رمان آبشار طلایی پارت ۹۸

-کـی بهـت گفـت دنبـال مـن بیـای؟ بـا چـه اجـازهای؟!

با صدای فریاد و یک‌بارهی آشنا شانه هایم بالا پرید و شوکه سر پایین بردم. شهراد در

حالی که به شدت فریاد میکشید مقابل یک زن غریبه توقف کرده بود.

-با تـوام حرف بـزن سلـیطه مـگـه بهـت نـگفـتم حـق نـداری نـزدیـک بشـی؟ مـگـه

نبیان کردـم؟!

صدای فریادهایش در کوچه خلوت میپیچید و جوری فریاد میزد که انگار از درون در

حال تکه تکه شدن است.شهراد در حالی که به شدت فریاد میکشید مقابل یک زن

غریبه توقف کرده بود!

-با تـوام حـرف بـزن سـلیـطه مـگه بـهت نگـفـتم حـق نـداری نـزدیـک بـشی؟ مـگه

نگـفـتم؟!۸۹۴

صدایش در کوچه خلوت میپیچید.

جوری فریاد میزد که انگار از درون در حال تکه تکه شدن است!

ابروهایم درهم پیچید. چه خبره اونجا؟!

-تو… تو نمیتـونی م..مـنو از بچهها جـدا ک..کنی ا..اونا حق دارن که مادرشـونـو

ب..شـناسن!

از جمله زن و جیغ بلندش دیدهانم گرد شد و شوکه بیشتر سر بیرون بردم. پس این

همان گلارهی معروف بود! کسی که روزی قلبم برایش میسوخت و حال فقط به حالش

تاسف میخوردم که نتوانسته بود لایق فرشته هایش باشد!

-نمیتونم هان؟ الآن چنان نتونستی نشونت بدم که حظ کنی ب شی رف!

شهراد با جملهای که اظهار کرد به‌سرعت کف دستش را دور گلوی زن حلقه کرد و تازه آن لحظه

حواسم به حرکتی در ماشینش جلب شد.

دیدهانم باریک و وقتی درک به ذهنم رسید رنگ از رخم پرید.

خدای من بچهها در ماشین شاهد دعوای وحشیانه پدر و مادرشان بودند!۸۹۵

سریع از پنجره فاصله گراهی شدم و کشیده اضافه کردم:

-دریا بیا ماهین و مایا خوب نیستن.

همین یک جمله کافی بود تا خواهرم با عجله از اتاقش خارج شود و شتاب‌زده بگوید:

-چی شده؟!

-بدو بریم پایین.

با چنگی به کلید و شالم به‌سرعت از پل هه ا سرازیر شدم و در حالی که آوای قدمهای سریع

دریا را پشت سرم میگوش دادم، در آپارتمان را باز کردم و به سمت شهراد دویدم.

-شهراد… شهراد بس کن بچهها وحشت کردن!

کف دستش دور گلوی زن محکم و بچهها با صورت غرق اشک به شیشه میکوبیدند. اشاره

زدم تا دریا جلوی پنجره بایستد و محکم شانهی شهراد را گحرکت کردم.۸۹۶

قدری فشار نمیداد که نفس زن به کل بند بیاید ولی وقتی اینگونه با چشمان سرخ، فک

سخت شده و در حالی که دیوانگی از نگاهش میبارید به فرد مقابلش خیره بود، نفس

من هم از ترس بند آمد گلاره که جای خود داشت!

-لطفاً تمومش کن ببین دخترا دارن گریه میکنن!

…-

-خواهش میکنم!

دندان روی هم ساییدنش را خیلی خوب میشنیدم و با نگاه سرخی که خرجم کرد،

یکدفعه کف دستش را از دور گلوی زن برداشت.گلاره با صورت تمولیً اشکی خم شد و شروع

به سرفه کرد.

با عجله سوئیچ را از کف دستش بیرون کشیدم و با باز کردن قفل و در ماشین سمت بچهها

حرکت کردم.

-هیش آروم چیزی نیست قربونتون برم… آروم.۸۹۷

از این جور داخل ماشین حبس شدن ترسیده بودند و میخواستم چیزی بگویم تا آرام

شوند ولی وقتی ماهین یکدفعه با هق هق و سکسکه گلاره را آوا زد:

-مولینی!

گویا یکدفعه جهان از حرکت ایستاد! خشک شدم و شهراد جوری به دخترش نگاه میکرد که

انگار همین حالا یک سکته را رد کرده است!

حتی خود گلاره هم خشک شده بود و من یقین داشتم که طوفان بزرگ قطعاً حالا

شروع خواهد شد!

شهراد با سری کج نگاهم کرد و شوکه پچ زد:

-الآن این چی بیان کرد؟!

محکم لب گزیدم با نگاهی به دریا که رنگ از رخش پریده بود، زمزمه کردم:

-بچه هارو بردار و زود برو بالا… بدو.۸۹۸

تکان خوردن دریا با قدمهای بلندی که شهراد به سمت ماشینش برداشت هموقت شد.

سریع مقابلش ایستادم. کف دستانم را روی سینهاش گذاشتم و ملایم اضافه کردم:

-هیچ کاری نکن. هیچی هم نگو وگرنه بعداً پشیمون میشی… حرفمو باور کن!

با نگاهانی که سفیدیاش با رنگ سرخ جایگزین شده بود، نگاهم کرد و لحظهای از

مشاهده کردن غم شمتوجه شد نگاهش ریختن قلبم را حس کردم. تنهایی در دیدهانش بیداد میکرد

و بار سنگینی که سالها روی شانههایش کشانده او را از نفس انداخته بود!

و حال با حرف ماهین انگار که مشت به صورتش کوبیده بودند.

انگاری تمام زحماتی که در این چند سال برایشان کشیده بود با یک کلمه دود شده و

به هوا رفته بود!

البته که احساساتش منطقی نبودند ولی من خیلی خوب درکش میکردم!

نفهمیدم چقدر در مردمکهای دیدهان هم دست و پا زدیم و غرق شدیم ولی وقتی دریا

آرام کلید را از میان انگشتانم کشید و تقریباً با زور بچههای گریان را سمت خانه برد، به

خود رسیدم و کمی فاصله گراهی شدم.۸۹۹

-دنیز

صدایش بَم و گرفته شده بود وقتی که اسمم را آوا زد.

-بله؟

ب- گو از اینجا بره!

انگار حتی چندشش میشد که دوباره بخواهد به صورت زن نگاه کند و ادامه داد:

-بره تا خونش حلال نشده!

خب احتمالاً بیشتر از چندش کردن میهراسید که نتواند خودش را کنترل کند! به

سختی گلویی صاف کردم و شوکه از وضعیت عجیبی که در آن قرار گحرکت کرده بودیم نگاهی

به صورت زن انداختم.

لحظهای از مشاهده کردن دیدهان پرحرفش وارفتم و قبل آنکه چیزی بگویم خشمگین گفت:۹۰۰

-پس عروسک هرزه جمشاهده کردت اینه شهراد ماجد! خوبه… همین پاپتیهای داهاتی بهت

میان!

حتی فرصت نکردم از جملهاش شوکه شوم چرا که با برگشت یکدفعهای شهراد به

سمتش و وقتی همجاده با نعرهای که زد مشتش را دقیقاً کنار گوش گلاره به دیوار کوبید،

شانه هایم به شدت بالا پرید و گلاره به سفیدی گچ همان دیوار شد!

-بِبَنـد اون وامونـدتو دَهـن کثـیفـت حـق حـرف زدن راجـع بـه عـشـق مـنو نـداره!

آوای فریادش در گوش هایم زنگ میزد و لب هایم نیمه باز ماند.

به سختی نگاهی به زن سابقش انداختم.

میخواستم بگویم که دروغ است… که هیچ نسبتی بین ما نمانده ولی وقتی زن با اضافه کردن:

-من بیخیال نمیشم!

یکدفعه سمت ماشینی که کمی پایینتر پارک شده بود دوید، کلمات در دهانم

ماسیدند.۹۰۱

نگاهم مجدداً به سمت شهراد برگشت.لحنش وقتی آن جمله را بیان کرد تمولیً پر از آواقت

بود و خدا لعنتم نکند که از آن بدم نیامده بود!

_♡_

بوسهای به گونهی مایا زدم و با لطافت کف دستمال را روی صورتش کشیدم تا اشک هایش

را پاک کنم.

-چرا بابایی نمیذاره مولینیرو ببینم؟ من خیلی صبر کردم براش!

ماهین سریع جواب خواهرش را داد:

-چراکه بابایی بَده… داد میکنه هم..ش!

مستاصل نگاهی به دریا که کنارشان نشسته بود انداختم و به سختی تبسمی ساختگی

زدم. دیگر آن قدر بچه نبودند که بشود به سادگی ذهنشان را سمت جای دیگری کشاند

و منتظر توضیح بودند!۹۰۲

-گاهی همه چی اونجور که به نظر میاد نیست و شما دو فقط باید یه چیزی رو بدونید

اونم اینه که باباتون برای شما بهترینو میخواد. و همیشه کاری رو میکنه که براتون

خوب باشه زیرا اون بسیار دوستون داره… شماها همهی حیاتشید!

ماهین دوباره گفت:

-پس چرا نذاشت بب..ینیمش؟ اومده بود ماما جونم.

فرشتهی معصوم حتی یک بار هم در آغوش مادرش قرار نگحرکت کرده بود، صدایش نزده و آن

زن لحظهای را کنارشان نگذشته بود ولی بر اساس غریزه به او کشش داشت.

شاید هم بیشتر بخاطر دل پاکش بود که اینگونه برای آن زن که ذرهای نمیتوانستم

درکش کنم، اشتیاق داشت و مهرش را به او میداد!

دستمال دیگری برداشتم و در حالی که برای بار چندم صورت هایشان را پاک میکردم

با لحن آرامی اضافه کردم:

-ماهین جونم مایا خانومم مطمئنم انقدر بزرگ شمتوجه شد که بفهمید تو جهان یه چیزی به

اسم درست یه چیزی به اسم غلط وجود داره. باباتون هم ک

برای شما درسته. همونطوری که تا حالا هم همین بوده. یه نگاه کنید ببینید وقتی بوده

کاری کنه که شما غمگین بشید؟!۹۰۳

مایا چشمان معصومش را در به نشانهی در ذهنش گذراندن چرخاند و ماهین دستی به گونهی

تپلش کشید.

هر دو غرق فکر و وقتی که مایا اظهار کرد:

-یه بار تصادف شده بود کف دستم خراب شد. بابایی گفت کف دستمو بِبَندن بسیار بد بود اما

بعدش خوب شدم.

ماهین نیز ادامه داد:

-نمیذاره زیاد خوراکی بخورم ناراحت میشم اما… اما بعدش قلبم خوبه دردی نمیشه.

هیچ انتظار همچین دلایل قابل قباما از عروسک های به این کوچکی نداشتم و الحق

که دختران شهراد ماجد بودند!از شگفتی لبخندی زدم و بیاختیار محکم بوسیدمشان.

-دقیقاً همینه برای همین بهش اعتماد کنید و آروم باشید تا ببینیم قراره چی کار

کنه… باشه خوشگلا؟!۹۰۴

به ناچار سر تکان دادند.

-حالا هم وقت خوابه. لالا کنید و مطمئن باشید صبح که بیدار بشید حالتون خیلی

خوبتر شده.

اشارهای به دریا کردم تا ملحفه و بالشت بیاورد و کمی بعد وقتی هردویشان روی جای

کوچکی که وسط اتاق انداخته بودم خوابیدند، از حرکت ایستادم و آرام به دریا اظهار کردم:

-حواست بهشون باشه… پارچ آب رو هم بذار بالای سرشون یه وقت تشنشون شد

بخورن.

-خیالت راحت باشه.

خواهرم بزرگ شده و دیگر قرص و محکم جواب را داد!۹۰۵

با خیال راحتتری از اتاق بیرون زدم. بچهها بهتر شده بودند و حال مردی که دو ساعت

تمام از لبهی پنجرهی آشپزخونه تکان نخورده و نگاهانش را نفرت فرا گرفته بود،

انتظارم را میکشید!

مردی که این بار برخلاف همیشه اعتراضی به بودنش در خانهام نداشتم.

ولی نه بخاطر آن احساسی که نسبت به او داشتم. بلکه بخاطر اینکه من، دنیز عامری

آنقدر روحم از زخمهای مختلف پر بود که بدانم یک زخم خورده را زخم زدن روا

نیست!

جلو حرکت کردم و ملایم جویا شدم:

-چیزی میخوای برات حاضر کنم؟

سوالم را بیجواب گذاشت.طوری با اخم از پنجره به بیرون و جایی که چند ساعت پیش

گلاره ایستاده بود نگاه میکرد که مطمئن بودم فقط جسماً اینجا حضور دارد!

آهی کشیدم که یکدفعه ساکت ولی حرصی اظهار کرد:

-تا حالا یک ثانیه هم کنارش نبوده ولی برای من مامان مولین میکنه پدسگ!۹۰۶

منظورش به ماهین بود و حرص خوردنش را درک میکردم. اما یک حقیقت بزرگ این

وسط وجود داشت و آن هم این بود که آن زن مادر این بچه ها بود!

و میل داشته شدنش توسط دخترانش یک امر تغییر ندادنی بود!

مانند خودش آهسته اضافه کردم:

-از بچه ها ناراحت نشو هنوز خیلی کوچیکن. از اون گذشته مادر چیزی نیست که

کسی بتونه به‌شدت راحت ازش بگذره… بچه و بزرگ هم نداره!

خاموشی کرد و صوتی نفس های عمیق و خشنش را به خوبی میشنیدم.

گویی به سختی داشت خودش را کنترل میکرد تا بر سر چیزی یا کسی آوار نشود.

دستی به موهای آشفتهام کشیدم تند سمت کابینت ها راهی شدم تا برایش قهوه درست

کنم و در همان حال اضافه کردم:

-بشین یه قهوه برات درست کنم حتماً طبق معمول سرت درد گرفته.

جملهام که تمام شد تازه درک کردم چه بیان کردم و وقتی یکدفعه به سمتم چرخید، قلبم

می خواست آب شوم و در ز یم ن فرو روم!۹۰۷

حس کردم شامگاهیه آن هایی شدهام که با کف دست پس م زی نند و با پا پ شی میکشند و

بیاختیار تند اظهار کردم:

-منظوری نداشتم میخوای نشینی هم نشین… مهم نیست.

بیجواب خیره نگاهم میکرد…طولانی پرحرف و عمیق.

و وقتی یکدفعه سؤال کرد:

-به نظرت من پدر بدیام که نذاشتم بچه هارو ببینه؟!

شوکه شدم.

-یعنی معلومه که نه تو… تو همیشه هواشونو داری ولی…

-ولی اون زنم مادرشونه و حق داره با بچه هاش وقت بگذرونه. هر دو طرف حق دارن

همو بشناسن آره؟ اینو میخواستی بگی؟!

بخاطر نگاه پر نفرتش که فقط بخاطر اشارهای به همسر سابقش بود، لب گزیدم.۹۰۸

-آ..آره به نظر من همینطوره!

کف دستی به صورتش کشید و حرصی پچ زد:

-اگه اون هرزه واقعاً اینو میتمایل داشت شاید منم میتونستم قبولش کنم. اگه حتی یک

ذره هم شده از کارهای گذشتهاش پشیمون بود یا حتی میخواست بچه هاشو بشناسه.

اما اون دنبال این نیست فقط میخواد یه قرار با بچهها بذاره تا ازشون خداحافظی کنه!

ابروهایم درهم پیچید.

-میخواد خداحافظی کنه؟ یعنی چی؟!

از بین دندانهای به هم کلید شدهاش جواب داد:

-تا امروز بچهها نشناختنش و حالا اومده چرا؟ زیرا میخواد بچهها باهاش آشناشن و

بعد دو سه بار دیدنشون خداحافظی کنه و از اینجا بره. میخواد دوتا بچهی شش هفت909

ساله که سالها منتظر زنی بودن که بهش مولین بگن رو به خودش وابسته کنه و بعد

بسیار راحت بای بای کنان مهاجرت کنه و بره! جالبه نه؟ بسیار جالبه دیده آهویی!

خشم از تک تک کلماتش میچکید.

و آنقدر برای این خشمگین بودن محق بود که نمیشد کلمهای برای آرام شدنش یا

حتی برای ِملوتر جلوه دادن موضوع اضافه کرد.

-ولی… ولی چرا؟!

جلوتر رسید.

نگاهان سرخش را در صورتم چرخاند و با نیشخند اظهار کرد:

-برای اینکه اگه یه وقت من زن گرفتم بچهها اون زنو به عنوان مادرشون نشناسن و

بدونن مادر واقعیشون اون سر جهانست! میخواد بعد این همه نبودن بیاد بچه هامو به

خودش وابسته کنه بعد بار دیگر بذاره بره. من بمونم و دخترام که همینطوری ندیده و

نشناخته برای اون هرزه اشک ریختن و اینکه بعد آشنا شدن باهاش و بار دیگر رها شدن

میخوان چیکار کنن و چه بلایی سر روحیه و اعصاب و روانشون یم اد، الله و اعلم!۹۱۰

از شدت خودخواهی گلاره لب هایم به هم دوخته شد.

جداً که حرکت کردارها و کارهایش نه باور کردنی بود و نه هضم شدنی!

خیره به چشمان پر نفرت ولی دلگیر مرد نفس عمیقی کشیدم و بیاختیار دستش که

بخاطر مشت شدن زیاد تمام رگ هایش بیرون زده و میلرزید را گحرکت کردم.

-آروم باش… بیا بشین.

کف دستش را گراهی شدم و با خود سمت صندلیها کشاندم. مانند آدم کوکی به دنبالم کشیده

شد. تند چرخیدم و به‌شدت زود یک مُسَکن و لیوانی آب مقابلش گذاشتم.

-بخور برات خوبه.

بیجواب قرص را بالا انداخت و نگاهش از میز جدا نمیشد. در افکارش غوطهور بود و

من از شرایط عجیبی که داخلش بودم، گیج شده دور خود میچرخیدم.در نهایت تسلیم

شدم مقابلش روی یکی از صنقلبیها قرار گرفتم.

سکوت سنگین بینمان و کمی بعد بار دیگر صدای گحرکت کردهاش کشیده شد.۹۱۱

-همواره قلبم میمیل داشت گذشتهمو برای یه نفر تعریف کنم و بار رو شونه هام که

هیچوقت متوجه شده نشدو به زبون بیارم. ولی کسی رو پیدا نکردم قدری که باید بهش اعتماد

داشته باشم یا باهاش راحت باشم… میتونم به تو بگم؟!

میخواست بگوید از همه کس برایش محرمترم و من این را نمیخواستم… یعنی

درستش این بود که نخواهم! اما حال ویران زدهاش دهانم را برای هر گونه اعتراضی

بسته نگه داشت و وقتی احمقانه به نشانهی تایید سر هم تکان دادم، تبسم پر از

قدرشناسیاش نفسم را بند آورد!

کمی دیگر از آبی که مقابلش بود خورد و با نگاهی به در بسته اتاقی که بچه ها داخلش

بودند، ساکت شروع کرد.

-قبل ازدواج همه روابطم فقط برای خوش گذرونی بود و واقعاً هم حال خوبی داشتم.

محبت و حالم سرجاش بود ولی ازدواج کردم چراکه دلم میمیل داشت خانواده داشته باشم.

دلم میخواست بچه داشته باشم. یکی که بهم بگه بابا و گلاره دختر عمهام بود. دختر

زنی که مثل مادر برای من و شیلا بود. عمهام پیشنهاد داد با هم باشیم و من کسی رو

دوست نداشتم که بخوام باهاش ازدواج کنم و گلاره کسی بود که از همه نظر برای

ازدواج و آینده مناسب بود و ازش بدم نمیومد، برای همین قبول کردم.۹۱۲

پس عمهاش ازدواجشان را میل داشته بود! همان زنی که مرا برای انتقام گرفتن از این مرد

و جدا کردن بچهها فرستاده بود!

با وجود حرکت کردارهای غیرنرمال دخترش و اینکه حتی حالا هم بچه هایش را درست

حسابی نمیتمایل داشت، آنقدر نفرت دیدهانش را کور کرده بود که میخواست مایا و

ماهین را از پدرشان جدا کند و آن ها را مجبور به یک زیستن بیعشق و محبت با

خودش کند!

-همون ماه اول دوزاریم افتاد یه مشکلی هست. گلاره از رابطه هامون فرار میکرد و

خیلی نگذشت که درک کردم گرایش برده بودن داره. من کل دانشگاهمو، تخصصمو تو

اروپا گذرونده بودم. چشم و گوش بسته نبودم اما خب خیلیم راجعبش نمیدونستم

زیرا قبل گلاره با زنی نبودم که این گرایشو داشته باشه. البته واقعاً هم برام مهم نبود.

حتی یادمه اامان بار با خنده بهش اضافه کردم یعنی خشنتر دوست داری عزیزم؟ باشه من

پایهتم!

با کمی شرم لب گزیدم و قلبم میخواست بگویم از روابطت به من نگو! نه تنها هیچ

علاقهای به اطلاع داشتنشان ندارم بلکه حالم را هم خراب میکند اما لب هایم مانند دو خط

صاف روی هم قرار گرفته بود.

و احتمالاً عقلم پریده بود که داشتم برای این مرد قلب میسوزاندم!۹۱۳

-اما اونجور که فکر میکردم این یه علاقه سطحی و کم نبود. همواره میخواست

خشنتر باشم و من واقعاً برام فرقی نمیکرد. حتی لذتم م بی ردم ولی روزگاری که به مشکل

خوردیم وقتی بود که ازم خواست با چاقو رو تنش یه چیزایی بکشم. میتمایل داشت…

میمیل داشت خونو رو تنش ببینه!

نفسم بند وارد شد و افت فشار را به خوبی حس میکردم.

-اونجا بود که شاخکام فعال شد. به قول معروف نخوردیم نون گندم ولی مشاهده کردیم دست

مردم. بهش اضافه کردم حتی روابط ارباب و برده هم یه سری چارچوبای مخصوص به خودشو

داره. اینجوری نیست که هر کثافت کاری داخلش باشه. از اون گذشته حتی اگه

اینجوری هم نبود من یه دکترم! چطوری میتونستم فقط بخاطر اینکه زنم میخواد رو

بدنش خط بکشم؟ میمردم هم این کارو نمیکردم! اضافه کردم این دیگه شلاق و هزار تا

کوفت دیگه نیست. به هیچ وجه هر کاری کنهرو تنش خط نمیکشم و دقیقاً اون موقع

بود که خودشو نشون داد. بهونه گحرکت کردناش، غذا نخوردناش، حتی قهر حرکت کردانش یک تنه

روانیم کرده بود. همه میجویا شدن مشکل چیه. شیلا، عمهام، مدام میاضافه کردن مشکل چیه

و من نمیتونستم دهن از دهن باز کنم و بگم زنم چراکه فقط با چاقو کشیدن رو تنش

میتونه ارضا بشه و من اینو قبول نمیکنم دیوونه بازی مسیر میندازه! غیرتم قبول

نمیکرد و ساکت بودنم باعث یم شد همه فکر کنن حتماً من یه غلطی میکنم که زن

خانوم و مهربونم رو به این حال و روزگار میندازم! حتی یادمه یه بار شیلا بهم گفت ببینم

نکنه تو داری به گلاره خیانت میکنی؟ نکنه چش و چالت هرز میپره که زنت اینجوری

از حیات زده شده؟!۹۱۴

با نیشخند تلخی این را گفت و دلم برایش از جا کَنده شد. و الحق دردهایی که هیچ

جوره نمیتوانی آن ها را به کسی بگویی توانایی دیوانه کردنت را دارند!

-بعضی وقتها که به اون روزها فکر میکنم با خودم میگم کاش همون اول طلاقش

میدادی بره. چرا صبر کردی؟ چرا سعی کردی درستش کنی؟ ولی گاهی وقتی تو قلب یه

چالش گیر کردی اینو نمیفهمی. نمیفهمی که یه سری موقعها رها کردن به‌شدت بهتر

از درست کردنه!

آزرده از حال و احوال گحرکت کردهاش آرام اضافه کردم:

-اون زن حتی اگه یه شیطان هم باشه بهت دوتا فرشته زیبا داده. پس نه حسرت

بخور نه ناراحت باش زیرا هیچ فایدهای نداره و از اون گذشته تو با داشتن مایا و ماهین

انگار مزد همهی صبر کردنات و سختیهایی که کشیدی رو گرفتی!

مصمم و محکم جواب داد:۹۱۵

-باور کن من اینو بهتر از هر کسی میدونم. اگه اونا نبودن من به‌شدت وق هت ا

نمیتونستم خودمو جمع و جور کنم. حتی ش یا د به‌شدت زودتر از این پشتم به خاک

خورده بود. تنها حسرتم اینه که کاش مادرشون اون زن نبود! بچههای من لایق یه مادر

واقعین اما گلاره یه زن مریضه. یه کسی که هیچی راضیش نمیکنه. روانش به هم

ریختهاس و من برای متوجه شدن این زیادی تاوان دادم!

چشمانش به نقطهای نامعلوم قفل و پوست سرخ شده صورتش نشان دهنده این بود که

در ذهنش به جاهای تلخی سفر کرده است!

-روزگاری که قبول کرد قهرشو بذاره کنار و بیاد خونمون رو یادم نمیره. بهم اضافه کرد باشه

نبود چاقو تو رابطهمون رو قبول میکنه ولی به شرطی که قبول کنم باهاش تو مهمونیای

اربابها شرکت کنیم و من رو با دوستش و شوهرش الینا و جاوید آشنا کرد.

ابرویم بالا پرید و شوکه سؤال کردم:

-این یعنی گلاره قبل از ازدواجش باهات تو این مهمونیا شرکت میکرد؟ به… به عنوان

یه برده؟!

به طرفم سر چرخاند و پوزخند زد.۹۱۶

-داری فکر میکنی به‌شدت بیغیرت بودم که اینو از زنم متوجه شدم و بازم قبولش کردم

آره؟!

-نه…نه فقط

پارتنر-بهم نبیان کرد شرکت میکرده. در واقع میمیل داشت با من امتحانشون کنه. میبیان کرد

دوستش همواره با شوهرش تو این مهمونیها شرکت میکنه منتهی گلاره چون

نداشته قبل من نتونسته وارد جمعشون بشه ولی همیشه قلبش میخواسته اینو امتحان

کنه! قبول کردم امتحان کنیم و اولین باری که اونجا راهی شدیم نمیدونم چطور با دوستش

چو انداختن که من یه اربابم و در واقع گلاره بخاطر من حاضر به شرکت شده. کلا

قضیه رو برعکس نشون دادن!

اوه… خدایا این زن باور نکردنی نبود!

-چند بار شرکت کردیم. با جاوید دوست شدم اون یه ارباب واقعی بود برعکس من که

فقط اسمشو یدک میکشیدم و بودن تو اون جمعها برام مسخره بود. نمیخوام بگم

کسایی که این گرایشو دارن کارشون اشتباهه یا نه. زیرا من تعیینکننده درست و

غلط بقیه نیستم اما برای من سکس یعنی یه لذت دوطرفه. برای همین متوجه شدن تحقیری

که بعض هی ا با آغوش باز ازش استقبال میکردن یا اعمال زور توسط اربابها مسخره

بود. خلاصه که باهاشون کانکت نشدم و کشیدم عقب گرچه با دیدن الینا و جاوید و917

خیلی زوجهای دیگه کلاً به این باور رسیدم که زن من علاوه بر این گرایش مشکل

روانی داره. چراکه به‌شدتها بودن که به برده بودن کشش داشتن اما همشون یه آستانهای

برای درد داشتن و در واقع بیشتر روی لذتشون فوکوس میکردن. ولی گلاره مثل یه

درنده وحشی بود که انگار هر چقدر بیشتر آسیب میمتوجه شد و درد میکشید، بیشتر

میخواست.

مکثی کرد و به نظر میرسید اظهار کردن این ها برایش زیاد از حد سخت است و حق داشت.

چراکه تنها شنیدنشان تنم را لرزانده بود!

-من واقعاً دلم نمیتمایل داشت زنمو ببرم تو اون مهمونیهای چرت برای همین تو خونه یه

اتاق درست کردم.

یه اتاق با وسایل کامل برای روابط خشن. میمیل داشتم اونجا با هم باشیم تا با-اتاق؟!

-آره

تصویرسازی گلاره از نظر روانی آروم بگیره. اما تقریباً از به‌شدت وسیله هاش هیچوقت

استفاده نکردم به جز…

با ترس نگاهش میکردم و وقتی لب زد:

-شلاق هاش! اما این…۹۱۸

نفسم حبس شد و خاطرات سمی شامگاهی که با هم رابطه داشتیم در ذهنم به تصویر

کشیده شد! پلکم شروع به پریدن کرد و دیگر تحمل گوش دادن این داستان را نداشتم!

سریع از پشت یم ز بلند شدم و دستی به گلوی دردناکم کشیدم و به سختی بیان کردم:

-دیروقته میخوام برم بخوابم. تو هم زودتر برو خونهات و صبح بیا دنبال بچه ها.

منتظر جوابش نماندم و با قدمهای بلند سمت اتاق راه افتادم. و احتمالاً امشامگاه هم قرار

بود یک شامگاه آشفته و سخت دیگر را با به یاد آوردن از رابطهی نفرین شده بگذرانم!

-این چه وضعشه؟ درست لباس پوشیدن بلد نیستید مگه؟

-نخیر بلت نیستیم مشکلی هست؟!

با تشر شهراد و زبان درازی کردنهای مایا دیدهانم گرد شد.

شهراد نگاه شوکه و حرص ای ش را به من دوخت و وقتی پچ زد:

//t.me/ROOMANIYA919

مایا کف دست به کمر درصدد جواب پدرش برآمد.

-بیان کردم که…

سریع لب گزیدم و میان حرف دخترک چموش پریدم.

-بیا دلدادگیم… بیا لباستو درست کنیم.

با عجله دکمه هایش که کج و کوله بسته بود را مجدداً بستم و دستی به موهای ماهین

که با حرص به پدرش نگاه میکرد، کشیدم.

برای از بین بردن تشویش محیط با تبسمی ساختگی پرسیدم:

-خب خوشگلا امروزگار میخواید چی کار کنید؟!

و این ماهین، ماهینی که میشناختم، نبود!

جلسات مشاورهاش به‌شدت خوب توانسته بود شخصیتش را بسازد!۹۲۰

-میخوام تهنا باشم.

سپس با اَدا و اَطفار کیف کوچکش را بلند کرد و با قدمهای قد بلند سمت ورودی خانه

رفت و مایا هم به دنبالش. چشمان شهراد داشت از کاسه در میرسید.

-همهی این اَدا اصولا فقط بخاطر اینه که نذاشتم اون هرزه رو ببینن آره؟ یعنی خاک

بر سر من!

خفه میغرید و صورت به شدت سرخش در ترکیب با دیدهان خونآلود و لباسهای

چروک شدهاش…

و این آشفتگی را هیچ‌گاه قبل این از او نمشاهده کرده بودم!

قدمی جلو گذاشتم و به چشمانش خیره شدم.

-جفتمونم خوب میدونیم چقدر به تو وابستن و چقدر دوست دارن. خودتو جمع و جور

کن بشین مثل همیشگی باهاشون حرف بزن… من دیشب حرف زدم ولی خودت بهتر از هر

کسی میتونی قانعشون کنی. پس خودتو آروم کن خب؟ زیرا اگه با عصبانیت و حرص

پیش بری مدام ازت دورتر میشن!۹۲۱

کف دستی به صورتش کشید و خفه پچ زد:

-به‌شدتخب سعیمو میکنم.

و تبسمی که میخواست روی لب هایم بنشیند با حرف یکدفعهای دریا خشک شد.

-عمو میگم نظرت چیه شب بریم بیرون؟ حال و هوای بچه هام عوض میشه.

شوکه نگاهش کردم و شهراد به هیچ عنوان کسی نبود که از این پیشنهاد بگذرد!

-خیلی درست میگی خوشگلم… اوکیه هماهنگ میشیم.

-باشه عمو جون.

-من دیگه حرکت کردم فعلاً… دنیز ممنون بخاطر دیشب.۹۲۲

شهراد خداحافظی کرد و بسیار زود هممسیر دخترانش راهی شد. بعد حرکت کردنشان دریا پووفی

کشید و خودش را روی مبل انداخت.

-عجب شامگاهی بودا!

متوجه شدم شهراد از ترس اینکه اعتراض کنم به‌سرعت راهی شد ولی اعتراض من برای اولین

بار نسبت به او نبود!دندان روی هم ساییدم و مقابل دریا حرکت کردم.

-تو چی کار داری میکنی؟!

متعجب پرسید:

-چیکار میکنم؟!

ابروهایم بالا رفت.۹۲۳

-چیکار میکنی؟ واقعاً داری اینو میپرسی دریا؟ اگه یادت حرکت کرده یادت بندازم شما هنوز

سنت کمه و نمیتونی تنهایی برای خودت هر تصمیمی که دوست داری بگیری و از اون

گذشته فکر میکنم تا حالا ده بار مستقیم و غیرمستقیم بهت اضافه کردم نمیخوام با شهراد

ارتباط داشته باشیم! دیشامگاهم اگه دیدی قبول کردم اینجا بمونن زیرا وضعیت اصلاً

خوب نبود!

بیخیال جواب داد:

-خب؟

حرصی کمی آوایم بالا راهی شد.

-خب و کوفت دیوونه نکن منو دریا یعنی اگه ادعا میکنی بزرگ شدی، شعورت برسه و

وقتی میبینی خواهرت دوست نداره کنار اون مرد باشه سرخود برای خودت قرارمدار

شام نذار!

دیده باریک کرد و همانطور که پا روی پا میانداخت گفت:۹۲۴

-خوشت نمیاد کنارش باشی؟ دوست نداری؟ پس چرا هر موقع میبینیش درخشش

چشمات میخواد آدمو کور کنه؟!

یکه خوردم و خواهرم با تمسخر ادامه داد:

-این دقیقاً چطور دوست نداشنتیه؟!

تمام تنم منقبض شد.

-همچین… همچین چیزی نیست هیچم چشمام نمیدرخشه!

پوزخندش پررنگتر شد و همانطور که سر تکان میداد توقف کرد و سمت اتاق رفت.

-کجا یم ری؟ داریم حرف میزنیم.

-تو حتی نم خی وای حس خودتو ببینی آبجی چه حرفی؟ آهان راستی به نظرم دفعه

بعد که مایا و ماهین رو دیدی اِنقدر هی نگو دوستشون داری و برات عزیزن وقتی که

حتی حاضر نیستی کنارشون یه شام بخوری!۹۲۵

صدای کشیده در اتاق که رسید شانه هایم بالا پرید.کف دستی به صورت یخ زدهام کشیدم و

روی مبل وا حرکت کردم.

احساساتم نسبت به آن مرد که هیچ‌گاه به طول کامل از بین نحرکت کرده بود، آنقدر عیان بودند

که دخترکی چهارده پانزده ساله هم متوجهشان شود؟!

این یعنی شهراد هم آن را فهمیده بود؟!

_♡_

قدم زدن و نفسهای عمیق کشیدن همانطور که در فیلمها میگفتند ذهنم را آهسته

کرده بود. عصر بعد رساندن دریا به رستوران انتخابی شهراد برای آنکه به خواهرم و آن

مرد ثابت کنم نمیتوانند خواستههایشان را به من تحمیل کنند، تن به شرکت کردن در

آن شام ندادم و تنها شروع به قدم زدن کردم.

دریا متاسف نگاهم کرده بود و خوشامگاهختانه شهراد مشغول پارک کردن ماشینش بود و

متوجه غیب شدنم نشد. طاقت اصرارهایش را نداشتم آن هم بعد اینکه خواهرم اظهار کرده

بود موقع مشاهده کردنش نگاهانم برق میزند!۹۲۶

از آینه ماشینی که کنارم بود نگاهی به نگاهانم انداختم و محکم لب گزیدم.

یعنی واقعاً این کار را میکردم؟!

اگر میتمایل داشتم با خود صادق باشم حقیقت این بود که بعد مشاهده کردن دوباره شهراد ماجد،

بعد مشاهده کردن رفتارهای متفاوتش و میل داشتنی که به وضوح همه جوره داشت نشانم میداد،

دوباره هوایی شده بودم!

بار دیگر قلبم غلطهای اضافه میتمایل داشت و حتی با آنکه برای لحظهای به خود جرات

نمیدادم که بخواهم به مجدداً ما شدن با آن مرد فکر کنم، ولی گهگاهی میلغزیدم و

هیچ جوره نمیتوانستم این لغزش شیرین که برایم تماماً حس عذاب وجدان را داشت از

بین بِبَرم!

«خسته نباشی دنیز بعد این همه تقلا و داستان مجدداً برگشتی سر خونه اولت…

خیرسرت واقعاً!»

عصبانی به خود توپیدم و

و همه چیز در کمتر از یک ثانیه اتفاق افتاد!

آوای بوق قد بلند ماشین… مراقب باشی که با جیغ و فریاد گفته شد و سپس پرتاب

شدنم!

َکف کف دستانم با آسفالت ساییده و پیشانیام محکم با لبهی جوب برخورد کرد. ولی بدتر از

همه سنگینی شمشاهده کردی بود که روی کمرم حس میکردم!۹۲۷

-آخ

-دنــیـــز عمــو خـوبـید؟!

با فریاد دریا باگیجی پلک زدم و نگاهم به شهرادی افتاد که یم ان من و ماشین هائل

شده بود. صورتش چین افتاده و با مضطربی شدیدی نگاهم میکرد.

آرام سؤال کرد:

-خوبی عزیزم؟

شوکه شده نگاهم را بین او و ماشینی که رانندهاش پشت فرمان خشکش زده بود،

چرخاندم. خیمه شهراد روی من بود!

بخاطر اینکه ماشین به من نزند خودش را جلو انداخته بود؟!

.

-دنیز صوتمو میشنوی؟ خوبی؟!

-تو… تو چیکار کردی… برای چی خودتو تو خطر…

و یکدفعه صدای فریاد راننده وارد شد:

-زنـیکه کـوری مـگه؟ برای چـی مـثـل دیـوونـهها سرتـو مینـدازی مـیای تـو

خـیابون؟!

همین حرفش کافی بود تا شهراد سریع کشیده شود و میتوانستم ببینم کمرش مثل

همواره کامل صاف نشد!

بخاطر کمک به من آسیب مشاهده کرده بود؟!

خشمگین سمت مرد راهی شد و غرش کرد:

-دیوونه خودتی درست حرف بزن.۹۲۹

-آقا مگه نمشاهده کردی چیکار کرد؟ دِ اگه تو نیومده بودی و نکشیده بودیش جلو که الآن دراز

به دراز افتاده بود زنیکه زپرتی!

-بهت اضافه کردم درست حرف بزن مرتیکه… دندونات تو دهنت زیادی کرده؟!

با فریاد شهراد و بیشتر جلو رفتنش مردمی که تا به حال تماشاچی بودند، به‌سرعت دخالت

کردند.

-آقا ولش کن… بحث کنید.

-پسرم برو پیش زنت حالت خوش نیست.

-نه آخه بیخود میکنه اینجوری حرف میزنه… زده طلبکارم هست!

راننده خشمگین اضافه کرد:

-چی یم گی؟ خودش اومد تو خیابون!

نگاهم یم انشان میچرخید و دریا آشفته کنارم آمد.۹۳۰

-دنیز جونم خوبی؟ از پیشونیت داره خون یم اد!

-خ..خوبم… خوبم کمکم کن پاشم.

به سختی و با کمک دریا تا روی پاهایم از حرکت ایستادم، مچم به شدت تیر کشید و با آخ

بلندی که اضافه کردم سر شهراد سریع به سمتم چرخید. به‌سرعت جلو وارد شد و بیاهمیت به تن

منقبض شدهام دستش را دور کمرم پیچید.

-چرا بلند میشی؟ بیا اینجا بشین ببینم… سرت ممکنه ضربه خورده باشه نباید تکون

بخوری.

-خوبم.

انگار هیچ صدایم را نمیمتوجه شد!

-بریم بیمارستان از سرت باید عکس گراهی شده بشه پاتم همینطور.

-دارم میگم خوبم چیزیم نیست فقط یه کم کوفته شدم.۹۳۱

دیدهانش را قفل چشمانم کرد و با اقتدار حکم کرد:

-میریم بیمارستان.

_♡_

-پس یعنی مطمئنید که هیچ مشکلی نیست؟!

-مچ پاشون درراهی شده بود که جا انداختیم از سر هم عکس گحرکت کردیم مسئلهای نبود…

خداروشکر مشکل خاصی براشون پیش نیومده.

شهراد سری برای زن تکان داد و وقتی با جدیت اضافه کرد:

-اگه موردی نداره میخوام عکس هاشو نگاه کنم.۹۳۲