دروغ و فریب دادنم را داشته میان گلویم مانده تا حد خفقان مرتب از خودم می پرسم:

– مگه می شه مگه امکان داره که بهادر تا این حد پیش حرکت کرده باشه ؟ بهادر و دروغ ؟ اصلا اصلا!

باز آوایی در درونم بیداد می کند.
– مگه یادت راهی شد اون قبلا هم همین کارو کرد اون شب میون کوچه درختی بسیار ساده به سرو دروغ گفت .

باز می گویم:

– اون برای نجات زندگیم بود به خاطر اینکه دوستم داره محاله بذاره آسیبی ببینم.آره اون شامگاه هم دروغ بیان کرد اما دروغش به قیمت برگردوندن دلدادگیم بود .

باز همان صوت می گوید:

– شاید این بار هم نیتی داره نیتی که هیچ وقت نمی تونی ازش آگاه شوی مگه….

می گویم:

– مگه چی ؟ مگه چی ؟
صوت می گوید :

– مگه سرو برگرده، تنها وقتی که سرو بیاد.

کلافه می شوم، حتی لب به سیب ها هم نمی زنم. از میان باغچه که می گذرم جعبه ی سیبی را که آمنه اضافه کرده بود را دیدم. همان جا روی لبه ی باغچه بود محکم با پا هولش دادم. جعبه سقوط کرد و تمام سیبهای سرخ هر کدام به سمتی روانه شدند بغض تلخم را فرو دادم و زیر لب اظهار کردم:

– احمق! سیب های سرخ تو به چه درد من می خوره؟ من گاهی قلبم برات تنگ می شد! تو دلنشینتر از هر کس حرف هامو گوش می کردی.زیباتر از هر کس برام حرف می زدی و تکیه گاهم‌ می شدی. وقتی اونقدر تنها ونیازمند بودم پناهم می شدی و باعث می شدی کمتر بترسم، کمتر دلواپس باشم…
آخ بهادر کاش دروغ باشه! کاش هر چی رو که در موردت گوش دادم تنها یه سوء تفاهم ساده باشه!
کاش هیچ وقت بهم دروغ ناظهار کرده باشی!

از هوای باغچه و از هجوم سیب هایی که روی زمین هنوز هم در حال غلطیدن بودند فرار کردم و وارد منزل شدم. مامان بیشتر از یک ساعت بود که با انسیه خانم‌ مشعول صحبت بود. انگار حرف هایشان هیچ وقت تمام نمی شود!
کلافه شده و یک گوشه روی مبل آوار می شوم. صدای نفس هایم که به سختی می آیند و می روند بر فضا طنین انداز شده، این بچه هم که دائما یک‌گوشه قلمبه شده و جانم را می گیرد. مولین در حالی که هنوز مشغول حرف زدن است متوجه ی وخامت حالم شده و با اشاره ی کف دستش مرتب یاد آور می شود که کمی دراز بکشم.
حرفش که تمام میشود با قلبخوری گفتم:

– خوبه قلب آسمون از یه جا سوراخ شد تا این انسی خانوم بعد از بیست سال از اون بالا یه مرتبه تالاپی بیوفته وسط سینه ی سوختت مولین!

مامان خندید وبیان کرد:

– چه کنه زن بیچاره تنهاس والله حوصلش سر می ره همدمی هم که نداره.

نیشخندی زده وگفتم:

– دقیقا ، حالا این وصف حال انسی خانم بود یا بهجت خانوم خودمون؟

– خوبه خوبه! غر نزن همش تقصیر اون پدر سوخته است فشار که بت میاره زورت بهش نمی رسه دق قلبت رو سر ما خالی می کنی.

آمنه باز خواند:
– پسر پسر قند و عسل ،پسر پسر قند و عسل.

به سختی از جایم برخاستم‌.به سمت اتاقم‌ می حرکت کردم که بار دیگر بیان کرد:

– خوب حالا قرار گرفته بودی ، می میل داشتم حرف بزنم.

بر گشتم از همان جا بیان کردم:

– خیره ، بگو‌مولین ‌می شنوم.

– راستش فردا شامگاه واسه شام انسی خانم دعوتمون کرده خواستم بگم تو هم….

– نه‌مامان‌نه خواهش می کنم ، شما خودتون برید من این روزگارا اصلا حال خوشی ندارم تازه فردا قراره دایی فرخ بیاد من خونه می مونم شما هم برید به مهمونیتون برسید .

– اِ آخه اینجوری بده که.

– بد نیست ‌مامان، بد نیست؛ در ضمن ‌سلام‌ من رو هم برسونید بگید ایشالله یه وقت دیگه خدمتشون می رسم

بازگشتم و بار دیگر به مسیر افتادم. مجدداً جویا شد:

– حالا کجا؟

– می خوام یه زنگ به سهیلا بزنم چند روزه ازش بی خبرم‌ دلم بسیار تنگ شده واسش.

_نمی دونی ، نمی دونی سهیلا با اینکه تازه رفته بودم توی هفت ماه تو همین سونوی آخری دکتر بهم بیان کرد پسرت قد بلنده!
نمی دونی سهیلا این از خاصیت مرداست یا اینکه واقعا مرد من این شکلیه ؟
دفعه اول که شنید بچه پسره کلی ذوق کرد؛ این بار هم وقتی گوش داد قد بلنده بازم کلی ذوق کر.د از همه مهمترش اینجاست که بچمون سالمه…دکتر می گه دلش مثل ساعت کار می کنه. تموم نگرانی و دغدغه ی من و سرو همش همین مسئله ی بیماری موروثی دلی بود که اونم خدارو شکر هیچ موردی توش نیست. اون روز سرو انقدر شاد شده بود که شامگاه وقتی اومد برام یه انگشتر خریده بود این هوا! وای سهیلا سرو انقدر خوبه انقدر مهربون و آرومه که نظیر نداره !واسه خاطر همین هم هست وقتی مولینم برای اواین بار مشاهده کردش انقدر مفتونش شد که خیلی زود بخشیدم. الانم همگی دورهم خوش و خرم زیستن می کنیم. راستش سرو مرتب اصرار می کنه بگردیم یه خونه پیدا کنیم ولی دلم رضا نمی ده از مامان و آمنه دور شم، لا اقل تا وقتی بچه بیاد اینجا می مونیم…
وای راستی یادم حرکت کرد برات تعریف کنم اون سفر سنت پترزبورگ رو یادت میاد؟ همونی که سرو بهم قول داده بود منو ببره اونجا؟ راستش تقریبا تموم کارها رو انجام داده بودیم دیگه تقریبا اوکی اوکی بود ولی به خاطر وضعیت حاملگیم مولینم هی بد به قلبش میاد می گه صبر کنید بچه که اومد اونوقت سه تایی برید. ناچار شدم قبول کردم. امشامگاه هم سرو هوس قورمه سبزی کرده بود جات خالی خودم براش قورمه سبزی بار گذاشتم با ماهیچه… الحمقلبله وضع قلب سرو بسیار خوب و نرماله اونقدر که بیان کرده امشب می خواد کل یه قابلمه ی قرمه سبزی به اون چرب وچیلی رو یه جا بخوره!
خلاصه بگم سهیلا خوشامگاهختم ، خوشحالم ، هیچ وقت تو زندگیم تا این حد احساس شاد بودن نداشتم.

یک قطره اشک از گوشه ی دیدهم چکید در حسرت آرزوهایی که هیچ وقت محق نشده بودند ،در باور دروغ هایی که هیچ وقت واقعیت نداشتند.
بیان کردم:

– فقط یه جای خالی توئه سهیلا ، بی‌قرار توام .

عزیزم آنقدر خوشحال شد که آهش آنقدر کوتاه و سوتام به گوشم رسید که در لا به لای سر کیف آمدن هایش گم شد.
قطع کردم و سرم را روی گوش تلفنی که هنوز در میان کف دستم بود گذاشتم. آوای بوقی ممتد وطولانی ، تنها آوایی بود که می گوش دادم. به تلخی گریستم و با خودم گفتم:

– زهر مار بخورم جای اون قورمه سبزی که آن شامگاه آخری هوس خوردنش را کرده بودی و هیچ وقت نشد.‌..

مولین داخل اتاق شد و مثل همیشگی با غم هایم بی تاب شد. مثل همواره نمی توانست کاری کند جز دعا کردن و دعا برایم تنها غنیمتی بود باز مانده از جنگی بدفرجام به نام حیات که بد شکست خورده و مغلوب آن شده بودم.

دایی فرخ صبح خیلی زود رسید. همواره هر وقت که نزدیک وارد شدنش می شد دلم یک طور خاص تپیدن می گراهی شد. این مرد بزرگ ، عجیب با دنیای سرد و تاریکم قرین است! غمی که داشت، دردی که می کشید، شبیه تمام غم ها و دردهای من است. شاید به خاطر خونیست که واژه ی هم خون بودن را مکرر در درون رگ هایش فریاد می کند. تا از راه می رسد قلبم می خواهد فقط بنشینم تماشایش کنم.فرخ آینه ی تمام نمای سرو من بود..
از آن قد قد بلند ، دیدهان سیاه مخملی، طرز نگاه کردن و حرف زدنش، حتی لبخند زدن و راه راهی شدنش! گاهی وقت ها وقتی که اخم می کند می خواهم سخت در آغوشم گحرکت کرده آنچنان بفشارمش که او با تمام آن خیره شدن ها ، اخم کردن ها، گره در ابرو انداختن هایش، یک جا در تنگی آغوشم پرپر شود! آن روزگار کشف تازه ای از او کردم، یک لحظه وقتی آنقدر نزدیکم بود یک مرتبه نفس هایش بر روی چهره ام پخش شد و یاد سرو افتادم… همان روزی که سیگار کشیده بود و من یک بار دیگر عاشقش شده بودم، عاشق او با آن طرز سیگار کشیدنش، همان روز که وقتی کف دستم را گحرکت کرده و:فشرده بود تا ساعت ها دستم را می بوییدم.ترکیب بوی سیگار و عطر او اکسیری وحشتناک و ویرانگر خلق کرده بود که بی اختیار مرا تا ورطه ی جنون می کشاند .
مرد بیچاره انگار متوجه ی حالت های غیر طبیعی من شد و دلواپسم شد. شاید هم حسی شامگاهیه به ترحم بود، نمی دانم؛ چون هر بار به محض اینکه مرا با آن شکمی که مرتب در حال بزرگ شدن بود می مشاهده کرد ساعت ها میگریست. آخر به او گفتم:

– دایی تو رو خدا انقدر گریه نکن این طوری که گریه می کنی یاد گریه کردن های سرو می افتم ، قلبم بد جوری می گیره.

اوهم دیگر هیچ وقت گریه نکرد. درست شامگاهیه من شد، آدمی با نگاهانی که پر از درد وحسرت باریدن مانده و مثل احمق های بی درد برای فریب خود و سایرین می خندید ، خنده ای که مملو از دروغ بود.

آن روزگار دایی فرخ هم وارد شده و باز بسیار زود حرکت کرده بود. مولین و آمنه هم که از همان صبح اول وقت چادر چاقچور کرده و به سمت خونه ی انسیه خانم مسیر افتاده بودند. ماه ها بود که دیگر کیوان را ندیده بودم، حتی دیگر هیچ وقت نتمایل داشته بودم به او و به آن پیشنهاد بی شرمانه اش فکر کنم.تنها من بودم و خلوت بی حد این خانه که مرتب صدای بیل زدن های میرز علی در گوش هایم می پیچید.
مولین وقتی می راهی شد گفته بود:

_ میرزعلی قراره بیاد کل باغچه های داخل و بیرون خونه رو کود پاشی کنه ،
حواست باشه یه چایی بدی به پیرمرد بیچاره.

یک استکان چای ریختم و چند تا تکه نبات و بیسکویت هم کنارش گذاشتم. پیرمرد وقتی متوجه شد می آیم خودش به سمتم رسید، انگار متوجه ی وخامت حال و سنگینی بارم شده بود. در حالی که سینی را از کف دستم می گرفت مرتب می اظهار کرد:

– دستت درد نکنه بابا چرا زحمت کشیدی با این حالت راضی نبودم.

همان موقع آوای اذان کشیده شد.چای را به سرعت هورت کشید خورده و ناخورده در حالی که بیلش را همانجا کنار باغچه می گذاشت دستش را روی صورت چروکش کشیده و زیر لب چند بار بیان کرد:

– لبیک یا رسول الله.

نگاهم کرد و اضافه کرد:

– بابا دیگه وقت نمازه.کار باغچه های داخل تموم شده یه توک پا می رم مسجد؛ نماز جماعت که تموم شد میام ترتیب کار باغچه بیرونی رو هم می دم.

– خدا قبول کنه میرزعلی، التماس دعا.
تو روخدا میرزعلی واسم دعا کن هم خودم ، هم پسرم، هم پدر پسرم ، برامون دعا کن میرزا بسیار دعا کن.

سرش را تکان داد و وقتی از در خارج می شد گفت:

– زودی بر می گردم. یه قلوه سنگ گزاشتم لای در بسته نشه تا لازم نشه با اون حالت برای باز کردن در به زحمت بیفتی .

آخرین لبخندم را بدرقه ی مسیرش کردم و او رفت. یک نوع حس سنگینی پشت پلک های نگاهان خسته ام احساس می کردم. آن روز از صبح زود با صوتی آمنه و‌ مامان که می حرکت کردند و مرتب سفارش می کردند بسیار زودتر از همواره بیدار شده بودم. بعد از آن هم وارد شدن و حرکت کردن دایی فرخ باعث شد احساس بی خوابى کنم. دلم خواب می خواست و خسته بودم، بسیار خسته. عطری را که سرو بسیار دوست می داشت را زدم و همانطور که به پشت روی تختم دراز می کشیدم با خودم گفتم :

– عشقم قلبم تنگه برات، بیا ، خیلی زود مثل دیشب، پریشب و همه ی شب های عمرم .

چشمانم رابستم. نوعی رخوت و سستی در تنم جاری شد .خوابی ساکت وجودم را در میان خود احاطه کرد .بوی سرو را حس می کردم که هر لحظه بیشتر می شد…
بیشتر و بیشتر…
کنارم رسید، مثل هر شامگاه دیدهانم را محکم تر از قبل بستم. باز هم مثل هر شامگاه می اطلاع داشتم اگر چشم هایم را باز کنم دیگر نمی بینمش، او می رود، او همیشه تا مادامی با من است که نگاهانم بسته باشد .به محض گشودن آن ها پر می کشید و می راهی شد. حرکت کردنش را نمی خواستم. قلبم می تمایل داشت تا آخر دنیا با همان‌دیدهان بسته بمانم و فقط احساسش کنم.صدای پاهایش را می شنیدم، حتی آوای نفس هایش را! انقدر نزدیکم بود که حتی سردی تنش را حس کردم و صوتیش کردم:

– سرو…

جوابم را داد.

– جانم…

-اومدی عاشقیم؟

او را نمی دیدم اما سنگینی سایه اش را حس کردم. در نزدیک ترین حد سرش را رویم خم کرده بود. یک قطره از اشکش بر روی صورتم فرو ریخت ، گونه ام لرزید و دیوانه شدم.

– تو گریه می کنی ؟!…
سرو سرو چرا جوابم رو نمی دی؟
تو هنوز اینجایی…

هق هقش را متوجه شدم، لازم به متوجه شدن جوابش نبود. بی تاب از این طور گریستنش بودم و نالیدم:

– تو رو خدا بسه دلدادگیم گریه نکن…
بببن پسرم می ترسه.
اون اشک ریختن باباشو نمی خواد .

کف دستش را روی شکمم برد و شروع به نوازش کرد. لب هابش را روی شکمم گذاشت، پسرش را می بوسید. قلبم لرزید، این اامان بار بود پسرش را می بوسید. همانطور که سرش روی شکمم بود دستم را روی صورتش کشیدم، خیس خیس بود. خیس وسرد بر سر انگشتانم بوسه زد. چشمانم را محکم‌ تر بسته و فشردم.انگارسرش را کشیده می کرد، با نگرانی گفتم:

– نه نرو سرو تو رو خدا نرو حالا نه، بمون ، پیشم بمون.

انگشتان لرزانش را روی پلک‌ دیدهانم‌ کشید. این‌ نوازش های امشامگاه او با تمام شب های دیگر تفاوت داشت.یک لحظه گفتم :

– نه این‌نمی تونه خیال باشه! این خود سروه !
خودشه که اومده دختر! زود باش دیده:هاتو باز کن .

ترسیدم، ترسیدم که یک بار دیگر فریب قلبم را بخورم، دیدهانم را باز کنم و باز مثل همواره ببینم که تنها یک خیال بیش نبوده. با تمام قدرتم‌ نگاهانم را بیشتر می فشردم ولی کف دست هایم از قید اسارت رخوت رها شده و وحشیانه به سمتش حرکت کرد. در آغوش کشیدمش. برای لحظه ای نفس کم آوردم،‌ حالی شامگاهیه جان دادن داشتم ،به سمت خود کشاندمش و حس کردم بیش از نیمی از پیکرش در چنگم‌ است…
متعلق به من شده بود و سهم آغوش نیازمندم ، اضافه کردم:

– دوستت دارم سرو ،دوستت دارم دلدادگیم محاله فراموشت کنم، محاله ولت کنم ، بذارم بری.

لب هایش روی لب هایم بود، نفسش در درونم جاری بود، مرا می بوسید و می گریست گویی تمامی جانم را از میان حفره ی دهانم یک جا می بلعید و حریصانه در کام‌ تشنه ی خود فرو می کرد. کم آوردم. انگار تمام‌ نفسم تمام شده بود که با همان‌حال خفگی در میان بازوانش که دورم حلقه شده بود جان می دادم و پر پر می زدم وقتی می اضافه کرد:

– دلم برات تنگ شده بود ماهی.
به خدا مردم!هزار بار مردم از دوریت!
دوستت دارم ماهی…به‌شدت دوستت دارم!

به سرعت خودش را از میان دستان لرزانم بیرون کشید، انگار می رفت …
می گریست و می رفت…
آوای هق هق تلخش و قدم های سنگین و قد بلندش انگار می رفت و به سرعت دور می شد.فریاد کردم :

– نه تو روخدا نرو سرو! می بینی نگاه هام هنوز بسته است برگرد!

نیامد…چشمانم را گشودم. حال عجیبی داشتم، انگار هنوز هم سنگینی اش روی بدنم بود. عطر تنش در تمامی جانم رسوخ کرده بود. صورتم خیس از اشک بود، ناباورانه کف دستم را روی صورتم و لبم کشیدم، تنم لرزید…
خدای من! اثری از تری در لب هایم بود! احساس سوزش خفیفی دورتادور لبم احساس می کردم، درست شامگاهیه همان وقت هایی که سرو مرا می بوسید و اثری از ته ریشش تا ساعت ها گونه و پیرامون لب هایم را می سوزاند!
دستم را روی دلم گذاشتم، خدای من! تپش دلم با همیشگی تفاوت داشت! با خودم گفتم:

– خدایا نکند حقیقت بود!
نکند سرو آمده و رفته بود و من ‌در خیال خوابی خوش و رویایی شیرین مانده بودم! به سختی از جا برخاستم و یک راست به سمت پنجره ای که جز تاریکی شامگاه چیزی در آن نمی مشاهده کردم قدم برداشتم. از ورای پنجره نگاهی به بیرون انداختم. خبری از میرز علی نبود، ولی سایه ای قد بلند از مردی که ابداً نمی دیدمش بر راستای دیوار نقش بسته بود؛ سایه ای که بی نهایت شامگاهیه سایه ی سرو بود. میل داشتم فریاد بزنم…نه اصلا داشتم می مردم! همان جا کنار پنجره صوتیم شبیه به خِر خِر کسی بود که در حال جان دادن بود. چشمهایم همچنان ‌وحشت زده بر دیوار بود که با صدای زنگ تلفنی که مرتب می نواخت و هیچ خیال قطع شدن نداشت برای یک لحظه، تنها یک لحظه نگاهم از روی دیوار هرز رفت و وقتی به جای خود بازگشت که دیگر سایه ای نبود ، سایه ی روی دیوار پر کشیده و رفته بود…
***

بی‌قرار سایه ای شده بودم که در کمتر از آنی پر کشید و رفت و چه زود جای خالی اش را به چشمان بی فروغ نم زده ام سپرده بود. صدای زنگ تلفن درست شامگاهیه زجه ای قلبخرش وجیغی کشنده بود که تا عمق مغز مفلوکم نفوذ می کرد وحسی شبیه به یک عذاب مفرط را در لحظه به لحظه ام تداعی می کرد. برای پایان دادن به آن همه عذاب گوشی را برداشتم .قبل از هر چیز صوتیش را متوجه شدم، صدای مولین که با خشمی آمیخته با قلبواپسی می بیان کرد:

– الو، دختر ، معلومه کجایی؟ انقدر سخته برای یه بارم که شده تند جواب بدی ؟

همانطور که هنوز نگاهم بر دیوار روبه رویی حیاط بود و بر آن چشم دوخته بودم در حالی که هنوز تمام حواسم به آن سو معطوف بود اضافه کردم:

– مامان ، خواب بودم.

مهربان شد و بیان کرد:

– الهی بمیرام برات مادر ، بی خوابت کردم ، چه کنم انسی جون دست بردار نیست مرتب اصرار می کنه می گه کیوان بیاد دنبالت…
می گما ، اگه می تونی …..

تمام دلخوری هایم را در لحن معترضم ریخته وبیان کردم:

– کیوان غلط کرده!
به خدا مامان اگه اون پاشه بیاد این جا دیگه نه من نه تو!

قدری خاموشی کرد. در عین ناباوری در حالی که کمی آرام تر از قبل حرف می زد اضافه کرد:

– یعنی چی ؟ این چه طرز حرف زدنه؟!

– همین که گفتم. یه وقت اون مرتیکه پا نشه مسیر بیفته بیاد اینجا که به خدا که سنگ روی یخش می کنم!

– خوبه خوبه احترامم سرت نمی شه!
چش سفیدی ماهی به خدا به‌شدت بی دیده ورو شدی!

نالیدم :

– مامان حال ندارم ، وضعیت منو که می دونی چه توقعی ازم داری!
این کمر درد لعنتی دمار از روزگارم در آورده به خدا داشتم استراحت می کردم آخه…..

انگار دلش به رحم آمده بود. در حالی که کمی لحنش دلسوزانه تر شد اضافه کرد:

– خیل خوب پس برو استراحت کن.
آخه قلبم شورتو می زنه!
ببینم تنهایی نمی ترسی؟

– نه مولین تنها نیستم میرزعلی هنوز نرفته هنوز این جاست.

خیالش راحت شد و پس از کلی سفارش و تاکید بالاخره قطع کرد.
گوشی را محکم سر جایش کوبیدم. سمت حیاط می رفتم که اینبار صوتی زنگ موبایل در جا میخکوبم کرد .گوشی را برداشتم و نگاهش کردم، اشتباه نکرده بودم، خودش بود، شماره ی کیوان !
برآشفته شدم و گوشی را سمتی پرت کردم. آوای زنگ قطع شدنی نبود !آنقدر که کلافه شدم و زیر لب اضافه کردم:

– اَه مرتیکه ی هیز کف دست بردار هم‌ نیست!

گوشی را که دقیقه ای قبل به سمتی پرتاب کرده بودم را برداشته و رد تماس دادم. ولی بی خیال نبود، دست بردار هم نمی شد، دوباره صدای زنگ گوشی کشیده شد. مجدد رد تماس دادم و با خودم اظهار کردم:

– حتما خیال داره که دنبالم بیاد.
پررو!

این بار آوای زنگ تلفن بود که برمی خاست .اضافه کردم:

– وای خدا، این دیگه کیه !

به سمت گوشی راهی شدم.هنوز گوشی را بر نداشته بودم که باز شماره ی کیوان توجهم را جلب کرد.

– وای خدایا این مرد رسما قصد کرده امشامگاه جونمو بگیره! آخه چی از جونم‌می خواد؟!

سیم تلفن را از محل اتصال آن به پریز قطع کردم و کلافه پوفی کشیدم .آسیمه به سمت حیاط در حرکت بودم که اینبار چند آوای دینگ دینگ که‌نشانه ی پیامک بود را شنیدم یک بار دیگر گوشی را برداشتم.
نوشته بود:

– ماهی باید ببینمت ، هر چه تند تر باید باهات حرف بزنم ، کار مهمی دارم جوابمو بده لطفا.

گوشی را خاموش کردم. بی ادب شدن ، این که یک لحظه اصالت و سرشت خود را فراموش کنی و یادت برود که این فرد بی ادب با آن خصوصیات ناموجه می تواند خود تو باشی که در عین وقاحت چشمتت را بر تمام بد وخوب پیرامونت ببندی و نخواهی بدانی که بعضی از راهی شدارهای تو ناخوداگاه ناشی از همان عاشقیی می شود که چنین به اشتباه وخطا می اندازدت !

هرگز نمی تمایل داشتم انقدر شتاب زده قضاوت کنم. انقدر بی رحمانه شان دیگری را زیر سوال ببرم. بی شک این غفلت، این حماقت خودش نیز یکی از زائده های جهانی عاشقیی من بود.همانی که در تمام آن لحظات تمام هوش و افکارم را فقط در حرکت سایه ای بر دیوار وگزشی سوزنده نامحسوس از بوسه ای خیالی پیرامون لب هایم خلاصه می کرد. من در آن لحظات هیچ نمی تمایل داشتم، اصلا هیچ چیز بر من‌ اثر نداشت ،حتی حرف های مهم کیوان که اگر با کمی صبر و تامل با دیده پوشی از قضاوت بی رحمانه ی خود درنگ می کردم و می گوش دادمشان شاید تمامی اتفاقاتی که قرار بود در آن شب مخوف روی دهد به گونه ای دیگر اتفاق افتاده، تعریف و خلاصه می شد.
دیوانه وار به سمت حیاط دویدم و چندین بار با نگاه همه جای آن را کاوییدم. به دنبال چشمانم چند قدم به هر طرف حرکت کردم. جز تاریکی و خاموشی چیزی نیافتم. به سمت در حیاط حرکت کردم، در مسیری که طی می کردم بیل میرزعلی را متوجه شدم، همان جایی بود که ساعتی قبل آن را آنجا گذاشته ورفته بود. مطمئن شدم میرزعلی نیامده. به سمت در ورودی حرکت کردم، در باز بود ولی از قلوه سنگی که میرزعلی میان آن گذاشته بود خبری نبود. در را باز کردم و وجود پیکری را درست در مقابل و سینه به سینه ام احساس کردم. محکم به آن پیکر ی که روبه رویم بود بر خورد کردم و جیغ کوتاهی کشیدم. آوای میرزعلی مرا به خود آورد.

– بابا جون نترس دخترم منم میرزعلی!

هنوز کف دستم روی دهانم بود که همانگونه از وحشت باز مانده بود.با تمام ترسی که در وجودم موج می زد سؤال کردم:

– میرزعلی شما الان داخل حیاط بومشاهده کرد ؟

– نه بابا بعد از نماز کاری پیش اومد تا برم و برگردم طول کشید. الانم که دیگه شامگاهه چشام سو نداره تو شامگاه نمی تونم کار کنم. اومدم خبر بدم می رم خونه، فردا صبح اول وقت میام این باغچه ی بیرونی رو هم بیل می زنم.

در حالی که بیلش را بر می داشت تا برود سؤال کرد:

– ببینم دختر مگه کسی تو حیاط بود ؟

– نه میرزعلی نه…نمی دونم‌ چرا فقط خیال کردم شما برگشتید و داخل حیاطید.

لبخند زد، سرش را تکانی داد، بیلش را برداشت، خداحافظی کرد ورفت. موقع حرکت کردن تاکید کرد :

– درو محکم ببند بابا.

میرزعلی راهی شد. در را بستم و با افکاری که به شدت هنوز در گیر آن بودم بازمی گشتم که ناگهان با دیدن اثر رد پایی که از سمت باغچه شروع شده و تا سمت انتهای حیاط نقش بسته بود در جا خشکم زد. دقیق تر نگریستم. نه مطمئن بودم رد پای باقیمانده به وضوح نشانگر آن بود که شخصی در ساعتی که میرز علی حرکت کرده و نبود داخل حیاط شده! آن رد درست از وسط باغچه، آن جایی که تک سرو میان آن بود شروع شده و سپس از باغچه شروع شده و به سمت انتهایی حیاط ادامه پیدا کرده بود.مسیر کفش هایی مردانه با سایز تقریبا بزرگ که هرگز نمی توانست جای پای میرزعلی با آن جثه ی ریز باشد. آن جای پاها آنقدر در نظرم آشنا و مملوس بود که بدون کوچکترین ترمتوجه شدی اظهار کردم :

– سرو …سرو ..قسم می خورم این رد پای سرو است …نه مطمئنم هرگز اشتباه نمی کنم. من‌ این رد را قبلا هم دیده بودم، همان روزگاری که پای سروِ آخر از حرکت ایستاده بود…
من یک بار دیگر این رد را دیده بودم !

دیوانه وار به سمت در دویدم و آن را گشودم. خودم را درون خیابان انداختم. تاریکی مطلق بود و من هیچ‌گاه از آن تاریکی بیم نداشتم. هیچ چیز جز هوای سرو بر من اثر نداشت. می گریستم و دیوانه وار به هر سمتی می دویدم. قامت مردی بلند در آن حوالی به نگاه‌ خورد. دقیقا نمی اطلاع داشتم خود سرو است یا نه آن هم تنها جزئی از خیالم است. تمام هر آنچه که می متوجه شدم زاییده ی ذهن مشوش منِ نا آرام بود. به سمت مرد دویدم، حتی چند بار صدایش کردم ، از خود بی خود بودم و موتور سواری که به سرعت از سمت روبه رو درست از همان قسمت خیابان که می دویدم در حال راندن بود را ندیدم. به واسطه ی سرعت زیاد موتور و عدم کنترل سرعت درست هنگامی موتور سوار توقف کرد که با نهایت کنترل در سرعتش باز هم اندکی با من اصابت کرد .ضربه ی چندانی نبود، انقدر که با برخورد همان ضربه ی نه چندان کاری دور خود پیچیدم و در حالی که کنترلم را از کف دست می دادم بر روی زانوهایم فرود وارد شدم. جوان عابری که از آن حوالی می گذشت به سرعت به طرفم دوید. موتور سوار که ترسیده بود از فرصت به دست آمده استفاده کرده و در دم می گریخت. عابر زیر بغلم را گحرکت کرده و در حالی که کمک می کرد برخیزم گویا متوجه ی وضع بارداری ام شده، دائم نگران بود و می میل داشت کمک ًکند .به او گفتم که خوبم .تمام حواسم به سمت سر خیابان بود و با دردمندی گفتم:

– من خوبم تو رو خدا لطف کنید بهم بگید اون قسمت سر خیابون مردی کشیده قد می بینید ؟

متعجبانه نگاهی دقیق به سمت سر خیابان انداخت وگفت:

– نه!هیچ کس اونجا نیست .

چیزی در درونم فرو ریخت و تمام ‌امید هایم تا ورطه ی نا امیدی رفته وسقوط کرد.جوان با دلواپسی اظهار کرد:

– حالتون خوبه خانم ، منزلتون کجاست ؟ بگید برسونمت.

با اشاره ی کف دستم خانه را نشانش دادم. همانطور که کف دستم را گرفته بود و کمک می کرد به سمت منزل برویم یک‌باره دردی عمیق در پهلو ومیانه ی کمرم پیچید و ناله ای کردم.
کنار در رسیدیم.در بسته شده بود! همان جا پشت در بسته قرار گرفتم، کف دستم را روی پهلویم گذارده و بر خود پیچیدم. جوان با مضطربی خواهان کمک بود، تشکر کردم و فقط اشاره به موبایلش کردم و اضافه کردم:

– اگه ممکنه از موبایلتون استفاده کنم به اهل خونه خبر بدم الان میان.

بی درنگ گوشی اش را کف دستم داد و من بدون توجه بدون اینکه فکر کنم و بسنجم یا پشیمان شوم شماره بهادر را گراهی شدم. چقدر زود فراموش کرده بودم که بهادر گفته بود دیگرنمی خواهد مرا ببیند… اینکه خسته است از هجوم دردهایی که با متوجه شدنم بر او عارض می شود، اینکه قصد کرده بود فراموشم کند، تا ابد فراموشم کند !
لحظه ای بعد صدای خسته اش به گوشم رسید.درد تا مغز استخوانهایم نفوذ کرده بود. دردمندانه بیان کردم:

– بهادر ، منم ماهی ، به کمکت احتیاج دارم ، همین حالا…
میای؟!

نسؤال کرد ماهی چرا باز یاد من کردی. ناضافه کرد مگر فراموش کردن قرارمان نبود .ناظهار کرد اصلا دردهای تو به من چه، که دیگر فرصتی برای تو ندارم که هرگز نمی خواهم ببینمت.
آنقدر بی تاب شد که بدون خداحافظی قطع کرد و هنوز مدتی نگذشته بود که کنارم بود. وقتی با آن حال و روزگار پشت در بسته جای گرفته بودم و در تنهایی خود از درد به خود می پیچیدم متوجه شدن بهادر باز هم برایم نشانه هایی از طلوع نور بود، نوری که گرمای سحر انگیزش هیچ گاه و به هیچ قیمتی در زیستن ام دست از تابش وگرم کردن وحیات بخشیدن بر روح ناملایمم کم نمی شد.مضطرب شده وسراسیمه به یاری ام رسید. آنقدر نگران بود که برای لحظه ای از بی رنگی چهره اش هراسیدم. قبل از هر چیز متوجه ی در بسته شد و مثل یک گربه ی چالاک از دیوار بالا پرید و در اندک زمانی داخل حیاط پریده و در را گشود. متوجه ی دردی که می کشیدم شد،جلو آمد و کف دستم را گراهی شد .کمک کرد تا از جایم بلند شوم. در همان حال که کف دستانش پناه ناتوانی هایم بود اضافه کردم:

– بهادر، سرو اینجا بود.

یک مرتبه ایستاد. لرزشی خفیف و نامحسوس در تمامی اندامش به جریان در آمده بود. دیدهانش پر از شک و وحشت شده بود. در اوج تمامی ترمتوجه شدهایش جویا شد:

– تو مطمئنی؟

– مطمئنم بهادر به خدا شک ندارم ، نگاه کن رد پاهاش هنوز وسط باغچه مونده.

نگاهی تا وسط باغچه انداخت، سرش را با تاثر تکان‌ داد و زیر لب غرید :

– سرو ، سرو ، سرو خدا لعنتت کنه مرد!

– تو چی اضافه کردی بهادر؟!

– حرفی نزدم.

– چرا چرا اضافه کردی! همین حالا شنیدم سرو رو لعنت می کردی!

– اشتباه گوش دادی ، درست مثل همواره مثل این اشتباه مشاهده کردنت دچار توهم شدی ماهی .

بغض کرده وتمامی فشاری را که مدت ها در پشت در بسته جای گرفته و تحمل کرده بودم را یک جا سرش خالی کردم و بر سرش فریاد کشیدم:

– تو هم بهادر، تو هم شامگاهیه بقیه شدی، حتی وحشتناک تر از همه!
چه طور ماهیتت یه مرتبه زمین تا آسمون تفاوت کرد؟
چه جوری انقدر ساده رنگ باختی ؟
منو از خودت می رونی، سرو رو لعنت می کنی.
خدا از سرت نگذره بهادر!
اشتباه کردم!به خدا اشتباه کردم!نباید بهت زنگ می زدم، تو دیگه اون بهادر سابق نیستی…نه نیستی!

به سمتم برگشت، چشمانش شبیه به دو پیاله ی خونین بود.از شدت خشم رنگش تا قعر کبودی پیش حرکت کرده بود و لب هایش از شدت خشم می لرزید .آنچنان نگاهم می کرد که برای یک لحظه در خود فرو ریختم. طاقت نگاه هایش را نداشتم. پاهایم سست شد و همان جا نرده را گحرکت کرده وروی پله از پای در رسیدم. یک مرتبه شروع کرد خودش را زدن!ضربات سنگین کف دست هایش که بی مهابا بر سر وصورتش می کوفت و در آن حال فریاد می زد:

– نه خدا منو لعنت کنه، اصلا خدا منو بکشه!
بمیرم بمیرم تموم شم نابود شم ببینم تا کجای دنیا قراره پیش روت همواره انقدر زشت و منفور بمونم!

بی طاقت شدم، هر ضربه اش بر او نه ،که بر جان من فرود می وارد شد! ناخواسته به سمتش دویدم، دست هایش را که‌ می لرزیدند را در میان دستم اسیر کردم. نگاهش کردم، یک گوشه از قلبم برایش لرزید.درماندگی از وجودش زبانه می کشید. قلبم به حالش سوخت.
با این مرد چه کرده بودم؟
این مرد دیگر هرگز آن بهادر صبور بشاش پر استقامت نبود!
خسته بود…خسته ی خسته!
بیان کردم:

– منو ببخش بهادر ، تو رو خدا با خودت این کارو نکن بیا منو بزن ولی با خودت این کارو نکن.
***