رمان آخرین سرو پارت ۴۳

– آره یه شیش هفت ساله ی فضول که با خبرچینی هاش اونم فقط به خاطر اینکه منو رو دوشت بشونی و ببری تا وسط دریا یا کنار ساحل برام خونه شنی بسازی بهت باج می داد

نگاهش کردم.حسرت یک دوران طی شده ی تقریبا پانزده ساله هنوز درون نگاهانش بود.نگاهانش هنوز هم به قشنگیی پانزده سال پیش بود. کمی خسته تر و فرونشسته تر ولی هنوز پر از ردپایی پر از محبت، پر از ناکامی…
اضافه کردم:

– تو اون موقع ها خاطر خواه بودی. یادمه به خاطر اون جریانات عشقی که داشتی مرتب با خانواده جنگ داشتی. ببینم بالا خره به محبتت رسیدی؟اسمش چی بود ؟ آهان یادم اومد!فرزانه بود درسته اسمش فرزانه بود. هنوز تو یادم مونده وقتی با چوب روی ماسه های کنار ساحل اسمشو می نوشتی.

آهی کشید و به سمتی دیگر نگاه کرد،انگار سعی می کرد غم دیدهانش را از من پنهان کند اما این کار را نکرد چون خیلی زود بیان کرد:

– به هم رسیدیم، ولی بسیار زود از هم جدا شدیم.این وسط فقط یه دختر بی گناه یادگار دلدادگی بی فرجاممون شد.فریما دخترمه، الان دیگه نزدیک دوازده سالشه، با مادرش خارک از کشور زیستن می کنه.

آهی کشیدم واضافه کردم:

– جواب نمی ده کیوان…همیشگی محبت جواب نمی ده، همیشگی یه جا تو دلنشین ترین لحظه ی زندگی همچین زمینت می زنه که …‌‌

گریه کردم، دلش برایم به درد رسیده بود با من راحت بود. شاید خیال می کرد هنوز هم‌ همان ‌ماهی کوچولوی پانزده سال پیشم. بغلم کرد .آغوشش سرد بود درست شامگاهیه آغوش سرو!خجالت نکشیدم از اینکه آنگونه بی پروا در میان آغوشی که شبیه آغوش سرو بود فرو روم، شاید چون مدت ها بود که دنبال یک آغوش بودم، در به در بازوان سخت مردانه ای که سرم را گراهی شده و بر روی سینه گذاشته و به من اجازه ی گریستن ، فرصت حرف زدن ، نالیدن دهد .گریستم وگفتم :

– قلبم براش تنگ شده کیوان، خیلی مشتاق دیدارشم!

با اینکه حال خودش نیز بهتر از من نبود سعی کرد مرا کمی از جهانی تلخ کامی هایم خارج کند. لبش را کنار گوشم آورد وگفت:

– یادته ماهی یه زمونی که محبت داغونم می کرد و اون وقت تو تنها فقط یه بچه بودی وقتی اون شامگاه کنار ساحل حال ناآروممو مشاهده کردی و خواستی کمکم کنی با همون لحن پاک ومعصومانه و شیرین بچگانه بهم چی اضافه کردی ؟ اومدی خودتو تو بغلم به زور جا دادی واظهار کردی کیوان برا عروست گریه می کنی ؟ تو رو خدا گریه نکن ببین اگه اون بخواد زنت نشه خودم می شم.نگاه کن مولینم می گه زود بزرگ می شم موهامم قد بلند میشه اونوقت ابروهامو طلایی می کنم مثل مامانم ، تازه رُج هم می مالم قشنگ می شم تازه…

مشتی وسط سینه اش کوبیدم و به سرعت از او فاصله گرفتم. با خودم بیان کردم وای خدایا کاش آن قسمت آخرش را تا ابد فراموش کرده باشد! می میرم از خجالت اگر یادش مانده باشد که گفته بودم :

– تازه وقتی بزرگ بشم از اینامم در میاد یه عالمه!به خدا دروغ نمی گم کیوان مامانم اضافه کرده.
***

ماموری که راهی شده بود به سرعت بازگشت . دیدهانم در قاب چهره ی آفتاب سوخته اش میخکوب بود. اهل جنوب بود و از لهجه ی شیرینش کاملا مشخص بود.یک لحظه احساس کردم دلم در میان دهانم است و اگر دهان باز می کردم از دهانم بیرون می پرد! مرد جنوبی در حالی که کاغذی را به سرهنگ می داد گفت:

– جناب سرهنگ طی این تاریخی که روی مشخصات درج شده این آقا با هیچ کدوم از خطوط هوایی اینجا به هیج مقصدی پرواز نداشته .

قلبی که در دهان داشتم را قورت دادم و راه نفسم باز شد. نفسی کشیدم که کیوان نگاهش را از روی برگه ی میان کف دستش برداشت و گفت:

– می بینی ماهی؟ سرو تو از این فرودگاه به هیچ نقطه ای از کشور سفر نداشته. این گزارش از وضعیت پرواز های داخلی اونقدر کامله که صراحتا بیان کرده نه تنها از شهر تهران که از هیچ شهر دیگه ای تو ایران هیچ پروازی به نام این شخص ثبت نشده مگه….

با نگرانی گفتم:

– مگه چی ؟

– مگه اینکه پرواز خارجی داشته باشه که در اون صورت اون مربوط میشه به بخش پلیس امنیت فرودگاه ولیم.

– اتفاقا یکی از دوستان همین امروزگار صبح حرکت کرده اونجا.

– چقدر نفوذ داره؟

– خودشو نمی دونم اما یک کاراگاه استخدام کرده فکر کنم…..

– به هر حال اگه بخوای از اونجا هم یه استعلامی می گیرم.

– من بسیار اذیتت کردم کیوان به خدا شرمنده می شم.

دستش را به نشانه ی هیس روی لبش گذاشت و گفت:

– فقط یه شماره بهم بده.هم برای این که در اسرع وقت باهات تماس بگیرم خبرشو بدم هم اینکه می دونم مولینم بسیار قلبش می خواد بعد از سال ها با بهجت خانوم صحبت کنه واسه ی رفع کدورت های قدیمی. در ضمن به خانواده سلام برسون بسیار زیاد.هم به بهجت خانوم و هم آقا پرویز.

آهی کشیدم واظهار کردم که پرویز دیگر نیست، که پرویز رفت، خیلی زود رفت!

نیم ساعت بعد بهادر نیز شتابان وارد شده بود. آن هم هنگامی که از کیوان خداحافظی می کردم. از دور ما را دیده بود و حالا هم خسته وعصبی طوری اخم هایش را ریخته بود که حتی با یک من عسل نمی شد خوردش!ساکت بود خیلی ساکت .
طوری که کمتر می شد بهادر را در آن حالت مشاهده کرد.یک مرد ناآرام عصبی گیج وکلافه! به سمت پارکینگ فرودگاه جاده افتاده بودیم. بدون توجه می حرکت کرد و اصلا نگاهم نمی کرد. از پشت سرش گفتم:

– بهادر چی شد رفتی فرودگاه؟

همانطور که می رفت بدون اینکه بایستد یا باز گردد و یا حتی نگاهم کند در حالی که در حرکت بود گفت:

– رفتم.

– خوب چی شد ؟

جواب نداد. از پشت گوشه ی لباسش را کشیدم وگفتم:

– پرسیدم چی شد ؟ چرا جوابمو نمی دی؟

بازگشت و تقریبا تمام خشم و نفرتش را دفعتاً بر سرم خالی کرد وگفت:

– جوابشو برو از همون جناب سرهنگت که امروز یهو از دل آسمون برات نازل شده بپرس!
فرشته ای که تا این حد قابل اعتماده که سه سوته مدرکی رو که می خوای پیدا می کنه می ده دستت، انقدر مهربونه که وقت خداحافظی اونجور بغلت می کنه و کف دستتو می گیره…‌‌

خبر داشتم، قلبیل تمام خشمش را دانستم و اظهار کردم:

– بهادر ، اون یه جورایی جای پدرمه!
بیشتر از پونزده شانزده سال با من تفاوت سنی داره!

– آره پدری که از قضا خیلی خوش تیپ وجنتلمن و جذاب تشریف داره!تازه این جناب جای پدر به‌شدت هم هات و پر از احساس نشون می ده!

– بهادر ، می فهمی چی می گی ؟

– می فهمم چی می گم. بر عکس این تویی که نمی فهمی. هیچی نمی فهمی! شایدم خوب می فهمی، فقط دوست داری خودتو به نفهمی بزنی…کاری که یه عمره کردی!

خشمگین شدم وگفتم:

– ساکت شو بهادر! من ازت فقط سرو رو تمایل داشتم بیان کردم کمکم کن اگه برات تا این حد مشکل بود اگه….

– بسه ماهی بسه مدام سرو سرو سرو!
می دونم شوهرته ، بابای بچه اته، دوستش داری ولی اینو دیگه قبول کن سرو نیست! اون راهی شده! لااقل تا یه مدتی نیست. پس دیگه لطفا انقدر سر خود عمل نکن و نیفت دنبال سرو. لااقل تا وقتی که من هستم بی خیالش شو و بسپار به من.

بغض کردم واظهار کردم:

– پس یعنی حرکت کرده ؟ آره رفت ؟ پس دیگه همه چی تموم شده!

– نخیر نرفته ، هیچ کجا نرفته ، اون هنوز اینجاست ایرانه.

– تو مطمئنی بهادر؟
مطمئنی که سرو هنوز ایرانه ؟

– مطمئنم.

– چطور انقدر مطمئنی؟ از کجا تا این‌حد مطمئن شدی؟ اینا جواب درست وحسابی نمی دن تا مدرکی نباشه برگه ای حکمی چیزی محال جوابتو بدن .

نگاه غلیظی به سمتم انداخت واضافه کرد:

– تو چطوری انقدر مطمئن شدی ؟ شاید امروزگار واسه منم یه فرشته از غیب ظاهر شد و یه خرده بغلم کرد ، نازم کرد شایدم احتمالا اون وسط مساطا یه گوشه ای کناری …

پوزخندی زدم وگفتم:

– هان پس حسودیت شد بهادر ؟ تو هنوز هم به من حسادت داری؟

بر افروخته شد در حالی که صدایش را کمی بالا می برد اضافه کرد:

– واسه چی باید حسودیم بشه هان؟ واسه چی ؟ مگه بین‌ ما چه چیزی چه حسی وجود داره که به خاطرش رگ‌گردنم سیخ شه؟ زنمی؟ محبتمی؟چه میدونم رفیقمی ؟ نیستی ماهی نیستی! تو واسه من هیچی نیستی جز یه امانتی ، ولینت عزیزی که تا وقتی برگرده باید عین دو تا چشمم ازتون محافظت کنم زیرا بهش قول دادم.

یک لحظه ساکت شد. سؤال کردم:

– بهش قول دادی ؟ چه قاما؟ کی؟ مگه تو سرو رو قبل از حرکت کردن متوجه شده بودی ؟

– نه‌نمشاهده کردم. هیچ وقت نمشاهده کردمش !

– پس از چه قاما حرف می زنی؟ اونوقت که خود سرو بود دیگه چه حاجتی به محافظت و مراقبت تو بود؟

خاموشی کرد.حرف های بهادر گاهی عجیب بوی شک می دادند! نمی دانم چرا ناتمایل داشته‌ دچار نوعی وهم و بدگمانی می شدم. در ماشین را باز کرد و با اشاره اظهار کرد سوار شوم.تردید کردم و اضافه کردم :

– نه بهادر محاله سوار شم. تو یه چیزایی می دونی چرا دروغ می گی؟ چرا پنهون می کنی؟ چرا باعث می شی گاهی بهت شک کنم و دچار سوء ظن شم؟ بهادر تو رو خدا بهم بگو سرو کجاست؟ چه بلایی سرش اومد ؟ اون الان کجاست ؟

نگاهم‌ کرد. نگاهش آنقدر شفاف بود که برای یک لحظه از آنچه که اضافه کرده بودم شرم کردم. روشنی دیدهانش فریاد خاموشی از یک محبت بدون فرجام بود. دلم برای دیده هایش سوخت. خدایا دیر زمانی بود که به به دیدهانش خیره نشده بودم! با همان غم میان دیده هایش محزون شده نگاهم کرد واظهار کرد:

– تو چی می خوای بگی ماهی؟
اینکه انقدر پست وبی شرف شدم که سرو رو از تو بدزدم؟خیال می کنی زیرا یه مرتبه به خودم اومدم مشاهده کردم زنم ، عشقم ، تموم حیاتم مال یکی دیگه شد اونی که بعد حرکت کردنش حتی دیگه نتونستم درست نفس بکشم، که مُرده بودم ، داغون شدم ، نابود شدم جهان یه جایی یه مرتبه جلوی روم متوقف شد من که به راحتی همه چیزمو به روزگارگار لامروتم باخته بودم، به همون راحتی وجدان و مردونگیمم راهی شده؟
می تونم انقدر نامرد باشم که برای داشتنت یه بار دیگه داشتن تو به زندگی تو ، مردی که عاشقشی اونی که پدر بچه ی توی شکمته نامردی کنم،خیانت کنم ؟
تو ماهی تو….

فریاد کشیدم:

– وای بهادر …خون …تو رو خد ا ساکت شو خون….

مسیر ی سرخ رنگ از رد خونی غلیظ از بینی اش روانه و تا مرز لب هایش به سرعت پیش می حرکت کرد. کف دستش را روی بینی اش گذاشت و به سرعت میان کف دستانش نگاهی انداخت. کف دستانش انباشته از خون بود! از میان جعبه ی کف دستمال داخل ماشین یک مشت کف دستمال بیرون کشیدم و جلو رفتم و کف دستمال ها را روی بینی اش گذاشتم. کف دستم را روی پیشانی اش گذاشتم و کمی سرش را به سمت عقب و بالا متمایل کردم .درون دیدهانش چشم دوختم،قلبم برای دیدهان زرد عسلی اش تنگ شده بود !آنقدر نزدیکش بودم که به وضوح هُرم گرمایی را که از درونش می خواست را احساس می کردم.بی اختیار کف دستم بر روی گیسوانش حرکت کرد برای تسکین دردش نوازشش کردم به سرعت توده ی کف دستمال های میان کف دستم را از میان دستم قاپید و سرش را از میان کف دستانم بیرون کشید و به سمت دیگری پناه برد.انگار از من فرار می کرد! بطری آب درون کیفم را در آوردم، آن را گشودم و اضافه کردم:

– بیا بهادر بیا کف دست وصورتت رو بشور.

جلو رسید و بطری را از دستم گحرکت کرد. گوشه ای رفت و خودش مشغول شستشو شد. اندکی بعد که خون ریزی اش تمام شده بود سؤال کردم:

– از کی این طوری شد؟

– یه مدتی می شه ولی فقط گهگاهی. امروزگار این دومین باره که این اتفاق افتاد.
دلواپسش شدم و با نگرانی اضافه کردم:

– مواظب خودت باش بهادر تو رو خدا!دکتر راهی شدی ؟

جوابی نداد.یک بار دیگر به ماشین اشاره گرد واظهار کرد:

– سوار شو مسیر طولانیه دیر می شه.

بی صدا سوار شدم.وقتی تا آن حد سکوت درمیانمان طولانی شد یک درد کشنده بر من مستولی شده وبه شدت مرا آزرد.آن روزگار برای دومین بار آن ترانه ی لعنتی سوهان جانم شده بود.یک بار صبح در ماشین راننده، یک بار هم همین حالا در ماشین بهادر…

“آخرش جهانی نامرد کف دست ما
دوتارو از همدیگه وا کرد
مثل خوابی بودی انگار
یکی اومد منو از خوابت بیدار کرد”

سرم را روی شیشه گذاشتم؛تنم را نیز به سمت در روانه کرده و طوری که او هرگز نبیند سعی می کردم اشکم را مهار کنم. همانطور که فقط می راند وبه روبه رو نگاه می کرد جویا شد:

– قلبت تنگ شده براش؟

– دارم می میرم بهادر! خیال می کنم سالهاست که گمش کردم. طوری وحشت زده می شم که با خودم می گم نکنه یه وقت فراموشش کنم! نکنه یادم بره صداش چه طور بود ، چه جوری صوتم می کرد. نکنه جهان ی من تا آخر همین شکلی بمونه!به خدا می میرم بهادر… من بدون اون می میرم!

از گوشه ی نگاه نگاهم کرد و به ملایمی گفت:

– نمی میری ، اونم در حالی که خودت به بودن خودت، به زنده موندنت نفس کشیدنت شک می کنی. یه جوری مردی ولی هنوز شبیه زنده هایی مسیر می ری می خندی گریه می کنی ، می خوابی یه آدم مرده با تمام این خصایل واقعا متوجه شدنیه! منو تماشا کن ماهی…خوب نگام‌کن…من هم یه زمونی گفته بودم بدون اون نمی تونم ، می میرم ، ولی ماهی…

دیده به دهانش دوختم در حالی که یک طور خاصی عجیب شده بود چقدر محتاج شنیدن امّای او بودم!
گفت:

– وقتی از ماشین پیاده شدی، وقتی رفتی ازت خواهش می کنم دیگه به مشاهده کردنم نیا. هیج وقت هم نخواه پیشت بیام. تا مادامی که سرو برگرده نمی خوام ببینمت. هر کاری داشتی فقط کافیه پیام بدی.به خاطر تو و اون بچه تموم حیاتمو می دم. ولی از من نخواه با هم روبه رو شیم.‌ بهت قول دادم سرو رو برات میارم‌.
می دونی ماهی؟ من گاهی وقت ها از خودم می ترسم .من امروزگار از خودم وحشت کردم وقتی تو رو با اون یارو مشاهده کردم! از خودم بدم میاد اگه یه لحظه فکر کنم تنها یکی از هزاران حسی که بهت داشتم بر گشته. باشه ازم دور بمون ماهی خواهش می کنم ازم فاصله بگیر .

نمی اطلاع داشتم‌ ترانه ای که‌ پخش می شد زبان حال من بود که برای سرو می خواندم یا زبان بهادر بود که در گذشته ها خوانده بود واثرات آن هنوز هم تا امروزگارها ادامه داشت …

“آخرش جهانی نامرد منو………”

وقتی نگاه گشودم هنوز در میان بستر بودم. مولین زودتر از من بیدار شده وهمانطور که کنارم جای گرفته بود مهربان نگاهم‌می کرد. گوشه ی نگاهم را به سختی گشودم و اامان چیزی که دیدم لبخند پر مهرش بود. یادم رسید شامگاهی که در کنار مادر گذشته بود تا چه اندازه برای قلب پر دردم تسکین بخش بوده. هنوز درست وحسابی به خودم نیامده بودم که اشتیاقش را برای متوجه شدن ماجرای کیوان وخانواده اش را یک بار دیگر بروز داد و با حالتی خاص سؤال کرد:

– یادمه اونوقت ها خونشون دروازه شمرون بود .کیوان نبیان کرد هنوز هم همون جا هستن یا نه؟

– نه‌مولین‌نپرسیدم ، نگفت ، فقط گفت انسی خانم خودش باهات تماس می گیره.

آهی کشید واضافه کرد:

– هیییی جوونیییی!یادم نمی ره چه سال های خوبی بود اون وقت ها…
کل تابستون ، ویلای لب ساحل!خدایی جناب سرهنگ اینا خوب همسایه ای بودن!
اون زمونا ما اکثر تابستون ها رو با هم می گذروندیم.

بر گشت و یک نیشگون ریز از پهلویم گراهی شد و با خنده گفت:

– خدا لعنتت کنه دختر تو باعث تموم اون جنگ ودعواها شدی.

آمنه داخل شد.سینی صبحانه در کف دستش بود. خنده ی مولین را که می دید، انگار خدا جهان را به او بخشیده!خودش نیز ریز خندید و کنجکاوانه جویا شد:

– خدا به خیر کنه!
موضوع کدوم جنگ ودعوایی رو می گید ؟

مولین یک بار دیگر کشیده ریز خندید وگفت:

– جریان هفده ، هیجده سال پیشه.اون موقعی که تو رامسر یه ویلا داشتیم. تو نمیومدی با ما شمال واسه همین درست حسابی یادت نیست. موضوع همون همسایه ی ویلای بغلی، خونواده ی جناب سرهنگ پارسا رو می گم. خدا بیامرزه پرویز رو، با جناب سرهنگ هیچ وقت آبشون تو یه جوی نمی رفت.ولی من و انسیه شده بودیم عین دو تا خواهر !انسی تموم دردهاشو فقط به من می اظهار کرد.یادمه اون وقت ها پسر کوچیکش کیوان خاطر خواه شده بود. سرهنگ واسه خاطر اینکه فکر دختره رو از تو مخ پسره بکنه بندازه بیرون می خواست کیوان رو یه سفر اجباری پیش برادر بزرگش کامران که آمریکا بود بفرسته.تقریبا ترتیب همه کارها رو هم داده بودن. قبل از سفر جناب سرهنگ راهی شده بوده واسه دختر بیچاره کلی خط ونشون کشیده بود و دختره هم از ترس آبروش بی خیال کیوان شده بود .بنده ی خدا انسی وقتی تموم این حرف ها رو بهم می زد غافل از این بودیم که یه موش کوچولو که مرتب اون وسط مسطا می چرخید عین کل اخبارو می برده به پسره می رسونده.خدا نصیب نکنه!… یه شب دیدیم قائله ای به پا شده! پسره می تمایل داشت بره خودشو بندازه وسط دریا! سرهنگ بیچاره کارد می زدی خونش در نمی اومد، انسی هم مرتب اشک می ریخت و کیوان رو آروم می کرد.خلاصه تموم نقشه هاشون یه شامگاهه به باد حرکت کرد. بعدشم انسی منو متهم به خبرچینی کرد و اضافه کرد تموم این چیزها رو کسی خبر نداشته الا تو بهجت، هر چی قسم و آیه خوردم که به خدا کار من نبوده آخرش باور نکرد که نکرد همون شد یه بهونه واسه ی قهر و قطع رابطه…بعدشم که دیگه پرویز برداشت اون ویلا رو مفت مفت ردش کرد رفت.

آمنه در حالی که‌ اخم شیرینی کرد ه بود و در همان‌حال لبخند می زد گفت:

– پاشو ننه پاشو یه مشت آب تو روت بزن بیا بشین این یه لیوان شیرو تا سرد نشده بخور .

بعد کف دستش رو روی شکمم گذاشت واضافه کرد:

– ای الهی آمنه ننه تصدقش ، دورش بگردم پسر پسرم قند عسلم نقل ترم.

کمی خجالت کشیدم.مولین هم از حرف های آمنه سر ذوق آمده و لبخند زد.برخاستم و یک راست به سمت گوشی تلفن به مسیر افتادم.گوشی را برداشتم و در حالی که مشعول شماره گیری بودم مولین با تعجب جویا شد :

– باز دنبال کی می گردی اول صبحی ؟

قبل از اینکه جوابش را بدهم تماس برقرار شده بود.گفتم با بابا میرزا کار دارم.میرزا فوری جواب داد. با لرزش خفیفی از مضطربی که هنوز در کلامش موج‌می زدسراغ سرو را گحرکت کردم آهی کشید و نا امیدانه بیان کرد:

– بی خبرم بابا شرمندتم دخترم بی خبرم…

***
و امروز دقیقا دویست و شانزده روزگار تمام‌ است که هر صبحم را با تماس با میرزا و شنیدن بی خبری او…
برای دویست و شانزدهمین بار پر پر زدم ، قطع کردم.
برای دویست وشانزدهمین بار کف دستم را روی شکم که حالا دیگر تقریبا به اندازه ی یک توپ والیبال شده بود کشیدم و برای دویست وشانزدهمین بار گریستم و اظهار کردم:

– بر می گرده پسرم ، بهت قول میدم بابا یه روزی بالاخره بر می گرده.

مدتی بود که قدم در هفت ماهگی گذاشته بودم. هر وقت به تصویر خود درون آینه می نگریستم می دیدم که چقدر با قبل ترها تفاوت پیدا کرده ام. مامان می گوید:

– دیگه کاملا شبیه خانم ها شدی. یه مامان واقعی.

آمنه می بیان کرد :

_یه ذره هم باد نیاوردی دلبر شدی. مامانت وقتی تو رو باردار بود دماغش شده بود اندازه ی یه گلابی پر از باد بود و کک و مک همه می اضافه کردن بچه دختره زیرا این دختران که زیبای ماماناشونو می دزدن اما تو اصلا زشت نشدی نه نه یه ذره هم‌باد نداری مطمئنم بچه پسره.

وقتی برای اامان بارتصویر پسرم را متوجه شدم دکتر لبخند زد و اضافه کرد:

– مبارکه یه پسر کاملا سالم وسرحال وقد کشیده!

صفت قد قد بلند را که شنیدم قلبم هوری پایین ریخت بی اختیار اضافه کردم :

– بچم به باباش حرکت کرده .آخه می دونید خانم دکتر؟
باباش همم قد کشیدهه ، به‌شدت قد بلند .

یادم می آید آن شب اندازه ی کل این هفت ماه لعنتی را ضجه زده بودم. دلم برای خودم می سوخت برای تمام لحظه هایی که درد می کشیدم وقتی احتیاج داشتم سرو باشد که نوازشم کند ،کمرم را که مدام درد دارد را به معجزه ی دست هایش تسکین دهد، شانه های خسته وتکیده ام را بمالد ،در دشوارترین لحظه های زندگی نبود؛ فقط یاد او ، عاشقی او بود که می توانستم ساعت ها را با همان حال پشت در اتاق دکتر در انتظار بمانم و آنچنان دیده بر دهان دکتر بدوزم که فقط بشنوم که بگوید:

– خانم خوشامگاهختانه قلب کودک شما هیچ موردی نداره. هیچ اثری از مشکل یا بیماری خاصی نیست .

آن وقت از شدت شوقم دیوانه وار بخندم وگریه کنم هزار بار بگویم :

– سرو ، می بینی؟ بچه ی ما سالمه!

آن روزها تمام قلب خوشی و سرگرمی مولین شده بود همان آشتی و مصاحبت با انسیه خانم. چند ماهی هم بود که دیگر از کمیسر خبری نداشتم. آخرین باری که دیدمش همان روزگاری بود که انسیه خانم ما را به منزلشان دعوت کرده بود با اینکه حال خوشی نداشتم به خاطر اصرار بی حد مامان وآمنه همراهشان رفتم.وقتی از صحبت های طولانی ویک ریز وکسل کننده ی آن سه زن به ستوه رسیده بودم انگار کیوان حالم را خوب درک کرده بود.هنوز هم خیال می کرد بچه ام، چراکه بدون کوچکترین شرمی دستم را گرفت و اضافه کرد:

– ماهی دوست داری اتاق آکواریومی منو ببینی؟

برای رها شدن از آن فضای خسته کننده مشاهده کردن اتاق آکواریومی کیوان بهترین پیشنهاد بود. بلافاصله دعوتش را پذیرفتم و همراه هم به سمت اتاقش راه افتادیم. این مرد علاقه ی وافری به ماهی ها داشت. دور تا دور اتاق را با دیزاین خاصی طوری با دیوارهای شیسه ای که درونشان پر از ماهی های الوان ونادر آراسته بود که در نوع خود بی نظیر بود. با دیدن ان حجم از جذابیی انگار عنان اختیارم را از کف دادم آن روزگار به خواست مولین آرایش ملایمى هم داشتم چراکه مرتب می اضافه کرد:

– ماهی امروزگار رنگت پریده چشم هاتم دو دو می زنه ابروهاتم که دیگه کم‌ از پاچه ی بز نیست خوب نیست بعد از سال ها انسی خانم با این وضعیت ببینتت .

مجبورم کرد کمی بر چهره ام دست ببرم موچین برداشتم با هر تار مویی که می کشیدم یک قطره اشک پاشیدم آمنه نگاهم کرد و گفت:

– اوووفففف ماهی توکه طاقت درد یه ابرو رو نداری فردا روزگار چه طوری می خوای بزای؟

قلبم‌می خواست می بیان کردم:

– ننه درد من ، اشک های پنهان و پیدای من به خاطر دردی نیست که می کشم به خاطر سوز جگرمه به خدا دارم آتیش می گیرم اصلا کاش می شد می مردم وقتی سرو نیست دیگه چه فرقی داره…..‌

کیوان کنارم از حرکت ایستاد و من ماهی ها را تماشا می کردم و او طور عجیبی تماشایم می کرد. یک لحظه از آن‌همه تنهایی آن همه نزدیکی از چشمان آبی کیوان که دیگر هیج شباهتی به نگاه های سالیان دور را نداشت ترسیدم.نمی دانم چرا یک‌ مرتبه یاد حرف های بهادر افتادم و با جمله ی کیوان به خود آمدم:

– زیبا شدی ماهی. انگار هر بار که‌می بینمت از دفعه ی قبلش خوشگلتر می شی.

سعی کردم‌موضوع صحبتش را عوض کنم. خودم را به نگوش دادن زده واضافه کردم:

– ای وای عمو کیوان این ماهی طلایی ها رو نگاه کن بسیار دلنشینن!

– نه به دلنشینی تو‌، من تو کل این‌کائنات فقط یه ماهی قشنگ می بینم اونم نمی دونم چه طور از توی آب پریده بیرون و نفس می کشه .در ضمن اون عمو کیوان‌ شما جا موند تو همون گذشته من دیگه عموی تونیستم ، نمی تونم باشم وقتی…..

با خشم وقتی که جلو رسید گفتم:

– کیوان من‌متاهلم!
یه زن شوهر دار لطفا حدتونو رعایت کنید.

– تا کی خیال داری منتظرش بمونی؟

از سوالی که سؤال کرد وحشت کردم.من من کنان گفتم:

– تا هر وقت ، اگه لازم‌باشه تا آخر عمر.

– اگه هیچ وقت نیاد چی ؟

– میاد ، اون هنوز اینجاست یعنی که نحرکت کرده یعنی که هست، بر می گرده به خدا که یه روز بر می گرده زیرا سرو مرد رفتن نیست.

پوز خندی زد وبیان کرد:

– کی اینو بهت بیان کرده؟

با اطمینان اضافه کردم:

– بهادر ، بهادر بیان کرد.

– دروغ گفته ماهی، این بهادر رو نمی شناسم نمی دونم چه نسبتی باهات داره یا چه انگیزه ای واسه ی دروغی که گفته داره چون درست یه روزگار قبل از اینکه استعلام بگیرم درست همون روزگاری که متوجه شدمت سرو از ایران به مقصد آلمان خارج شده بوده طبق بررسی ها تنها سفر کرده و مهم تر اینکه هرگز هیج کسی برای پیدا کردنش به فرودگاه مراجعه نکرده.این یعنی اینکه بهادر خان هر کسی که هست یه دروغگوئه یه دروغگوی بزرگ که تنها یه انگیزه ای واسه ی این دروغش می تونه داشته باشه اینکه ذهن ها رواز نقطه ای که به اون سمت معطوفه منحرف کنه.

بیشتر از آن طاقت نیاوردم وقتی پاهایم دیگر قدرتی برای تحمل بدنم را نداششتاب‌زده. یک قدم نزدیک تر شد سعی می کرد در آغوشش پناهم دهد آغوشی که دیگر دوستش نداشتم نمی میل داشتمش از او بیزار بودم ومی گریختم.
نگاهش پر از عشق آمیخته با التماس شده بود .در آن حالت بیان کرد:

– بهم گوش کن‌ ماهی. از وقتی متوجه شدمت قلبم که سال ها بود مرده بود ، قلبم که انگار دیگه وجود نداشت احساسی که حرکت کرده بود سال ها بود که راهی شده بود و تنها از من یه مرد تنها که زندگیش انقدر خلاصه شده بود توکارش که تو کوتاه ترین مدت طول خدمتش به خاطر نشان های لیاقت و خدمت های ارزندش حکم ترفیعش به‌شدت زودتر از اونی که باید رسیده بود چون سال ها بود که عشقو تو خودم کشته بودم.زندگیم فقط کار بود وکار ولی نمی دونم چه طور شد یه مرتبه چی شد که به متوجه شدنت با بودنت …
بیا ماهی بیا یه قدم به سمتم بردار باور کن که اون دیگه‌نیست ، رفته دیگه نیست.

تمام‌خشمم را در نگاهم که پر از اشک بود خلاصه کردم در یک کلام گفتم:

– کیوان ، من باردارم، بچه ی مردی رو که عاشقشم که هنوزم با همون‌ قدرت گذشته دیوانه وار می پرستمش رو توى شکم دارم.کیوان من‌ مادرم مادر فرزندی که تا آخر عمرم‌منتظر اومدن پدرش می مونم.

حرفی نزد همانطور که پشتش به من بود ودیگر چهره اش را نمی متوجه شدم داشت رقص ماهی ها را تماشا می کرد.ماهی بازی هم‌ دیگر تمام‌شده بود کف دستم را به سمت کف دستگیره ی در روانه کردم به سرعت از اتاق خارج شدم پشت سرم را هم نگاه نکردم. دیگر هیچ‌ وقت هم کیوان را ندیدم. دیوانه وار به سمتی که مادر انجا بود در حرکت بودم مدام با خودم تکرار می کردم :