-اووم بله.
-من رعنام مادر آرشام اون روز تو مطب همدیگرو متوجه شدیم. شرمنده مزاحم میشم.
-بله درسته… خواهش میکنم مراحمید.
-عزیزم راستش زنگ زدم ازت تشکر کنم. یه مدتی بود نسبت به حرف زدن آرشام قطع امید کرده بودم. خجالت آوره ولی دیگه نمیخواستم هیچ اقدامی کنم ولی دکتری که معرفی کرده بودی، برای اامان بار حرف بقیه رو امروزگار برام تکرار نکرد. باورت میشه؟ اینجوری که درک کردم انگار خوب شدن پسرم بسیار هم غیرممکن نیست. شاید با چند تا عمل وضعیتش بهتر بشه!
ذوقی که در صدای ساکت و لطیفش بود، باعث شد بعد مدت ها یک لبخند واقعی بزنم.
-بهشدت مسرور شدم رعنا خانوم امیدوارم روزگار به روزگار حال آرشام جون بهتر بشه.
-مرسی عزیزم واقعاً منو مدیون خودت کردی!
-نه خواهش میکنم این چه حرفیه.
-حقیقته میخوام اگه موافق باشی برای تشکر امشب شام دعوتت کنم ولی متاسفانه زیاد موقعیت ندارم. اشکالی نداره اگر تو یه رستوران با هم شام بخوریم؟!
تند اظهار کردم:
-اصلاً نیازی نیست منکه کاری نکردم عزیزم… خودتو اَلکی معذب نکن.
-این حرفو نزن لطفاً درتمایل داشتمم رد نکن. من یعنی چطوری بگم منم زیاد با کسی رفت و آمد نمیکنم. موقعیتم اجازه نمیده ولی میخوام حداقل یه تشکر درست از کسی که بهم همچین کمک بزرگی کرده، بکنم!
این دومین باری بود که از کلمهی موقعیت استفاده میکرد و احتمالاً موقعیت همان شوهر عوضیاش بود که اختیار دستش را نداشت!
#پارت۳۳۱
#آبشارطلایی
-هووم نظرت چیه؟ یه شام به نسبت دخترونه و دلنشین با هم داشته باشیم؟ من و آرشام و شما.
در لحنش یک حسرت عحیب بود که درکش نمیکردم و کلافه نگاهی به دریا انداختم که غذایش را تمام کرده و حال با کنجکاوی نگاهم میکرد.
-آخه رعنا خانوم راستش من تنها نیستم. خواهرمم باهام حیات میکنه و امروز روز تعطیل جفتمونه. قلبم نمیخواد تنهاش بذارم!
-واقعاً؟ خب بسیار خوبه که خواهرتم بیار همه با هم شام میخوریم.
لب گزیدم و سکوت کردم که یکدفعه دلخور اضافه کرد:
-ببخشید مثل اینکه معذبت کردم. حواسم نبود شاید دلت نخواد اصلاً با ما وقت بگذرونی. اشکالی نداره شرمنده مزاحم شدم و…
هول شده از دلخور شدنش بهسرعت گفتم:
-نه اصلاً بحث دوست نداشتن نیست بخدا فقط نمیتمایل داشتم باعث زحمت بشم. خیلیخب میام… میایم یعنی.
خوشحال و ذوق زده اضافه کرد:
-نه عزیزم هیچ زحمتی نیست باشه پس من آدرس و ساعتو برات میفرستم.
-باشه ممنون.
-فعلاً
-فعلاً
تلفن را که قطع کردم هنوز نمیدانستم قبول کردن این شام کار درستی بوده یا نه ولی وقتی به دریا بیان کردم و دیدهانش درخشید و مسرور از گردنم آویزان شد، کمی بهتر شدم.
مار گزیده بودم درست اما بخاطر دریا هم که بود، احتمالاً نباید بهشدت غیراجتماعی و آنرمال حرکت کردار میکردم!
_♡_
#پارت۳۳۲
#آبشارطلایی
شهراد:
-برو تو عمه جون… آفرین خوشگلم.
با باز شدن در توسط شیلا و نشاندن بچهها در ماشین اخمی بین ابروهایش افتاد.
دنیز نخواسته بود دخترانش را ببیند؟!
-بابایی دوباله سلام.
-سلام عزیزم درست بشین کمرتو ببندم.
رو به عقب خم شد و در همان حال که کمربند مایا را میبست ساکت رو به شیلا گفت:
-چی شد؟ نخواست ببینتشون؟!
بعد اصرار زیاد دخترها تصمیم گرفته بود آن ها را به دیدار دنیز ببرد ولی هنوز پنج دقیقه از رفتنشان نگذشته بود که دست از پا درازتر برگشته بودند.
شیلا که هنوز هم سرسنگین بود، بعد مدتها به دیدهانش نگاه کرد.
-نه اتفاقاً استقبالش خوب بود فقط میتمایل داشتن برم جایی اظهار کردم مزاحم نشیم.
-کجا؟ با خواهرش میمیل داشت بره؟!
شیلا ناباور پوزخند زد.
-من چه میدونم شهراد؟ بعدشم به من و تو چه ربطی داره؟ هر جا بخواد بره میره دیگه یه دختر عاقل و جوونه!
لب گزید تا نگوید غلط کرده هرجا میخواهد برود!
میمیل داشت مانند همواره منطقی و روشن فکرانه حرکت کردار کند ولی بعد متوجه شدن آن حرامزاده کنار دنیز واقعاً توان گفتن این را نداشت!
#پارت۳۳۳
#آبشارطلایی
ساکت ماند و شیلا متاسف بیان کرد:
-واقعاً نمیدونم چی بگم انگار اصلاً نمیشناسمت شهرادجان!
-شیلا…
-بیخیال من دیگه برم امشامگاه شام دعوتیم، اضافه کردی بیا اومدم.
-برسونمت.
-نه نیازی نیست چندتا خرید دارم بعدش خودم میرم… خداحافظ خوشگلای عمه.
بچهها با سروصوت خداحافظی کردند و همانطور که نگاهش به دور شدن شیلا بود، فکری خوره مانند در سرش افتاد.
ممکن بود دنیز امشامگاه را هم با آن مرد قرار داشته باشد؟!
اصلاً چه نسبتی با هم داششتابزده؟!
تازه با هم آشنا شده یا از قبل آشنا بودند؟!
همهچیز به کنار دنیز میاطلاع داشت آن مرتیکهی حرامزاده کوچکترین گناهش خوابیدن با زنهای متاهل و باردار است؟!
میخبر داشت با چه کسانی راهی شد و آمد میکند؟!
در چه مراسمهایی شرکت میکند؟!
میدانست اینجور مردها تا چه حد میتوانند خطرناک باشند؟!
دلواپسی بر دلش چیره شد و کاش میتوانست خودش سر از این ماجرا در بیاورد اما با وجود بچهها در ماشین امکانش نبود پس تند موبایلش را درآورد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن