شبیه یک جزیزه ناشناخته اما فوقالعاده جذاب و هیجان انگیز بود و از همه مهمتر اینکه قول داده بود به دریا کمک کند!
میمیل داشتم هر کار که از کف دستم برمیآید انجام دهم تا بتوانم کمکش را جبران کنم.
دستم را روی زنگ فشردم و تبسم بزرگی زدم ولی با باز شدن در و دیدنه زنه غریبهای که با نگاهی سنگین درحال برانداز کردن سرتاپایم بود، لبخندم پاک شد و سوالی سر تکان دادم.
-سلام.
-علیک سلام.
-ببخشید شما کی هستید؟ آقای ماجد نیستن؟!
زنه تقریبا مسن چشمانش را در حدقه چرخاند و بیحوصله گفت:
-اسمت دنیزه؟
مرا میشناخت!
با تاخیر سر تکان دادم.
-بله
-پس یعنی برای خودت یه اسم داری و نیاز نیست فضول خانم صوتت کنم مگه نه؟
نگاهانم درشت شد و او با بیاهمیتی ادامه داد.
-بیا تو تا فردا صبح وقت ندارم که وایسم اینجا و به نگاهای وق زده و بیریخت تو نگاه کنم دخترجون.
#پارت۱۵۸
#آبشارطلایی
از مقابله در کنار حرکت کرد و لبخند متعجبی روی لب هایم جای گرفت.
این دیگر چه مدلش بود؟!
چند ثانیه بعد صوتی فریاد مانندش که میاظهار کرد:
-پشه میاد تو درو باز نذار.
شانه هایم را بالا پراند و سریع داخله خانه شدم.
اینطور که بوش میآمد با یک چالش جمتوجه شد و اعصاب خرد کن تنها مانده بودم!
_♡____
وارد سالن شدم و آوایش از آشپزمنزل میآمد.
-بیا اینجا دختر
-بله نگاه
ملایم به طرف آشپزخونه رفتم.
یک پیشبند به کمرش بسته بود و هیکل فربهاش با آن لباس سفید و ملاقهای که در کف دست گحرکت کرده بود، او را شامگاهیه مادربزرگ قصه ها مهربان و حامی نشان میداد البته تا قبله آنکه صحبت کند!
-من پری ام قبلاً دایه شهراد بودم. خودم اون و شیلارو بزرگ کردم. مثله بچههامن. شهراد شرایطو گفت منم گفتم یه مدت بیام هم کمک دستش باشم هم درست نیست که یه غریبه همینجوری بیاد پیشه نوه های من بمونه!
نگاهش را از بالا تا پایین چرخاند و خیره به نگاهانم بیان کرد:
-بالأخره آدم نمیدونه تو این دوره زمونه طرفش دزده؟ نیست؟ شیر پاک خوردهس یا چه ماری تو آستینشه!
به سختی خودم را کنترل کردم تا دلخوری در صورتم هویدا نشود و سر پایین انداختم.
یعنی شهراد هم همینگونه فکر میکرد؟!
با فکر اینکه شاید من برای دزدی نزدیکش نشده بودم ولی با نقشهی قبلی وارد شده بودم پس همچین هم معصوم نبودم، سعی کردم خودم را آرام کنم و لب زدم:
-از بابت من خیالتون راحت باشه، قول میدم مشکلی درست نکنم.
#پارت۱۵۹
#آبشارطلایی
جلو وارد شد و در فاصلهی نزدیکی توقف کرد.
کاملاً مشخص بود که اصلاً از من خوشش نیامده!
لب باز کرد تا چیزی بگوید اما گویی حرفش را خورد که با سر به اتاق ها اشاره کرد و بیان کرد:
-بچه ها تو اتاق دارن بازی میکنن، درست باهاشون حرکت کردار کن وگرنه قبله شهراد خودم به حسابت میرسم.
از حرکت کردارهای عجیبش به شدت ناراحت و قلبگیر شده بودم ولی بیحرف از آشپزمنزل بیرون زدم و با قدم های قد بلند به سمت اتاق ها راهی شدم.
آنقدر در حیاتام بیمهری مشاهده کرده بودم که دیگر طاقتی برایم نمانده بود.
با کوچکترین حرفی قلبم میشکست و آزردهی در دلم منزل میکرد.
و مشخص بود که قرار است هر روزگار با این زن لحظات دوست نداشتیای را تجربه کنم!
_♡__
-من ماما میشم تو نی نی.
-چ..چلا ن..ن..نه مولی م..م..من باشم.(چرا؟ نه… من مامان باشم)
ملایم در اتاقه نیمه باز بچه ها را تا انتها باز کردم و با متوجه شدنه جهانی صورتی و بنفشی که مقابلم قرار گحرکت کرد، غمگینی از خاطرم راهی شد و حیرتزده غرقه قشنگییاش شدم.
یک اتاقه بچگانه که در عین حال هم فوقالعاده لوکس بود و هم خیلی عروسکی هممسیر با دو دختربچه کوچک که روی زمین قرار گرفته و با آن موهایی که گوجهای بسته بودند و پیراهنهای قرمزشان، شبیه به میوه های تابستان پر از تازگی و لطافت به نظر میرسیدند.
و قطعاً وجود بچه ها بود که دنیا را از سیاهی کامل نجات میداد!
-دخترا
با صدایم کف دست از بازی کشیدن و چشم هایشان درخشید.
-دنیس جون؟
-اومدی؟
خم شدم و هر دویشان را در آغوش گرفتم.
مایا با نگاهانی گرد شده گفت:
-بابایی دفته بود میای من باول نکلدم.
-آآ… چرا باور نکردی عزیزم؟
قبله جواب دادنش ماهین همانطور که گوشهی ناخنش را میجوید، گفت:
-م..م..موخوای با من م..م..م..مشخ کال ک..کنی؟!(میخوای با من مشق کار کنی)
کوچک معصوم آنقدر خجالتزده به نظر میرسید که انگار لکنتش یک گناه نابخشودنی است!
#پارت۱۶۰
#آبشارطلایی
دیده چرخاندم و با دیدنه وسایله خاله بازیشان گفتم:
-راستش من بیشتر اومدم اینجا تا با جفتتون بازی کنم. آخه باباتون گفت حوصلتون سر میره. منم تو خونه تنهام بیان کردم بیام اینجا با هم سرگرم شیم.
ماهین هیجان زده کف دست های تپلش را روی صورتش کوبید و مایا با صوتی جیغ مانندی اضافه کرد:
-یعنی مخمونی دختلونه بگیلیم؟(یعنی مهمونی دخترونه بگیریم)
از آنجا که با این سن و سال تا به حال مهمانی دخترانه نمتوجه شده بودم با تاخیر و تبسم سر تکان دادم.
-اِی یعنی یه همچین چیزی… فکر کنم قراره اینجوری باشه.
صدای هورا کشیدنشان کشیده شد و یکدفعه چنان آویزان گردنم شدند که انگار صد سال است مرا میشناسند و دلم از محبت کاملاً پاکشان پر از عشق شد.
نزدیک شدن به شهراد ماجد مضطربم میکرد و حرف های دایهاش هم ناراحتم کرده بود اما در نهایت کمک کردنی که نتیجهاش به وقت گذراندن با این دو موجود شیرین و خوردنی ختم میشد، قطعاً ارزشش را داشت…!
_♡___
امروز دومین روزگار رسیدنم به خونهی شهراد ماجد بود.
هنوز نتوانسته بودم خودش را ببینم اما در همین دو روزگار آنقدر از دایهاش متلک شنیده و خاموشی کرده بودم که حس میکردم گلویم از آزردهی ورم کرده است.
همانطور که به انگشت های کوچک ماهین لاک صورتی مورد علاقهاش را میزدم، سعی داشتم تمریناتی که اضافه کردار درمانش داده را کم کم انجام دهم و متوجه بودم که در بعضی کلمات و ضمیرها بیشتر مشکل دارد.
#پارت۱۶۱
#آبشارطلایی
-ماهین جون لاکی که دارم برات میزنمو دوست داری؟
-آله… دو..دو..دوست دالم.
-برای مایا هم بزنم؟
تند سر تکان داد.
-نه ل..لاکه م..م..م..منه!
نفسش گراهی شد و در ذهن یادداشت کردم که من هم ضمیری است که بیشتر باید تمرین کند.
-چرا خب؟ بذار بزنم براش اونم دستاش مثله تو دلبر شه.
دوباره گفت:
-نه م..م..م..منه.
-کی بیان کرد ماله شماست؟ کی خریده برات؟
-عمه ش..ش.. ا..ا..ا..ا..ون خلیده ب..بلام.
و همچنین ضمیر اون!
-خب پس…
-بسه دیگه دختر نمیبینی بچهم زبونش میگیره؟ چرا اَلکی اذیتش میکنی با این سوال های مسخره؟ کارتو بکن تموم بشه بره!
دیدهانم درشت شد و ماهین بغض کرده دستش را از دستم بیرون کشید و به طرف اتاقش دوید.
آنقدر برای بغض نگاه معصومانهاش غمگین شده بودم که دیگر نمیتوانستم در مقابل زن سکوت کنم.
-شما چیکار دارید میکنید پری خانوم؟!
-چیکار میکنم مگه؟
-چیکار میکنید؟ برای چی جلوی بچه میگید زبونش میگیره؟ نمتوجه شدین چطوری بغض کرد و دلخور شد؟!
-چی شده… چه خبره؟
با رسیدن شهراد زن سریع به طرف در چرخید و لب هایم به هم دوخته شد.
#پارت۱۶۲
#آبشارطلایی
-پری جان چی شده؟
-نمیدونم والا پسرم خواستم ماهین اذیت نشه این دختره میپره بهم!
شهراد با ابروی بالا راهی شده نگاهم کرد و در حالی که حرصی لب هایم را رو هم میفشردم بیطاقت اظهار کردم:
-داشتم با ماهین تمریناتشو کار میکردم. میدونید دیگه وقتی داره حرف میزنه باید صبر کنیم تا جملهشو کامل کنه ولی پری خانوم یهو جلوش برگشته میگه نمیبینی زبونش میگیره؟ اذیتش نکن!
صورت شهراد در لحظه سرخ شد و مشت شدن کف دستش را هم که مشاهده کردم کمی دلم آرام گرفت.
رو به زن کرد و اضافه کرد:
-پری جان شرایط ماهین یه کم حساسه.
همینجوریش کم حرفه وقتی داره صحبت میکنه حتماً صبر کن تا جملهشو کامل کنه. اصلاً به روش نیار که نمیتونه درست حرف بزنه یا همچین چیزی!
این مرد نمونه یک پدر کامل بود و هیچ چیز قدر اینکه تا این حد به بچه هایش اهمیت میداد، دوست داشتنی نبود!
زن کاملاً شرمنده شده بود و آهسته بیان کرد:
-پسرم من نمیدونستم، اظهار کردم اونجوری داره نفس نفس میزنه اذیت نشه.
مقابله شهراد لحنش کاملاً مادرانه و پر از مهر بود و صداقت از جملاتش میچکید.
خدا را شکر کارش از قصد نبود و واقعاً بچه ها و شهراد را دلی دوست داشت ولی امیدوار بودم بخاطر بدآمدنش از من مجبور نباشم هر روزگار لجبازی هایش را در مقابله خودم که نه در مقابله دخترها تحمل کنم!
چیزی از آشناییمان نگذشته بود اما ذرهای تحمل نداشتم که کسی غمگینشان کند.
#پارت۱۶۳
#آبشارطلایی
-اشکال نداره حالا که بحثش شد اینم بگم بازیهای هیجانی هم برای ماهین ممنوعه. بپربپر و بدو بدو و استخر حرکت کردن نداریم. اگه یه وقت من نبودم اصرار کرد قبول نکن باشه؟ سورپرایز و این چیزها هم به کل ممنوعه.
-نه مادر سوفرایز موفرایز چیه؟ من اصلاً از این عادت جوون های امروزگاری خوشم نمیاد.
خندهام را خوردم و با نگاهی به ساعت سراغ کیفم که روی مبل بود حرکت کردم.
کم کم باید میراهی شدم و امروز هم به پایان رسیده بود.
کیف و وسایلم را برداشتم و تا چرخیدم، شهراد را در یک قدمیام متوجه شدم.
بزاق گلویم را قورت دادم و از نگاهانش که با حسی عجیب خیرهام بود نگاه دزدیدم.
-داری میری؟
-آره دیگه تایمم تقریباً تمومه اگه باهام کاری ندارید بر…
-نه نرو!
با نروی محکمی که اظهار کرد ابرویم بالا پرید و اینبار نوبت او بود که شامگاهیه یک پسربچهی تخس کف دستی به موهایش بکشد و با تبسمی کوچک بگوید:
-یعنی اگه نری خوب میشه بعد حرکت کردنت هنوز دستیار پیدا نکردیم. نه برای کلینیک نه برای خودم. امروزگارم در مورد یه سری از بیمارها با بچه ها جلسه داریم. قراره بیان اینجا عماد و احسان با دوتا از همکارای دیگه میتونی بمونی و کمکم کنی؟ آخرشب خودم میرسونمت.
تا چه حد دیوانه شده بودم که از جملهای به سادگیه:
-آخر شامگاه خودم میرسونمت.
قلبم غنچ میرفت؟!
#پارت۱۶۴
#آبشارطلایی
گلویی صاف کردم و با اینکه اسمه عماد در صحبت هایش گوشت تنم را ریش کرده بود، عمراً اگر میتوانستم به این لحن نه بگویم!
-اگه میگید میتونم کمکی کنم باشه میمونم پس مشکلی نداره.
لبخند دلربایی که ناگهان به رویم زد، لب های زیبا و دندان های یکدست و مرتبش کنار اجزای صورت کاملاً مردانه ولی قشنگیش او را دقیقاً شامگاهیه یک مجسمه اساطیری و جذاب نشان میداد.
خدایا چطور ممکن بود یک نفر را آنقدر جذاب نقاشی کنی؟!
-عالیه من…
یک قدم جلوتر رسید و خیره به نگاهانم کف دست دراز کرد و خیلی نرم طره مویی که روی پیشانیام افتاده بود را کنار زد.
-بهشدت ازت ممنونم.
نفسم رفت و ضربان قلبم کر کننده شده بود.
-خ..خواهش میکنم باشه پس من با اجازه برم یه تلفن بزنم.
با همان نگاه خیره قدمی رو به عقب برداشت و من تقریباً از مقابله دیدش فرار کردم.
بهسرعت به حیاط راهی شدم و دستم را روی سینهام گذاشتم.
احساسی که داشتم چیزی نبود که تاکنون تجربهاش کرده باشم و خدا لعنتش نکند!
من کم کم داشتم به این مرد حس پیدا میکردم!
_♡_
#پارت۱۶۵
#آبشارطلایی
در پیچ جادهرو توقف کرده و از همین جا هم میتوانستم آوای منحوس عماد را بشنوم.
طبق معمول در حاله مزه پرانی بود و صوتی خندهی جمع در تمامه منزل میپیچید.
-آقا حالا هی بهش میگم خانوم جایه بینی اول بیا وزنتو کم کنیم گیر داده نه که نه، من نمیفهمم وقتی دیویست کیلویی دماغت فسقلی باشه یا نباشه چه فرقی تو اصله ماجرا داره؟!
جداً چطور وقتی فکر میکردم برخوردها و رفتارش گرم و عاشق شدنیست؟!
کسی که تمولیً در حاله تمسخر دیگران بود حقیرتر از آن بود که حتی بخواهی هم صحبتش شوی!
ناخن هایم را کف دستم فشردم و با گام هایی کشیده به سمتشان راه افتادم.
با ورودم همه ساکت شدند.
نگاه متعجب بیتا و دیدهانه برآشفته عماد معذبترم و قطرات عرق تیغه کمرم را خیس کرد.
-دوستان خانوم عامری هم لطف کرده و قراره امروزگار بهمون کمک کنه.
جملهی خبری و لحن محکم شهراد فرصت هرگونه اظهار نظر را گراهی شد و کمی آهستهتر شدم.
تبسم کوچکی برای احسان که با مهربانی و تعجب نگاهم میکرد، زدم و همانطور که جوابه سلام هایشان را میدادم کنار بیتا قرار گرفتم.
آهسته لب زدم:
-بعداً برات توضیح میدم.
با شیطنت چشمک زد.
-بدجوری منتظررررم دنیز خانوووم.
-حواست به من هست خانوم؟
با مستقیم مخاطب قرار دادن شهراد، بیتا سریع صاف نشست.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن