دنیز:
-به نظر میرسه معذبید!
با سوالش سر بلند کردم و نفس عمیقی کشیدم.
-نه همچین چیزی نیست.
-مطمئن باشم؟
-مطمئن باشید.
برای اینکه بیشتر از این به حرفم نکشدم، نگاهم را در کافهی دنج و چوبی چرخاندم.
بعد از داستان هایم با شهراد روان پریش حتی فکرش را هم نمیکردم با یک مرد دیگر به کافه بروم ولی وارد شده و نشسته بودم تا قهوهاش را تمام کند!
هر کار میکردم حرامزادهای که آن روز اظهار کرده بودم از سرم بیرون نمیحرکت کرد و بدجوری خجالت زدهام میکرد اما در این لحظه بدترین حسی که داشتم، روی میخ نشستن بود!
و کاش قهوهی لعنتی هر چه زودتر به اتمام میرسید!
-بهشدت وقته پیش دکتر نساجی کار میکنید؟
-نه.
-پس یعنی زیاد نمیشناسیدش درسته؟
-بله
-به نظرم میاد آدم خوبی باشه!
-همینطوره.
-قبل از این هم جایی کار میکردین؟
-بله
-بهشدتم عالی… چندتا خواهر و برادرین؟
دیدهانم روی هم افتاد و نگاه سریعی به صورت کنجکاوش دوختم.
-حس نمیکنید دیگه دارید فضاما میکنید؟!
کمی نگاهش را در صورتم چرخاند و با قهقهه یکدفعهای که زد، شانه هایم بالا پرید.
#پارت۳۱۵
#آبشارطلایی
-عالیه بالأخره تونستم سوالی بپرسم که دیگه با بله و نه جواب ندین… این چه وضعیه آخه؟ دلم گحرکت کرد.. یه کم نرمش داشته باشید!
-نرمش نداشتنم شمارو اذیت میکنه؟!
-آره اذیت میکنه چون هیچ قلبیلی برای وجود داشتنش نیست. ما دوتا آدم عاقل و بالغیم که فقط اومدیم با هم یه قهوه بخوریم و دوستانه گپ بزنیم، کجای این وضعیت انقدرِ سخته که اینجوری تنش دارید؟ یه کم ملوتر!
نفس سریعی کشیدم و با لحنی عصبانی اما ساکت گفتم:
-اولاً که من نیومدم با شما دوستانه گپ بزنم فقط اومدم اشتباهمو جبران کنم. دوماً من مقلبم همینه. همواره پرتنشم و شرمنده نمیتونم چون شما دوست ندارید، ملوشم. سوماً به نظر میاد قهوه تون هم تموم شده اگه مشکلی نیست دیگه بهتره پاشیم. من کار و زندگی دارم!
تبسمی که روی صورتش بود محو شد و خب به نظر میرسید حال کمی دلخورش کردهام!
-شاید باورتون نشه خانوم ولی منم کار و زندگی دارم و اینکه در اصل قهوه خوردن بهونه بود! میتمایل داشتم باهاتون صحبت کنم انگاری اون روزگار به خواهرم بیان کرده بودین دکترایی رو میشناسید که شاید بتونن برای آرشام مفید باشن و وقتی اومدین معذرت میل داشتین، با خودم اضافه کردم بد نمیشه اگه در موردشون باهاتون حرف بزنم و اطلاعات بگیرم… ولی مثل اینکه اشتباه کردم. پیش داوری و قضاوتِ بد عادت شماست!
سطل آبی که مجدداً روی سرم خالی شد، نفسم را کند کرد و وا راهی شدم.
#پارت۳۱۶
#آبشارطلایی
خدایا چرا همش اینگونه میشد؟!
چرا مدام باید این مرد را آزرده میکردم؟!
-من…من معذرت میخوام واقعاً الآن بسیار شرمندهام. از خودم خجالت میکشم. نمی دونم چرا نمیتونم خودمو کنترل کنم. من… حتی الآنم نمیدونم چی دارم میگم. میشه… میشه فقط عذرخواهیمو قبول کنید؟!
با غمگینی تمام نگاهش میکردم.
چشمانش کدر شده بود ولی گویا اصلاً و ابداً شامگاهیه مردهای دور و اطرافم نبود که بر سرم آوار نشد و نخواست با خشم و زور قدرتش را نشانم دهد!
-در موردشون میتونی یه مقدار برام توضیح بدی؟ معمولاً چطور مریض هایی رو قبول میکنن؟
با عوض کردن موضوع اوج گذشتش را نشانم داد و بیشتر شرمندهام کرد.
با پشت کف دست عرقی که روی پیشانیام قرار گرفته بود را پاک کردم و این بار مانند بلبل شروع به حرف زدن کردم.
تمام دکترهایی که در این زمینه میشناختم و حتی کلینیکی که ماهین تحت نظرش قرار گرفته بود را یک به یک معرفی کردم.
میبیان کرد مشکل آرشام مادرزادی است ولی به عنوان داییاش وظیفهی خود میخبر داشت که تمام راه ها را امتحان کند تا شاید معجزهای برای آن پسربچه کوچک از مسیر برسد و حتی اگر نتواند درست حرف بزند، به یک کلمه گوش دادن از زبان خواهرزادهاش هم قانع است!
وقتی حرف هایش را گوش دادم، از قضاوت خودم غمگینتر شدم و در آخر با سری دردناک و گونه هایی سرخ هممسیر اسم پزشک ها شمارهام را هم در تکهای کاغذ نوشتم و روی میز گذاشتم.
#پارت۳۱۷
#آبشارطلایی
-این اسم هاشونه. تو اینترنت سرچ کنید آدرس و مشخصات همشون میاد بالا. پ..پایینش هم شماره خودمه. اگه مشکلی بود یا بازم کمکی تو این موضوع میل داشتید، لطفاً بدون خجالت باهام تماس بگیرید!
ابرو بالا انداخت و کاغذ را برداشت.
-ممنون
سپس کیف پولش را بیرون آورد و وقتی تراولی روی میز گذاشت، تند اضافه کردم:
-ولی قرار بود مهمون من باشید!
سرسنگین اظهار کرد:
-صرف شد… ممنون.
-شما… شما از من غمگینید مگه نه؟ باور کنید قصدی نبود. یعنی اگه از همون اول بهم میاظهار کردید که هدف از اینجا اومدنمون چیه، من قطعاً از کوره در نمیرفتم و…
مدتی که یکدفعه کف دستش را روی میز گذاشت و به طرفم خم شد، ساکت شدم و با لحن عجیبی بیان کرد:
-تو تمام زیستن و تو نود و نه درصد مواقع، با کسایی رو به رو میشیم که قصد اصلیشون رو بهمون نمیگن. اگه قرار باشه به همشون بپریم که اصلاً نباید از خونمون بیرون بیایم مگه نه؟!
-…
-راستی اسم من بهرامه مرسی که وقتتونو در اختیارم گذاشتید و از کار و زندگیتون زدین!
بیحرف سرجایم قرار گرفتم و او با قدم های بلند از کافه بیرون زد.
این اولین باری بود که در مقابل دیگران آن کسی که طلبکار نبود، من بودم و میشد اضافه کرد بدهکاری اصلاً و ابداً راحت نبود!
_♡_
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن