رمان آبشار طلایی پارت ۹۷

کرده بود را هضم کرد و تشخیص داد، دیگران به کنار گاهی حتی از من هم کناره

میگحرکت کرد و هیچوقت دیگر اینگونه در آغوشم نیامد!

ولی حال جوری که انگار شهراد عزیزترینش است به او چسبیده بود!

و نمیتوانستم که بگویم حق ندارد!۸۶۱

این مرد بزرگترین ناجی خواهرم بود…

این مرد دریا را از بیشتر در باتلاق فرو رفتن نجات داده بود…

کاری که برایمان کرد، آنقدر بزرگ بود که حتی باعث شد نفرتم نسبت به او تا حد

زیادی از بین برود! سنگینی نگاه شهراد باعث شد به صورتش نگاه کنم. با نرمش و

مهربانی زیادی نگاهم میکرد.

و گویی با زبان بیزبانی میگفت همه چیز بهتر خواهد شد!

نگاهم را گراهی شدم ولی از گوشه نگاه مشاهده کردم که با مهربانی پیشانی دریا را بوسید و ساکت

چیزی به او گفت که باعث شد چشمان دریا برق بزند و سپس خیلی مطیعانه و شامگاهیه

آن کودکی که قبلاً بود، از اتاق بیرون رفت.

بعد رفتنش شهراد در را بست و با قدمهای قد بلند وارد شد و رو به رویم روی صندلیها

جای گرفت.

نمیدانم دقیقاً به کدام قلبیل اما ساکت ماندم و دخالت نکردنش را نتمایل داشتم!

دربارهی من نه ولی قطعاً حق داشت برای چند دقیقه هم که شده مضطرب دختری که از

آن فضاحت نجاتش داده بود ب

با جدیت از زن جویا شد:۸۶۲

-خب خانوم گوشم با شماست… موضوع چیه؟ فقط زود عنوان کنید زیرا دریام خسته

و گرسنهاس و بهش قول دادم خیلی زود بریم.

زن از حق به جانبیاش شوکه شد و من تبسم زدم.

او اگر میتمایل داشت، میتوانست بهترین حامی جهان باشد!

_♡_

کف دستی به پیشانی دردناکم کشیدم…

سرم سنگین و گلویم مانند کویر شده بود.اما برعکس من شهراد ماجد بیآنکه ذرهای

اخم در صورتش باشد، دو ساعت مداوم در حال صحبت با پدر و مادر دختری بود که با

دریا دعوا کرده بودند.

زیر لب گفتم:

-نوچ عمراً اینا قانع بشو نیستن… خدایا چیکار کنم.۸۶۳

دریا همانطور که کنارم نشسته و با نگاهان ستاره باران به شهراد نگاه میکرد، بیخیال

بیان کرد:

-بالأخره قانع یم شن. عمو شهراد قانعشون میکنه. اصلاً با اون دختر احمقشون قانع

نشن چیکار کنن؟!

دیدهانم از گستاخیایاش گرد شد و حرصی به سمتش چرخیدم.

-این چه وضع حرف زدنه؟ جای اینکه پشیمون باشی که برای خودت و ما دردسر

درست کردی، تازه بلبل زبونی هم میکنی واسه من؟!

بیخیالتر شانه بالا انداخت.

خدایا قلبم میمیل داشت از کف دستش سرم را به دیوار بکوبم! برآشفته قد بلند شدم تا سمت

شهراد و زن و مرد بروم. شیطان در گوشم میخواند که بگویم شهراد بیخیال شود و

اجازه دهم خواهر کوچک و گستاخم با اشتباهش رو به رو شود!

ولی وقتی با هم کف دست دادند و سپس شهراد خم شد و بوسهای پدرانه به پیشانی دختر

مرد زد، سرجایم ایستادم.۸۶۴

-بسیار چاکریم… تهران که اومدین درخدمتم.

-حتماً… حتماً یه قرار میذاریم.

با لبخند از مقابل و مرد زن کنار رفت و بیآنکه چیزی به من بگوید، مستقیم سمت

دفتر گام برداشت. شوکه سری برای زن و مرد تکان دادم و با تشکری زیر لبی به

دنبالش سمت دفتر روانه شدم. این مردک در زبان بازی لنگه نداشت!

_♡_

-باشه حالا که آقای امیدی قبول کردن از نظر منم مشکلی نیست. به هر حال جفتشون

هنوز خیلی بچهان و من واقعاً دوستشون دارم… چیزی رو گزارش نمیکنم اما به شرطی

که دریا تحت نظر روانپزشک قرار بگیره!

محکم لب گزیدم و سر تکان دادم.

-باشه مشکلی نیست.

زن با نگاهی به صورت ناراحتم لبخند مادرانهای زد.

-تو هم جای دختر منی دلخور نشو. به نظرم این بهترین تصمیم برای خواهرته بهتره

تا سنش کمه مشکلش حل شه و جفتمون هم خوب م د865

بسیار بیشتر از اونه که بخوایم به بلوغ ربطش بدیم! پس هر چه زودتر کنترل بشه برای

خودش بهتره!

میمیل داشتم حق با شماستی بگویم ولی با آوای جدی شهراد که میاضافه کرد:

-شما مضطرب نباشید من خودم شخصاً این موضوع رو پیگیری میکنم.

ساکت شدم.

-به‌شدت هم عالی… پس من مشتاقانه منتظر میمونم تا نتیجه رو ببینم!

شهراد مجدداً بیان کرد:

-مطمئن باشید که میبینید!

با صورت چین خورده نگاهش میکردم و زیرلب زمزمه کردم:

-نخود آش… همش باید خودشو بندازه وسط!

صوتیم آهستهتر از آنی بود که حتی به گوش خودم برسد ولی یکدفعه به سمتم برگشت و

نگاهکی زد. سپس سواستفاده گرانه بخاطر حضور زن بازویم را گحرکت کرد و تنم را به خود

چسباند.

-بریم دنیز جان دیگه به‌شدت خسته شدی…. حس میکنم هم هوس آش کردی!

گستاخ… گستاخ… گستاخ بودن فقط برای یک لحظهاش بود!

NIYA866

-چی اظهار کردی که پدر و مادرش راضی شدن بیخیال شن؟!

همانطور که دستش را دور شانه دریا حلقه کرده و قدم میزد، ساکت جوابم را داد:

-یادت رفته من یه پدرم؟

-خب؟

-یعنی خوب م دی ونم طرفم چه حسی داره و بیشتر از اون خوب میدونم چی اینجور

وقتها میتونه یه پدرو آروم کنه!

…-

-میخوای به تو هم یاد بدم؟

بی یم ل بیان کردم:

-به نظر من که بخاطر زبون بازیته ولی خب بگو ببینم چی اظهار کردی.

همانطور که به رو به رو خیره بود، نیشخند زد. صورت خواستنیش زیر نور آفتاب و هیبت

مردانه و بزرگش توجه هر کس که از کنارمان رد میشد را جلب م کی رد. توجه همه جز

منی که میتمایل داشتم مشتم را روی تبسمش بکوبم وقتی که ملایم اضافه کرد:

-نه دیگه همینجوری که نمیشه. اگه میخوای یاد بگیری اول باید مامان شی… اون

مرحله مقدماتیه و خبر خوب اینه که هر وقت بخوای، من میتونم از مقدماتی ردت

کنم!۸۶۷

آنقدر دندان هایم را روی هم فشار داده بودم که چیزی نمانده بود بشکند.

کشیده بیان کردم:

-دریا راه بیفت میریم خونه.

و خواهر خائنم گویی اصلاً صدایم را هم نم شی نید که بیشتر به شهراد چسبید و این بار

تقریباً فریاد کشیدم:

-دریـا خـانوم با تو دارم حـرف مـیزنـم!

برآشفتهتم آنقدر واضح و شدید بود که جدیت به نگاه شهراد برگشت. خم شد و در گوش

دریا چیزی بیان کرد که باعث شد نیش خواهرم چاک بخورد.شهراد جملهی بعدیاش را

قد بلندتر بیان کرد:

-حالا برو خونه عزیزم و خوب استراحت کن.

دریا تند به حرفش گوش داد و کنارم وارد شد ش. هراد ادامه داد:

-میمیل داشتم بگم برسونمتون ولی میدونم قبول نم کی نی پس به جاش میگم بعداً

میبینمت عزیزم.

-هه… تو خواب ببینی!

بیاهمیت چرخید و دور شد. خشمگین سمت دریا برگشتم.

-خیانتکار واقعاً برات متاسفم… چی اظهار کرد که اِنقدر زود قانع شدی هوم ؟!

سرتق بلبل زنان با خندهای بزرگ که به‌شدت وقت بود روی لب هایش ندیده بودم، اظهار کرد:

-هیچی… گفت فردا شام یم اد خونمون.۸۶۸

…-

-بریم دیگه دنیز من به‌شدت خسته شدم.

به سختی تن خشک شدهام را تکان دادم و حرکت کردم. نه… همچین چیزی حقیقت

نداشت! آن مرد پررو بود اما نه در این حد! احتمالاً این حرف هم فقط یکی از آن

شوخیهای مزخرف و حال به هم زنش بود!دوش گحرکت کرده و سر حال لباس مرتبی

پوشیدم و کمی آرایش کردم.

پیجادهن ساحلی سبزآبیام با رنگ نگاهانم ترکیب قشنگیی به وجود آورده و باعث میشد

مدام جلوی آینه برای خود بچرخم. امروز را به خودمان استراحت داده بودم تا دخترانه

یک جمعهی دل انگیز را تجربه کنیم.تا ظهر همراه دریا خوابیدیم و برای ناهار پیتزای

مورد علاقهاش را سفارش دادم. سپس کنارش قرار گرفتم و یکی از آن فیل هم ای عجیب و

ترسناک دیوانه کنندهاش که مدتی بود به آنها علاقه پیدا کرده بود را متوجه شدم. پفیلا

خوردم و خودم را مجبور کردم تا از مقابل تلویزیون فرار نکنم!

میمیل داشتم همپای دنیای جمشاهده کردش شوم تا احساس نکند من والدی هستم که مجبور به

جواب دادن به اوست! میمیل داشتم مانند گذشته باشیم… شامگاهیه دو دوست و دو همجاده

همیشگی!۸۶۹

میمیل داشتم خواهرم دوباره به من اعتماد کند و مجدداً برایش اامان باشم! گرچه با وجود

دیدهان دلربایش که گاهی پر از نفرت میشد و جوری نگاهم میکرد که انگار مسبب

سختیهایی که کشیده من هستم، به نظر میرسید این کار به‌شدت سختی است!

ولی من تلاشم را میکنم و خواهم کرد!اجازه نمیدادم دریایم، تنها نقطه امید حیاتام

بیشتر از این غرق نفرت و خشمگینت شود!پس تبسمی روی لب کاشتم و ماگهای

قهوهمان را برداشتم.

-خب قهوه هامونم حاضره… قراره دیگه امشامگاهو بترکونیم دریایی.

ماگ را که مقابلش گذاشتم، پوزخند زد.

-برای حرف کشیدن از زیرزبونم نباید الکل میاوردی آبجی؟ آخه با قهوه دهن کی باز

میشه که دهن من بخواد بازشه؟!

یکهای خوردم اما به سختی تبسمم را حفظ کردم و کنارش جای گرفتم.

-این چه حرفیه؟ یعنی من اگه بخوام با خواهرم حرف بزنم باید با نقشه بهش نزدیک

بشم؟!

بیاهمیت به حرف زدنم با کنترل در کف دستش شامگاهکهها را جا به جا کرد.

-ازت یه سوال پرسیدم… آوامو نگوش دادنی دریا خانوم؟!۸۷۰

اووف کلافهای کشید و بیاعصاب نگاهم کرد.

-بیخیال شدن تو کارت نیست نه؟ تا حالمو نگیری کف دست برنمیداری!

وارفتم و غمگین اضافه کردم:

-این چه حرفیه میزنی؟ مگه من قلبم میاد حال یه دونه خواهرمو بگیرم؟ یه جور حرکت کردار

نکن انگار نمیشناسیم… من برای خندهی تو جونمم میدم!

…-

-موضوع گرفتن حالت نیست. موضوع اینه که ما حالا یه مشکلی داریم! یه مشکل که

اگه به روی خودمون نیاریمش حل نمیشه! پاک نمیشه! پس باید سعی کنیم درستش

کنیم. نمیدونم چطوری بگم ولی مطمئنم خودت هم خوب میدونی حرکت کردار دیروزگارت…

عصبی میان حرفم پرید.۸۷۱

-چرا با دوستت دعوا کردی… چرا با بقیه محترمانه و درست ارتباط برقرار نمیکنی…

کتک زدن کار زشتیه… ما غار نشین نیستیم… فلان بهمان دنیز من واقعاً هر چی که

میخوای بهم بگی رو میدونم! ولی نمیخوام راجع بهش حرف بزنم! من از گوش دادن

همشون خستهام! از این که همش میخوای دختر خوب و مهربونی باشم! از اینکه

همش دنبال اون بچهی گذشته میگردی!

-دریا…

اشک در نگاهانش حلقه زده بود.

-اون بچه دیگه بزرگ شده! بَدم بزرگ شده باشه؟ اینو قبول کن. توروخدا اینو قبول کن

و کف دست از سرم بردار!

جملهی آخرش را تقریباً فریاد کشید و سپس سمت اتاق دوید.

نگاه بیرمقم به زمین دوخته شد و در چند ثانیه هر چه انرژی داشتم را از کف دست دادم.

بیحال سرجایم دراز کشیدم و نگاهم به در بسته اتاق یم خکوب شد. یعنی روزی میآمد

باز شدن درهایی که مدام مقابل صورتم بسته میشدند را ببینم؟!

_♡_872

دیس ماکارانی را کنار گذاشتم و بیجان و حوصله بشقاب ها را چیدم. باید میرفتم دریا

را صدا میکردم ولی آوایم را گم کرده بودم. از عصر تا به حال تمام منزل را ساییدم و

شام پختم.

یک لحظه هم سرجایم ملایم و قرار نگحرکت کردم ولی در عین حال پر از منگی بودم و انگار میان

زمین و آسمان گم شده بودم!

بعد آن بحث زهرآلود ذهنم پر از یک سکوت ناراحت شده بود.

ولی حال وقت استراحت نبود… هنوز وقت اینکه بتوانم سرم را راحت روی بالشت بگذارم

و به هیچ چیز و هیچکس فکر نکنم، نرسیده بود!

و احتمالاً تا روز مرگم هیچ‌گاه هم قرار نبود برسد!

پس نفس عمیقی کشیدم و به سختی آوا بلند کردم:

-دریا…۸۷۳

صدا زدنم با زنگ خونه هموقت شد و در یک ثانیه نفهمیدم چطور دریا از اتاقش بیرون

پرید و در منزل را باز کرد! نگاهانم گرد و وقتی صدای جیغ کشیده و هیجان زدهاش را

متوجه شدم، شتاب‌زده سمت ورودی حرکت کردم.

و خدای من… تصویر مقابلم باور کردنی نبود!

شهرادِ کنار مایا و ماهین مقابل در نمیتوانست واقعی باشد!

-دنیس جون تو هم قلبت برای ما تنگ شده بود؟!

به سختی بزاق گلویم را قورت دادم و سرجایم جا به جا شدم.

روی مبل جای گرفته و در حالی که مایا و ماهین هر کدامشان از یک طرف در آغوشم

گرفته بودند و شهراد و دریا مقابلمان در حال خوش و بش بودند، سعی داشتم از شدت

احساسات مخلتف عقلم را از دست ندهم!

از یک طرف پر از حرص و برآشفتهت بودم ولی از طرفی دیگر مشاهده کردن فرشتههای کوچکم

مانند یک بمب مسروری بزرگ بود!

-دنیس جون قلبت برام تن..گ نشده بود؟۸۷۴

با سوال معصومانه ماهین برای بار دوم پلک زدم و تلاش کردم تا فعلاً برآشفتهتم را

کنترل کنم و به لذتی که در آغوشم بود، توجه کنم!

لکنت زبانش تا حد بسیار زیادی کمتر شده بود و من مانند یک مادر از درست حرف

زدنش ذوق میکردم!

به ترتیب محکم گونههایشان را بوسیدم.

-معلومه که دلم تنگ شده بود عروسکم… قلبم برای هر جفتتون یه ذره شده بود.

مایا شیطان صورتش را جلو آورد و اضافه کرد:

-ولی برای من بیشتر مگه نه؟!

جوابش شد دست ماهین که یکدفعه سمت موهای خواهرش دراز شد و بیتعلل آن ها

را کشید.

-نخیرشم.۸۷۵

مایا نیز مشتش را به شکم ماهین کوبید و کمی بعد در مقابل دیدهان گرد شدهام

مشغول گیس و گیس کشی شدند! خدای من از آخرین باری که دیده بودمشان هزار

برابر شیطانتر شده بودند!

-دعوا نکنید بچهها… بس کنید.

…-

-مایا؟ ماهین؟!

تلاشم برای جدا کردنشان هیچ فایدهای نداشت تا اینکه یکدفعه شهراد بلند اضافه کرد:

-خوش میگذره دخترا؟!

اتوماتیکوار از هم جدا شدند و بار دیگر سرجایشان در آغوشم برگشسریع.

و جوری که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده، بار دیگر به تنم چسبیدند و ماهین گفت:

-میاضافه کردی دنیس جونم.۸۷۶

تبسمی روی لبم قرار گرفت و بیآنکه بتوانم کنترلش کنم، بزرگ و بزرگتر شد! آوای

قهقههام با خندهی بچهها که بخاطر لبخند زدن من بود، هموقت شد و دریا و شهراد هم

به جمعمان پیوستند.

و هممسیر خندهام عصبانیت همراه لذتی شمتوجه شد ذهنم را منفجر کرد.

عصبیتی که هم به همم میریخت و هم جایی آن ته مههای وجودم را بخاطر این

تصویر که شمشاهده کرداً شامگاهیه خانوادههای واقعی و خوشامگاهخت شده بودیم را غرق لذت میکرد!

با اشارهای به دریا که با خوشحالی شدید کنار بچهها جای گرفته و هر سه سرشان را در

تبلت کرده بودند، آرام اظهار کرد:

-دریا باید حتماً یه مدت تحت نظر باشه، خودم پیگیری میکنم و یه دکتر خوب براش

پیدا میکنم.

کف دستم را دور فنجان چایم حلقه کردم و پوزخند زدم.

-میدونی اول فکر میکردم فقط پررویی. گستاخی… از خود راضیای ولی نه تو جدا

مشکل داری! روانت بدجوری به هم ریختهاس!۸۷۷

…-

-چی فکر میکنی واقعاً با خودت این حرفها رو میزنی؟ یا نه چی با خودت فکر

میکنی که یهو پامیشی بیخبر میای جلوی در خونهام؟ دنبال چی هستی دقیقاً؟!

-بیخبر نیومدم. دیروز به دریا اضافه کردم که امشب شام میایم اینجا.

لب هایم را روی هم فشردم و با نگاهی به بچهها که سرگرم بودند، ساکت غرش کردم:

-دیوونه نکن منو وگرنه آوار میشم رو سر خودت فهمیدی مرتیکه؟ فکر هم نکن

نمیفهمم داری چیکار میکنی. بچه هارو مثل سرباز جلو خودت میچینی و میاری تا

نتونم بهت بپرم آره؟ ببین منو صبر من بیشترو از این لبریز نکن! به سرم بزنه هر

جفتمون رو پشیمون میکنم خب؟ پس دست و پاتو جمع کن و بفهم که دیگه تو

حیات من هیچ جایی نداری!

بیاهمیت به تمام تهمتوجه شدهایم خونسردانه نگاهم میکرد و عصبیتم هر لحظه بیشتر

شعله میکشید.

-نمیفهممت… واقعاً نمیفهمم چطوری با خودت دوتا دوتا چهار میکنی که هی سر

راهم سبز میشی. فکر میکنی بالأخره تسلیم اصرارهات878

میکنم، قبولت میکنم و بار دیگر به روت میخندم آره؟ این وعده ایه که به خودت

میدی؟!

نگاه سنگین و پرحرفش را در صورتم چرخاند و جواب داد:

-قبول که میکنی دیر و زود ولی اینکه میخندی یا نه رو به‌شدت ازش مطمئن نیستم!

-چی… چی داری میگی برای خودت؟!

به سمتم خم شد و در گوشم پچپچ وار گفت:

-فکر کردی لی به لالات میذارم یعنی یادم راهی شده چیکار کردی؟ یادم راهی شده چطوری یهو

تو یه شامگاه ولم کردی و منو از مضطربی برای اینکه بلایی سرت نیومده باشه خل کردی؟!

ناخودآگاه از حرص و صوتی خشنش لرزیدم.عصبانیت مانند خون از تک تک کلماتش

میچکید!

-نه عزیزدلم ابداً فراموش نکردم و بخاطرش بدجور تنبیه میشی… اینو بهت قول میدم!۸۷۹

پشت بند حرفش بوسهی به‌شدت نرمی به لالهی گوشم زد که شامگاهیه یخی کوچک در دل

آتش وا حرکت کردم. بیتوجه به حالتم و بلایی که بر سرم آورده، لبخندی زد و بلند رو به

دخترانش اضافه کرد:

-بریم بچهها

خدایا این مرد دقیقاً چه مرگش شده بود؟! چرا هیچ چیز از آن کسی که م شی ناختم و

قوانین بازی کردن با او را میخبر داشتم، باقی نمانده بود؟!

_♡_

با صوتی زنگ خانه غلتی خوردم و بیشتر در خود جمع شدم. تا صبح بخاطر افکار

آشفته و مشغولم نتوانستم بخوابم.

صبح هم بعد اینکه دریا را به مدرسه رساندم، با مغزی که نصفش خواب بود و نصفش

بیدار برگشتم و حال در حالی که حس م کی ردم ده دقیقه بیشتر از وقت خوابم

نگذشته، یک از خدا نشناس کف دستش را روی زنگ گذاشته و برنمیداشت!

-اووف اومدم بابا اومدم.۸۸۰

به سختی و با چشمان نیمه باز تا مقابل در رفتم.

-کیه بابا چی میگین سر صبح واق..

با دیدن مایا و ماهین در کاپشنهای صورتی و کولههای سبز کف دستشان واراهی شدم.

-بچهها؟ شما اینجا چیکار میکنید؟!

و مایا جوری که انگار عادت هر روزگارهشان این است که به منزل من بیایند، خونسرد

گفت:

-بابایی کار داشت مارو گذاشت اینجا… برو تو ماهین.

سپس کف دستش را پشت خواهرش گذاشت و او را داخل هول داد و کشیده بیان کرد:

-دنیس جون ما زیاد صبونه نخوردیم یم شه برامون شیرگرم کنی؟۸۸۱

دهانم نیمه باز و ذهنم به کل مختل شده بود.

هیچ نمیمتوجه شدم…

سرآشیبی که یکدفعه با سرعت داخلش افتاده بودم را دیگر هیچ جوره درک نمیکردم!

_♡_

-دنیس جون چرا اومدی اینجا؟ زیاد اذیتت کردیم مثل مامانمون که زیاد به شکمش

لقد زدیم و ازمون بدش اومد؟

با حرفی که یکدفعه مایا زد، آب در گلویم خشک شد و لحظهای هر چه ناراحتی و

عصبانیت داشتم از خاطرم رفت! خدای من این تفکر از کجا در مغزهای کوچکشان

جای گرفته بود؟!

ماهین در جواب حرف خواهرش اظهار کرد:

-اما ما که شمک د..دنیس جونو لقد نکردیم!۸۸۲

آنقدر از حرفهایشان شوکه بودم که نمیخبر داشتم چه بگویم.

نگاهان معصوم و منتظرشان خیرهام بود و واقعاً این چه باری بود روی شانههای

کوچکشان؟!

-این چه حرفیه دورتون بگردم؟ معلومه که نه… من عاشقتونم!

-یعنی ما اذیتت نکردیم؟!

-نه عزیزقلبم… نه مایای دلبرم.

-پس چرا ولمون کردی؟ اومدیم خون..ه شما ولی خانومه اظهار کرد راهی شدی!

ماهین این را با لبهای ورچیده گفت و کنترل اشکی که در چشمانم نشست، ممکن

نبود! حس مادری را داشتم که به دفعتاً بچه هایش را رها کرده و رفته! پر از عذاب

وجدان و حس تلخ پشیمانی!

قطعاً درستش این بود که قبل رفتن با این فرشتهها خداحافظی کنم اما آن موقعها

آنقدر حالم خراب بود که ذهنم به همچین چیزی قد ندهد!

اما حال انگار به یکباره قرار بود کفاره گناهم را پس بدهم!۸۸۳

اشکم از حدقهی نگاهانم سر خورد و برای آنکه نفهمند، تند مقابلشان زانو زدم و هر

دویشان را محکم به سینهام چسباندم.

-متاسفم به‌شدت متاسفم دخترای قشنگ من… اشتباه کردم اما بدونید که هیچوقت

اذیتم نکردین و من هر جا باشم به‌شدت دوستون دارم!

سرشان را به سینهام تکیه دادند و معصومانه هممدت جویا شدند:

-بار دیگر نمیری؟!

نگاهانشان پر از ترس بود و کاملاً واضح بود که در ناخودآگاهشان مرا با مادرشان

مقایسه میکنند! با کسی که به ناگهان ترکشان کرده و من هم دقیقاً همین کار را با

فرشتههای کوچک کرده بودم!

برای لحظهای حالم از خودم بهم خورد و با دهانی که به شدت تلخ شده بود، تند سرم

را به چپ و راست تکان دادم.

-قول میدم… قول میدم دیگه هیچوقت بدون خداحافظی جایی نرم!

-لطفاً دیگه بیخبر نیارشون اینجا!۸۸۴

ابرو بالا انداخت و سرش را به سمت بچهها که در ماشینش در حال بپر بپر بودند،

چرخاند.

-اذیتت کردن؟

کف دست به سینه شدم و چانه بالا گراهی شدم.

فهمیدن اینکه من باعث غم آن فرشتهها شده بودم… باعث اینکه ناخودآگاه بخواهند

خودشان را مقصر بدانند و زخمهای کهنهشان باز شود، باعث شده بود کمی از حالت

چنگول کشیدنم کم شود اما نه در حدی که مهمترین قانون را فراموش کنم!

قانونِ رعایت فاصله و دوری از شهراد ماجد!

-موضوع این نیست. موضوع اینه ما اِنقدر صمیمی نیستیم که بخوای همچین کاری

کنی! از اونجایی که هیچ ارتباطی بینمون نمونده پس تو هم قطعاً حق نداری یهو سر

زده و بدون اینکه حتی یه کلمه بگی دختراتو بفرستی خونه من! یه جوری که انگار من

پرستارشونم یا چه میدونم هر آشناییت دیگهای که باهاشون دارم!

.

-فکر میکردم بچه هارو دوست داری!

تند جوابش را دادم.

-البته که دارم!

-پس؟!

رو به چشمان منتظرش مصمم و سخت جواب دادم:

-موضوع اینه که تو رو دوست ندارم!

انتظار ناراحت شدنش را داشتم ولی انتظار نیشخند شیطانیاش را نه!

-عب نداره اونجاش مشکلی نیست… خودم دوباررره یادت میدم.۸۸۶

دیدهکی هم ضمیمه حرفش کرد و بیحرف دیگری سمت ماشینش راهی شد.

دندان روی هم ساییدم و سمت منزل راهی شدم.

منظورش از آن مجدداًی لعنتی و اینکه میخواست حسم در گذشته را یادآوری کند را

خیلی خوب میدرک کردم… مردک کرمو!

کرمو عجیبتر از همیشگی شده بود و هیچ نظری برای اینکه قرار بود از حالا به بعد چه

شود، نداشتم!

ولی به طور قطع تغییرات و اتفاقات عظیمی در راه بود…

طوفان نزدیک شده را به‌شدت خوب حس میکردم!

_♡_

با آوای دریا که غر میزد خسته شده سریع

آخرین اطلاعات را وارد سیستم کردم و رو به نرگس گفتم:

-همهاش رو کامل وارد کردم.

-خونه شصت متری صبح چی؟ آرشیو بازی کردی براش؟!

-آره همون صبح اوکیش کردم خیالت راحت.۸۸۷

-بسیارخب خسته نباشی… میتونی بری.

با تشکر زیرلبی خسته نباشی قد بلند رو به دخترها بیان کردم که الناز تند سراغم وارد شد.

-چرا اِنقدر زود داری میری پس؟ ببینم نکنه با دکترجون قرار داری هوم؟!

سلقمهای به پهلویش کوبیدم تا صدایش را پایین بیاورد و رو به چشمان پر از حرص

دریا اظهار کردم:

-اومدم آبجی جون.

الناز دوباره صدایم زد:

-دنیز888

-دنیزو کوفت… الناز توروخدا اَلکی حرف درست نکن بقیه هم فکر کنن چه خبره! دارم

میرم چون کارهام تموم شده دریا هم از صبح تا حالا همش یا کلاس بوده یا مدرسه

میریم خونه یه کم استراحت کنه، بچه از خستگی کلافه شده.

الناز مانند همواره بود… تبسم از روی لب هایش پاک نمیشد ولی در عین حال

میتوانست حقیقت را در صورت آدم بکوبد!

-باشه اما به نظرم اگه میخوای کلافگیشو برای همیشگی رفع کنی بیشتر با دکتر جون

برو و بیا! اوندفعه خودم دیدم عروسک اخمالوت با مشاهده کردن ماجد تبدیل شده بود به

شیرینترین نوجوون دنیا!

لب هایم مانند یک خط صاف روی هم قرار گرفت.

حق با الناز بود؟ صد در صد!

به سختی چنگی به کیفم زدم و بیحرف دیگری سمت دریا حرکت کردم.

-بریم.۸۸۹

-چه عجب!

شانه به شانه هم از املاک بیرون زدیم و در پیاده رو جاده افتادیم.

نگاهم به سنگ فرشهای خیابان و برخلاف همیشگی حوصله نداشتم تا تلاش کنم به

حرف بیارمش که از روزگارش به من بگوید… الناز فکر مشغولم را مشغولتر کرده بود!

و دریا باهوشتر از آنی بود که متوجه همچین چیزی نشود!

-چی شده راهی شدی تو فکر؟ نمیخوای مثل همیشگی بازجوییاتو شروع کنی خواهر بزرگه؟!

کلافه نگاهانم را در حدقه چرخاندم و جوابش را ندادم.

-دنیز؟!

-چی بگم بهت وقتی اسم دلواپسی هامو میذاری بازجویی؟ چی دارم که بگم؟!

اامان باری بود که در بحث جوابش را میدادم و این تعجبش را بیشتر هم کرد!

-نه مثل اینکه واقعاً یه چیزیت هست!۸۹۰

لب روی هم فشردم و عصبی حرف دلم را به زبان آوردم.

-اره هست… هست چون تو همش یه جوری رفتار میکنی که انگار من نگهبانتم و تو یه

زندانی! مضطربی هامو اینکه میخوام مراقبت باشو نادیده میگیری! بهم تیکه میندازی اما

به جاش…

-به جاش؟

همانطور که کنارم آهسته قدم میزد بیتوجه به حرص و برآشفتهتم منتظر و خونسرد

نگاهم میکرد و دیگر عنان از کف دادم!

-به جاش تا شهرادو میبینی عین یه بچه گربه بهش میچسبی! به اینکه میگم دلم

نمیخواد باهاش در ارتباط باشی هیچ اهمیتی نمیدی و میزاری بهمون نزدیک بشه!

انگار با آوردن اسم شهراد دمش را آتش زده باشم که یکدفعه تمام خونسردیاش حرکت کرد و

از حرکت ایستاد.۸۹۱

لب هایش را روی هم میفشرد و گویی به سختی خودش را کنترل میکرد که مقابل

مردم بر سرم فریاد نزند!

و از میان دندان به هم کلید شدهاش اظهار کرد:

-اون آدمی که داری با تحقیر راجع بهش حرف میزنی تا حالا دو بار منو از وسط جهنم

نجات داده! کاری که نه اون بابا نه ننهاش و نه حتی خود تو نتونستین برام انجام بدین!

وقتی قلبم داشت وایمیستاد اون بود که کف دستمو گراهی شد ولی تو چی؟ تو فقط مثل یه

وسواسی مریض سعی میکنی کنترلم کنی و حالا خبر بدو بشنو آبجی، من تا آخر این

جهنم که میخوای منو ازش بترسونی رفتم! وقتی اون پیری آشغال داشت به سینه هام

کف دست میکشید یا وقتی پاهامو لمس میکرد خیلی خوب متوجه شدم باید از چی دوری

کنم از چی نه! پس هیچ نیازی به نگران بودنت نیست. تو بهتره به جای پیاده کردن

وسواست رو من یه کم رو خودت کار کنی! یه کم به خودت برسی!

نگاهش را با چندش در سرتاپای منی که خشک شده و یخ زده نگاهش میکردم

چرخاند و ادامه داد:

-من خودم میام خونه تو برو.۸۹۲

سپس با قدمهای قد بلند تنهایم گذشت. سرجایم وا راهی شده و نگاه خیره عابران پیاده را حس

میکردم. یک قطره اشک با درد فراوان از چشمم چکید.

و شاید درستش این بود که بت خواهرم را از او نگیرم!

که حالا که از همه حتی من کینه به قلب دارد، یک نفر را برای دل کوچک خود داشته

باشد!

که ابداً نفهمد اگر شهراد ماجد پا به جهنم گذاشته بود تا او را نجات بدهد، قبلش

بلیط ورود به آنجا را شرحه شرحه کرده بود… مرا از هم گسسته بود!

_♡_

غذا را چیدم و آوا قد بلند کردم.

-شام حاضره دریا.

در بسته اتاق ماننده چند ساعت گذشته قصد باز شدن نداشت!

حرصی و عصبانی پنجره آشپزخانه را باز کردم و سر بیرون بردم.

صورتم داغ کرده و چشمانم میسوخت.

«بچهام بچههای قدیم هر چی آواش میکنم به هیچ جاش نمیگیره پدرسوخته»